Follow @pistosgr

Βρίσκεστε εδώ:

Εκκλησιαστικά

  • Θάρρος!... Ἔχει ὁ Θεός! Κυριακή Γ΄ Ματθαίου. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίαςς


    Θάρρος!... Ἔχει ὁ Θεός!

    «Μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τὶ πίητε...»  

    Κυριακή Γ΄ Ματθαίου (Ματθ. ς΄ 22-33)



    Εὑρίσκεται ὁ Κύριος, ἀγαπητὲ ἀναγνῶστα, εἰς τὸ ὄρος τῶν Μακαρισμῶν. Τὰ θεῖά Του λόγια ξυπνοῦν συνειδήσεις, ἀνοίγουν νέους δρόμους ζωῆς. Οἱ Μαθηταὶ ἀκούουν καὶ καταπλήσσονται. Ρίχνει ἔπειτα ὁ Χριστὸς τὸ θεϊκό Του βλέμμα εἰς τὴν ἁπλωμένην ἀνθρωπότητα.
    Τὴν βλέπει νὰ προσφέρῃ τὴν λατρεία της μπροστὰ εἰς τὸ ἄγαλμα τοῦ Μαμμωνᾶ, του θεοῦ τοῦ χρήματος. Θυσιάζει ἐκεῖ τὴν ψυχήν.
     Μολύνει τοὺς ὡραίους παλμούς της. Βλέπει ἀκόμα τὴν ἀνθρωπότητα νὰ ἀγωνιᾷ καὶ νὰ αἱματώνῃ, καθὼς ἀδιακόπως σύρει τὴν μυλόπετραν τῶν βιοτικῶν ἀναγκῶν, ὅπως παλαιὰ ὁ Σίσυφος τῆς μυθολογίας, καὶ νὰ μαραζώνῃ μέσα εἰς τὴν ἀτμόσφαιραν, ποὺ τὴν κάνει ἀποπνεικτικὴν ἡ ἀγωνιώδης μέριμνα τοῦ τὶ θὰ φάγῃ, τί θὰ πίῃ, πῶς θὰ ἐνδυθῆ. Βαρὺ φορτίον εἰς τοὺς ὥμους τοῦ ἀνθρώπου!  Βαρὺ καὶ ἐξαντλητικόν!
    Καὶ εὐσπάχνίζεται ὁ Κύριος τὸ πλάσμα Του. Θέλει νὰ τοῦ ἐλαφρύνῃ τὴν ἀγωνίαν. Νὰ τοῦ μαλακώσῃ τὸν πόνον.  Νὰ τοῦ σκορπίσῃ φῶς γαλήνης στὸ πυκνό του σκοτάδι. Νὰ τοῦ στηρίξῃ τὴν κλονισμένην ἐλπίδα εἰς τὸν Πατέρα, τὸν ἐν τοῖς Οὐρανοῖς.
    Νὰ διώξῃ τοὺς ἀδικαιολογήτους φόβους, πού, σὰν ὕπουλο σαράκι, κατατρώγουν τὴν ψυχήν του. Καὶ διατυπώνει τὰς γλυκετέρας ὑποσχέσεις, τοὺς παρηγορητικωτέρους στοχασμούς, τὰς ἐνισχυκωτέρας βεβαιώσεις. Διὰ νὰ τὸν βοηθήσῃ νὰ ξεκολλήσῃ τὸ βλέμμα του ἀπὸ τὴν γῆν καὶ τὴν βιοπάλην καὶ νὰ τὸ στρέψῃ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν προστασία τοῦ Θεοῦ.

    Ἀπὸ ὅλον τὸ σημερινὸν Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα ἀναπηδοῦν σὰν πίδακες σωτηρίου ὕδατος, τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, ποὺ στερεώνουν τὴν πίστιν μας εἰς τὴν Θείαν Πρόνοιαν. Ἄς παρακολουθήσωμεν, ἀγαπητοί, τὰ θεῖα αὐτὰ καὶ οὐράνια νοήματα. Θὰ μᾶς ἐνισχύσουν πολύ.

    Ἡ ἀσφαλεστέρα προστασία.

    Δύσκολη ἡ ζωή μας.  Μέσα ἀπὸ «σκιὰν θανάτου» περνοῦμε διαρκῶς. Χίλιοι ἐχθροί, φανεροὶ καὶ ἀφανεῖς, ἀπειλοῦν τὴν εὐτυχίαν μας, τὴν ὕπαρξίν μας.

    Καλάμι, ποὺ τὸ σείουν ἄνεμοι πολλοὶ καὶ ὁρμητικοὶ, ὁ ἄνθρωπος. Εὔθραστο καὶ ἀδύναμο...

    Θὰ ἦταν μαρτυρικὴ ἡ πορεία μας, ἄν δὲν παρεστέκετο ὁ Θεός. Ὄχι μόνον μαρτυρική.  Θὰ ἦταν ἀφανιστική. Θάνατος καὶ διάλυσις τοῦ παντός...

    Εὑλογητὸς ὁ Θεός!  Δὲν μᾶς ἀφήνει μόνους. Ἀνυπερασπίστους. Ἀπροστάτευτους εἰς τὴν ὁρμὴν τοῦ κακοῦ. Μὰς τὸ βεβαιώνουν χίλιες δυό μαρτυρίες τῆς Ἁγ. Γραφῆς. Τὸ ἐπικυρώνει ἰδιαιτέρως σήμερα ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Καὶ δὲν μποροῦσε νὰ γίνῃ διαφορετικά. Διότι:

    1)Ὁ Θεὸς εἶναι πανάγαθος Πατέρας.

    Μᾶς ἐδημιούργησε ἀπὸ ἀπέραντον ἀγάπην.  Καὶ ἐν συνεχείᾳ δὲν ἔπαυσε νὰ ἐνδιαφέρεται διὰ τὸ δημιούργημά Του. Ἀγαπᾷ τὸν καθένα μας μὲ μιὰ ἀγάπη πρωτογνώριστη, ἀπέραντη, ἀσύλληπτη. Ἐνεργεῖ τὰ πάντα ἀπὸ ἀγάπη. Προνοεῖ δι’ ὅλην τὴν δημιουργίαν. Διὰ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, τοὺς κόρακας καὶ τὰ στρουθία, διὰ τὰ κρίνα του ἀγροῦ, διὰ τὰ μικρὰ καὶ τὰ μεγάλα δημιουργήματά Του. Ξεχύνει τοὺς χειμάρρους τῆς ἀγάπης Του παντοῦ. Ἁπλόχερα. Ἐπιθυμία Του εἶναι νὰ βλέπῃ τὰ πλάσματά Του εὐτυχισμένα.

    Καὶ ἄν, λοιπόν, ἐνδιαφέρεται διὰ τὰ πουλιά, ποὺ ζοῦν καὶ χαίρονται, χωρὶς νὰ σπείρνουν, νὰ θερίζουν, νὰ ἀποθηκεύουν.

    Ἄν μεριμνᾷ διὰ τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ, ποὺ τὰ στολίζει μὲ τόσα χρώματα καὶ σχήματα, ὥσε νὰ θαυμάζῃ ὁ ἄνθρωπος τὴν ὡραιότητά των καὶ τὴν λαμπρότητά των.

    Ἄν φροντίζῃ διὰ τὰ ἄψυχα δημιουργήματά Του, πῶς θὰ ἀδιαφορήσῃ διὰ τὸν ἄνθρωπον, τὸ ἐξοχώτερον πλάσμα, χάριν τοῦ ὁποίου δὲν ἐδίστασε νὰ θυσιάσῃ καὶ αὐτὸν ἀκόμη τὸν μονογενῆ Του Υἱόν;

    Ποιὸς γονεύς, λογικὸς καὶ φωτισμένος, ἐγκαταλείπει τὰ παιδιὰ του εἰς τὸν δρόμον; Ὅταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα, ἀγανακτεῖ ἡ ψυχή μας καὶ ταράσσεται ἡ καρδιά μας.
    Πῶς, λοιπόν, θὰ καταλογίσωμεν τοιαύτην τὴν ἀδιαφορία εἰς τὸν Θεόν; Εἰς ἄλλο κεφάλειον ἐρωτᾷ πάλιν ὁ Κύριος. Ποιός πατέρας, ὅταν τοῦ ζητήσῃ ὁ γυιός του ψάρι, θὰ τοῦ δώσῃ φίδι; (Μαθτ. ι΄9-11).  Πολὺ παραστατικὰ διατυπώνει ὁ Ἡσαΐας εἰς τὴν Π. Διαθήκην τὸ ἐρώτημα:» Μὴ ἐπιλήσεται γυνὴ τοῦ παιδίου αὐτῆς;..... Εἰ δὲ... ἐπιλάθοιτο γυνή, ἀλλ’ἐγὼ οὐκ ἐπιλήσομαί σου, εἶπε Κύριος» (Ἡσ. μθ΄ 15).

    Καμμιὰ μητέρα δὲν ξεχνάει τὸ παιδί της. Ἀλλὰ καὶ ἄν συμβῇ αὐτό, ἐγῶ δὲν θὰ σὲ λησμονήσω, βεβαιώνει ὁ Κύριος.

    Τί συγκινητικές, ἀλήθεια, ὑποσχέσεις καὶ βεβαιώσεις τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπον!  Πανάγαθος Πατέρας, λοιπόν. Ἀλλά:

    2)Ὁ Θεὸς εἶναι καὶ Πάνσοφος.

    Ὁ Θεὸς δὲν ἀγαπᾷ μόνον.  Γνωρίζει καὶ ὅλα τὰ προβλήματά μας, τοὺς πόνους μας, τὰ δάκρυά μας, τὶς πληγές μας. Ὅταν ὁ ναυτικὸς κινδυνεύῃ καὶ ἀγωνιᾷ· ὅταν ἡ μητέρα γονατισμένη στὸ κρεββάτι τοῦ ἀρρώστου παιδιοῦ σιγοκλαίῃ· ὅταν ἡ φτώχεια ἐρημώσῃ τὸ σπίτι· ὅταν τὸ ὀρφανὸ γυρίζῃ στὸ δρόμο παντέρημο· ὅταν ὁ ἀθῷος θρηνῇ, διότι ἡ συκοφαντία τοῦ ἐτραυμάτισε βαθειὰ τὴν ψυχή του· ὅταν ὁ πατέρας μαραίνεται διὰ τὸ ἄσωτο παιδί του· ὅταν ἡ σύζυγος λυώνῃ ἀπὸ τὴν ἀχαρακτήριστη διαγωγὴ τοῦ μεθύσου, τοῦ χαρτοπαίκτη, τοῦ διεφθαρμένου συζύγου·  ὅταν...., ὅταν..., ὁ Θεὸς τὰ ξέρει ὅλα. Ἀκούει τοὺς μυστικοὺς παλμοὺς τῆς καρδιὰς μας. Ξέρει τὰ πιὸ ἀπόκρυφα μυστικά μας. Καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ μείνῃ ἀσυγκίνητος. «Οἶδε γὰρ ὁ Πατὴρ ἡμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῂζετε τούτων ἁπάντων», λέγει σήμερον ὁ Κύριος. Ξέρει τὶς ἀνάγκες τὶς ὑλικὲς καὶ τὶς πνευματικές.  Καὶ ἔρχεται βοηθός. Μὲ θαυμαστοὺς τρόπους. Εἰς ὥραν, ποὺ δὲν περιμένομεν. Γιὰ νὰ μᾶς ἀνοίξῃ νέους δρόμους· νὰ κλείσῃ πληγές· νὰ ἀνάψῃ μέσα μας φλόγες ἐλπίδος καὶ χαρᾶς, νὰ ἀπομακρύνῃ κινδύνους· νὰ προστατεύσῃ, νὰ ὁδηγήσῃ ἀνθρώπους εἰς σωτηρίαν, νὰ σώσῃ ἀπὸ τὸν ψυχικὸν θάνατον.

    Ἀλλοιῶς.... ματαιοπονοῦμεν!

    «Τίς δὲ ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα;», ἐρωτᾷ ὁ Κύριος. Ποιὸς ἡμπορεῖ νὰ προσθέση στὸ ἀνάστημά του ἕνα πῆχυν, ὁσονδήποτε καὶ ἄν φροντίσῃ; Μόχθησε ὅσον θέλεις· σχεδίασε, κοπίασε, ἵδρωσε, κλαῦσε, ἀγρύπνησε, πότιζε, φύτευε...

    Ἄν ὁ Θεὸς δὲν εὐλογήσῃ, χαμένα ὅλα! Οἱ κόποι εἰς μάτην. Καμμιὰ βελτίωσις. Ἀπεναντίας. Τὰ τόσα βάρη θὰ λυγίσουν τὴν ὑγείαν, θὰ συντάμουν τὴν ζωήν, θὰ ὁδηγήσουν συντόμως τὸν ἄνθρωπον εἰς τὸ μνῆμα... «Ἐὰν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες», λέγει ἡ Ἁγία Γραφή. Ματαίως καὶ ἀδίκως!

    Μερικὲς εὔλογες ἀπορίες...

    Ξέρω. Θὰ ἀρχίσουν οἱ ἀπορίες. Καλά. Δὲν λέμε. Ἀλλὰ.. Νά! Γιατὶ νὰ πονᾶμε; Γιατὶ ὁ Θεὸς νὰ ἀφήσῃ νὰ γίνῃ τὸ α δυστύχημα, ποὺ εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ σκοτωθοῦν τόσοι ἄνθρωποι; Γιατὶ ὁ Θεὸς νὰ ἀφήνῃ τὸν ἄνθρωπον νὰ πέφτῃ καὶ νὰ κάνῃ ἁμαρτίες;
    Γιατὶ οἱ δίκαιοι καὶ εὐσεβεῖς νὰ ὑποφέρουν, ἐνῷ οἱ ἀσεβεῖς, οἱ ἄδικοι, οἱ ἀκόλαστοι εὐτυχοῦν καὶ ἀπολαμβάνουν ὅλα τὰ καλά; Γιατὶ ἀφοῦ ὁ Θεὸς κυβερνᾷ τὸν κόσμο, ἐπιτρέπει τοὺς πολέμους, ποὺ δημιουργοῦν τόσες καταστροφές;
    Γιατὶ νὰ ὑπάρχῃ τόση ἀνομοιγένεια στὴν κοινωνία; Ὁ ἕνας νὰ εἶναι πλούσιος καὶ μέχρις  ἀφαντάστου σημείου νὰ σπαταλᾷ, καὶ ὁ ἄλλος νὰ μὴν ἔχῃ ψωμί; Γιατὶ νὰ πεθαίνῃ ὁ προστάτης μιᾶς φτωχῆς οἰκογενείας, καὶ νὰ ζῇ ὁ ἄλλος ποὺ εἶναι ἄχρηστος καὶ ἐπικίνδυνος; Γιατί, γιατί, γιατί...

    Ἀγαπητέ. Δὲν εἶναι μόνον ἰδικές σας ἀπορίες αὐτές. Εἶναι καὶ ἄλλων. Οὔτε πάλιν μόνον τῆς ἐποχῆς μας. Ἀνέκαθεν οἱ ἄνθρωποι διετύπωσαν τέτοιες ἀπορίες. Καὶ οἱ πιὸ πολλὲς ἔμειναν ἀναπάντητες... «Τί, Κύριε, ὁδὸς ἀσεβῶν εὐοδοῦται;», ἐρωτᾷ ὁ Ἱερεμίας. Καὶ ὁ πολυπαθὴς Ἰώβ: «Διατὶ ἀσεβεῖς ζῶσι;... Οἱ οἶκοι αὐτῶν εὐθυνοῦοσι, φόβος δὲ οὐδαμοῦ...»(Ἰώβ, κα΄, 9).

    Ὁ Θεὸς, ἀδελφέ μου, δὲν χαρίζεται. Σὲ κανέναν. Οὔτε δίδει χωρὶς λόγον, οὔτε πάλιν παίρνει χωρὶς σχέδιον. Ἡ ἄπειρος ἀγάπη Του, ἡ ἄπειρος σοφία Του καὶ ἡ ἄπειρος δύναμίς Του ἐγγυῶνται τὴ ὀρθότητα τῶν λύσεων, ποὺ δίδει κάθε φορά. Βέβαια, ἡμεῖς δὲν ἡμποροῦμε νὰ τὰ ἐξηγήσωμεν καὶ ἀποροῦμεν. Καὶ διαμαρτυρόμεθα κάποτε. Ἄς ἔχωμεν ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν Πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ. Τίποτε δὲν γίνεται χωρὶς λόγον.
    Πολλά, ποὺ σήμερα μᾶς φαίνονται ἀνεξήγητα... καὶ ἄδικα, αὔριον ἀποδεικνύουν πόσο σοφὰ ἐνήργησεν ὁ Θεός. Ἡμεῖς ἔχομεν μυωπίαν. Δὲν βλέπομεν παρὰ τὰ πολὺ κοντινά. Ὁ Θεὸς βλέπει μακρυά. Ἄς μὴ κλονίζεται, λοιπόν, ἡ ἠρεμία μας καὶ ἡ ἐμπιστοσύνη μας!

    «Τίνες ἐστὲ ὑμεῖς, οἵ ἐπειράσατε τὸν Θεόν... βάθος καρδίας ἀνθρώπων οὐχ εὑρήσετε... καὶ πῶς τὸν Θεόν, ὅς ἐποιήσε τὰ πάντα ταῦτα, ἐρευνήσετε καὶ τὸν νοῦν αὐτοῦ ἐπιγνώσεσθε καὶ τὸν λογισμὸν αὐτοῦ κατανοήσετε;» (Ἰουδὴθ η΄12-14), λέγει ἡ Π. Διαθήκη.

    Ἡμεῖς δὲν ἠμποροῦμεν τὰ νοήματα τῶν ἀνθρώπων νὰ καταλάβωμεν·  καὶ θὰ ἐξηγήσωμεν τὰς σκέψεις τοῦ Θεοῦ;

    Ὑπάρχουν εἰς τὴν ζωήν μας «Γιατί;», εἰς τὰ ὁποία δὲν ὑπάρχουν «Διότι»...

    Διότι...ἔτσι εἶπεν ὁ Θεός. Ἡμεῖς δὲν ἔχομεν παρὰ νὰ ὑψώνωμεν τὰ μάτια μας πρὸς τὸν Θεὸν καὶ μὲ ψυχὴ ἀφωσιωμένην εἰς Αὐτὸν νὰ ζητοῦμε τὴν βοήθειαν Του. Προσηυχήθημεν; Ὡραία!  Ἄς ἠρεμήσωμεν.  Ξέρει ὁ Θεὸς, ἄν πρέπη νὰ μᾶς τὸ δώσῃ. Καὶ πότε. Καὶ πῶς. Χωρὶς ἀγωνίαν, ἄς περιμένωμεν τὴν ἀπάντησιν. Θὰ ἔλθῃ. Καὶ θὰ εἶναι ἡ καλυτέρα. Ἡ ἀρίστη!

    Ἀγαπητοί μου,

    Κάποιος ἐργάτης στὸ Παρίσι ἐπήγαινε νὰ τερματίσῃ τὴ ζωή του, διότι βρέθηκε σὲ οἰκονομικὸ ἀδιέξοδο. Περνοῦσε ἀπὸ μιὰ ἐκκλησία. Μιλοῦσε ὀ ἱεροκῆρυξ: «Ρίξε στὸν Κύριο τὴν ἐλπίδα σου καὶ μὴ φοβᾶσαι». Τοῦ φάνηκα ὅτι γι’ αὐτὸν τὰ ἔλεγεν. Ἔμεινε μέχρι τὸ τέλος τῆς Θ. Λειτουργίας. Ἐπλησίασε τὸν ἱεροκήρυκα: «Τί θὰ κάνῃ γιὰ μένα ὁ Θεός; Εἶμαι ἕνας φτωχὸς ἄνεργος, τὰ παιδιά μου πεινοῦν καὶ οἱ δανεισταί μου μὲ πνίγουν. Τί θά κάμῃ;»

    -«Καὶ πόσα ὀφείλεις;», ἐρωτᾷ ὁ ἱερεῦς. –«Ὥς 900 φράγκα».

    -«Πάρτα· μοῦ τὰ ἔδωσε χθὲς τὸ βράδυ ἕνας καλὸς χριστιανὸς, γιὰ ἐκεῖνον, ποὺ ἔχει τὴ μεγαλύτερη ἀνάγκη. Εἶναι ἀκριβῶς 900 φράγκα..

    Χρειάζεται, ἇρά γε, σχόλιον;

    Ὅλοι μας ἔχομε τὰ προβλήματά μας, τὶς πίκρες μας. Ἄς γράψωμεν ἀπὸ σήμερα βαθιὰ μέσα στὴν καρδιὰ μας, στὴν ψυχή μας, μὲ πίστι καὶ πλήρη ἐμπιστοσύνη, αὐτὸ ποὺ ἔγραψεν ἕνας ἀχθοφόρος τῶν Ἀθηνῶν πρὸ καιροῦ στὸ καροτσάκι του, μὲ τὸ ὁποῖον μετέφερε στὴ ἀγορὰ διάφορα πράγματα: «ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ»

    Ἀδελφέ μου, ἀλήθεια, θάρρος! Ἔχει ὁ Θεός! ...

    Λύχνος τοῖς ποσί μου
    Λόγοι εἰς τὰ Εὐαγγέλια τῶν Κυριακῶν

    (σελ.57-62)

    Ἐκδόσεις Β΄
    Ἀποστολική διακονία
    τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος 

    ...

    Αναβάσεις


Δημοφιλη αρθρα

Λογοι