Follow @pistosgr

Βρίσκεστε εδώ:

Εκκλησιαστικά

  • Ὁ θρυλούμενος γάμος τοῦ Χριστοῦ : Μήπως τὸ Defencenet.gr προωθεῖ ἀνεπιγνώστως τὴ Μασονία; Μοναχοῦ Σεραφεὶμ

    Ὁ θρυλούμενος γάμος τοῦ Χριστοῦ : Μήπως τὸ Defencenet.gr προωθεῖ ἀνεπιγνώστως τὴ Μασονία;


    Μοναχοῦ Σεραφεὶμ
    Μία πρόσφατη ἀνάρτηση στὴν ἔγκριτη εἰδησεογραφική ἱστοσελίδα Defencenet. gr ἀναδεικνύει καὶ πάλι τὸ θέμα τῆς προβολῆς μασονικῶν καὶ θεοσοφιστικῶν διδασκαλιῶν στὸ εὐρύ κοινό, ἀλλά καὶ τῆς διεισδύσεως ἀποκρυφιστῶν ἢ ἐπηρεασμένων ἀπὸ τὸν ποικίλο ἀποκρυφισμό ἐρευνητῶν στοὺς διαύλους εἰδήσεων τοῦ Διαδικτύου (τὰ λοιπά ΜΜΕ εἶναι ἐν προκειμένῳγενικῶς «ξεγραμμένα» ἤδη ἀπό δεκαετιῶν).
    Μετὰ ἀπὸ μερικοὺς μῆνες ἐπιμόνου προσπαθείας τοῦ Defencenet.gr μέσῳ συγκεκριμένων «εἰδήσεων» νὰ ἐξωραΐσει καὶ ἐπικαιροποιήσει τὸν ἀρχαιοελληνικό ἐθνισμό καὶ τὴν εἰδωλολατρία, ἡ διαστρέβλωση τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας κλιμακώθηκε μὲ τὴ νέα δῆθεν «εἴδηση» (ἀπὸ τὴν Καθηγήτρια Karen L. King τοῦ Harvard), βάσει σπαράγματος ἀρχαίου κοπτικοῦ αἱρετικοῦ χειρογράφου τοῦ 4ου μ.Χ. αἰ., ὅτι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ἦταν ἴσως νυμφευμένος... (τὸ ἴδιο αὐτὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Harvard θεωρεῖ βέβαια ὅτι καὶ ὁ τέως Πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος κ. Γ. Α.Πα- πανδρέου εἶναι ἀκριβοπληρωτέος διδασκαλικὸς φωστὴρ τῶν πολιτικῶν ἐπιστημῶν...!).

    Ἀντιφάσεις στὴ θρησκευτικὴ γραμμὴ τoῦ Defencenet.gr 

    Ἡ ἀνάρτηση αὐτή, ὅπως ἄλλωστε καὶ οἱ παρόμοιες προηγούμενες, μᾶς προβληματίζει, ἐπειδὴ ἡ ἱστοσελίδα Defencenet.gr πλὴν τῆς κατὰ κοινὴν ὁμολογίαν ἀρτίας συνολικῆς ἐνημερώσεως, ποὺ παρέχει ἐπί θεμάτων γεωπολιτικῶν καὶ γεωστρατηγικῶν, ἐθνικῶν, κ.λπ. διέπεται ἀπὸ φρόνημα πατριωτικό, ἀντι-νεοταξικό καὶ ἀντι-νεοεποχικὸ μὲ σεβασμὸ στὴν Παράδοση τοῦ Γένους καὶ (ἐν γένει καὶ) τῆςἘκκλησίας μας.
    Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι στὸ ὀρθόδοξο πνεῦμα ἐναντίον τῆς προωθουμένης Πανθρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου, ἡ ἱστοσελίδα ὀρθῶς ἐπισήμανε (10/05/2012) ὅτι ἡ προσπάθεια καθιερώσεως κοινοῦ οὐδετέρου θρησκευτικοῦ συμβόλου γιὰ τοὺςὈλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ Λονδίνου ἐντασσόταν στὸ σχέδιο δημιουργίας παγκοσμίου κυβερνήσεως, ἡ ὁποία προϋποθέτει «παγκοσμίους φόρους, κοινὴ πίστη καὶ κοινὴ σημαία» [1].
    Παρομοίας σημασίας ἦταν καὶ ἡ εἴδηση τοῦ Defencenet.gr περὶ τῆς ἀναμείξεως τῆς ὀρθοδόξου Ρωσίας στὴ διατήρηση τῶν χριστιανικῶν συμβόλων στὴν Εὐρώπη, ἐναντίον τῆς νεοταξικῆς πολιτικῆς κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν Ἐθνῶν [1α], ὅπως καὶ ὁ σεβασμὸς μὲ τὸν ὁποῖον ἡ ἱστοσελίδα ἀναφέρεται στὰ πρόσωπα καὶ τὶς προφητεῖες τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ καὶ συγχρόνων ὁσίων Γερόντων [3].

     Ἐφ΄ὅσον λοιπόν ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα, πῶς τὸ Defencenet.gr υἱοθετεῖ τὴν ἀναθεωρητικὴ ἀντιμετώπιση τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ ἐθνισμοῦ, ἀλλὰ καὶ τήν, πολύ συνήθη τελευταῖα, πολεμικὴ κατὰ τοῦ πανυπερτίμου Θείου Προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τῆς Μασονίας καὶ τῆς Θεοσοφίας, ὅπως θὰ ἀποδείξουμε παρακάτω;
    Πῶς, ἐνῷ πολεμεῖ πολλάκις τὸν ἐθνομηδενισμὸ τῆς κας Ρεπούση καὶ τῶν λοιπῶν Δραγώνων τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων, ὡστόσο ἐγκολπώνεται στὰ ἐν λόγῳ εἰδησεογραφικὰ ἄρθρα μιὰ ἐπίσης ἀθεμελίωτη «ρεβιζιονιστικὴ» ὀπτικὴ τοῦ ἀρχαίου ἐθνισμοῦ καὶ τοῦ ἀποκρυφισμοῦ προσπαθώντας νὰ τὰ συμβιβάσει μὲ τὴν χριστιανικὴ Πίστη, κατὰ τὴν προοπτικὴ τῆς Helena P. Blavatsky (The Secret Doctrine), τοῦ Albert Pike (Morals and Dogma), τῆς Alice Bailey (The Reappearance of the Christ), τοῦ Benjamin Creme (Share International) καὶ τῶν λοιπῶν Μασόνων, Θεοσοφιστῶν καὶ Νεοεποχι τῶν διανοουμένων;

    Ἀναντιρρήτως δέ, τελικὸς στόχος ὅλων τῶν ὡς ἄνω ἀποκρυφιστῶν ἦταν καὶ εἶναι ἡ συγχώνευση ὅλων τῶν θρησκειῶν γιὰ τὴν δημιουργία τῆς Πανθρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου, συγχώνευση ὅμως ποὺ περιλαμβάνει ἐπίσης καὶ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ θρησκεία, ἔστω καὶ στὶς πιὸ «εὐγενεῖς» της μορφές, τοῦ πλατωνισμοῦ, νεο-πλατωνισμοῦ κ.λπ.
    Θέλουμε νὰ πιστεύουμε, ἢ μᾶλλον εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι ὅλα τὰ παραπάνω ἀποδομητικά τῆς γνησίως νεοελληνικῆς, ὀρθοδόξου, ταυτότητός μας στοιχεῖα δὲν ἀπηχοῦν ἀκριβῶς τὸ φρόνημα τῶν συντελεστῶν τῆς ἱστοσελίδος Defencenet. gr συνολικῶς, ἀλλὰ μόνον συγκεκριμένων συνεργατῶν, ποὺ ἐνίοτε ἀντλοῦν τὰ ἐπιχειρήματά τους καὶ ἀπό καθαρῶς ἐσωτεριστικὲς- ἀποκρυφιστικὲς πηγὲς (ὅπως τὴν ἱστοσελίδα Esoterica.gr ), προβάλλοντάς τα ὡς ἐπιστημονικὲς εἰδήσεις.

    Ὁ ἐσωτερισμὸς ὅμως ἐπικρίνεται ἐπισήμως ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ὡς μορφὴ τοῦ ἀποκρυφισμοῦ, ἡ ὁποία τονίζει τὴν αὐτο-θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Σύμφω να μὲ τὸ Ἐγκυκλοπαιδικὸ Λεξικὸ Θρησκειῶν καὶ Αἱρέσεων «Τελικὰ γιʼ αὐτοὺς [τοὺς ἐσωτεριστὲς] Θεὸς εἶναι μόνο ὁ ἑαυτός τους.
    Δὲν ὑπάρχει Θεὸς ἔξω ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ὅπως εἶναι ὁ Θεὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, μὲ τὸν ὁποῖο καλούμαστε νὰ ἑνωθοῦμε κατὰ χάρη [...] Τὰ πάντα γιὰ τοὺς ἀποκρυφιστὲς βρίσκονται μέσα μας». [4]
    Περὶ τούτου, κατωτέρω.

    Ἡ μοναδικὴ σημασία τῆς παρθενίας τοῦ Χριστοῦ 


    Πρὶν προχωρήσουμε στὴν ἐξέταση τῶν θεμάτων καθʼ ἑαυτά, ἀπαντοῦμε στὴν καταληκτήρια ἐρώτηση τοῦ ἀρθρογράφου «Τί σημασία ἔχει, ἆραγε, ἂν ἦταν παντρεμένος ὁ Ἰησοῦς ἢ ὄχι;» γιὰ νὰ μεταβοῦμε καὶ στὴν κατάδειξη τοῦ ἀπωτέρου στόχου τέτοιων ψεμμάτων καὶ νὰ τὰ ἐντάξουμε στὴν νεο- εποχικὴ προπαγάνδα ἀπʼ ὅπου καὶ προέρχονται καὶ ὅπου δομικῶς ἀνήκουν.
    Ὅσοι παραδέχονται, ἀντιθέτως πρὸς τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια, ὅτι ἐνδέχεται «ὁ Ἰησοῦς νὰ ἦταν παντρεμένος»: (α) Ὑπονομεύουν τὴν ἱστορικὴ ἀξιοπιστία τῶν Εὐαγγελίων καὶ συνόλου τῆς ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως, ἡ ὁποία μαρτυρεῖ ὑπὲρ τῆς ἀγαμίας καὶ παρθενίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ βεβαίως διαψεύδονται ἀπὸ αὐτά· ὁ Χριστός, ὡς ὁ ἐπὶ πάντων Θεός, ἦταν τόσο ξένος πρὸς τὶς διαφυλικὲς σχέσεις, ὥστε οἱ μαθητές Του ἐξεπλάγησαν ὅταν Τὸν εἶδαν μόνον νὰ συνομιλεῖ μὲ τὴν Σαμαρείτιδα «καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει» [5].
    Ὁ ἐπιστήθιος φίλος καὶ ἠγαπημένος Του μαθητής ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στὴν Ἀποκάλυψη, ἀναφέρει περὶ τῶν 144,000 ἐκλεκτῶν καὶ παρθένων, ὅτι «μετὰ γυναικῶν οὐκ ἐμολύνθησαν· παρθένοι γάρ εἰσι» [6].
    Εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχει γράψει τέτοια φράση, ἐὰν ἐμαρτυρεῖτο ἄλλο παράδειγμα βιοτῆς στὸν Κύριο;

    Ἤδη στὴν ἀρχὴ τοῦ β΄ αἰ. μ.Χ. καὶ ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, ἐπαινεῖ τὴν παρθενία ὡς τιμὴ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως τοῦ Χριστοῦ: «Εἴ τις δύναται ἐν ἁγνείᾳ μένειν εἰς τιμὴν τῆς σαρκὸς τοῦ Κυρίου, ἐν ἀκαυχησίᾳ μενέτω» [7].
    Σημαίνει αὐτὸ ἀναντιρρήτως τὴν παρθενίαν τοῦ Κυρίου ἢ ὄχι; Διότι πῶς δύναται κανεὶς νὰ τιμᾷ τὸν Κύριο μὴ ἀκολουθώντας τὰ ἴχνη Του; Καὶ βεβαίως τὴν ἀλήθεια τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος καὶ τὴν εἰλικρίνεια τῆς μαρτυρίας τους οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθητές τους ἐπισφράγισαν μὲ τὸν μαρτυρικό τους θάνατο.
    (β) Καταλήγουν στὸ νὰ ὑποδείξουν τὸν Χριστὸ ὡς ὑποκριτή, ὁ Ὁποῖος θέτει –κατὰ τὸ κάκιστον παράδειγμα τῶν Φαρισαίων – φορτία ποὺ ὁ Ἴδιος δὲν αἴρει [8]. Διότι πῶς ὁ Χριστός, ἐφʼ ὅσον προέβαλλε τὸν Ἑαυτό Του ὡς αἰώνιο ὑπόδειγμα στοὺς μαθητές Του, «ὑπόδειγμα γὰρ ἔδωκα ὑμῖν, ἵνα καθὼς ἐγὼ ἐποίησα ὑμῖν καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε» [9] ἦταν δυνατὸν νὰ μὴ τηρήσει ὁ Ἴδιος αὐτὸ στὸ ὁποῖο παρακινοῦσε τοὺς ἀνθρώπους;
    Διότι κήρυσσε τὴν ἀνωτερότητα τῆς παρθενίας καὶ παρακινοῦσε στὴν τήρησή της: «εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν. Ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω» [10].

    (γ) Ἀπομειώνουν τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ, τὴν Παντοδυναμία καὶ Ὁμοουσιότητά του πρὸς τὸν Πατέρα. Διότι ὁ Χριστός, ὁ «ἐπὶ πάντων Θεός» [11], ὡς (συν)δημιουργὸς τοῦ σύμπαντος κόσμου, «ὅτι ἐξ αὐτοῦ καὶ διʼ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν τὰ πάντα» [12], δὲν εἶχε τὴν ἀνάγκη γάμου διὰ νὰ φέρει στὴν ὕπαρξη νέους ἀνθρώπους, ἀλλὰ καθὼς εἶχε ἐνεργήσει καὶ κατὰ τὴν Γένεση τοῦ κόσμου, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ γῆς στὴν στιγμιαία πλάση τῶν ὀ φθαλμῶν τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ [13], ἔτσι γενικῶς δι΄ ἑνὸς λόγου Του μπορεῖ νὰ καλέσει «τὰ μὴ ὄν τα ὡς ὄντα»· «αὐτὸς γὰρ [ὡς Θεὸς] εἶπε καὶ ἐγενήθησαν, αὐτὸς ἐνετείλατο καὶ ἐκτίσθησαν» [14].
    Πλὴν τούτου, ὁ γάμος ὑπῆρξε ἀντίδοτο τοῦ θανάτου καὶ εἰσήχθη μετὰ τὴν πτώση ἐκ τοῦ Παραδείσου καὶ τὴν ἐπικράτηση τῆς φθορᾶς [15] · ὁ Χριστός, ὡς Νέος Ἀδάμ ἔπρεπε νὰ εἶναι παρθένος καὶ νὰ ἔχει προέλθει ἐκ τῆς Παρθένου, ἐφʼ ὅσον καὶ ὁ Ἀδὰμ ἦταν προπτωτικῶς παρθένος, προελθὼν ἐκ τῆς παρθένου γῆς [16].
    Ἡ βλασφημία περὶ δῆθεν νυμφεύσεως τοῦ Χριστοῦ προσπαθεῖ νὰ Τὸν ἀποσυνδέσει ἀπὸ τὴν δυνατότητα τῆς ἐν Ἑαυτῷ ἀνακεφαλαιώσεως τῆς κτίσεως [17] καὶ νὰ Τὸν δείξει ὑποκείμενον στὴ μεταπτωτικὴ φθορὰ καὶ τὸν θάνατο, κατὰ τὸν χοϊκὸν Ἀδάμ, πρᾶγμα ἄτοπον, ἐφʼ ὅσον ὡς Θεός εἶναι ὁ Ἰησοῦς ὄχι μόνον ὑπερ άνω τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου, ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ αἰώνιος Ζωὴ τῶν ἀνθρώπων:
    «ἐγένετο ὁ πρῶτος ἄν θρωπος Ἀδὰμ εἰς ψυχὴν ζῶσαν· ὁ ἔσχατος Ἀ δὰμ εἰς πνεῦμα ζωοποιοῦν... ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἐκ γῆς χοϊκός, ὁ δεύτερος ἄνθρωπος ὁ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ... καὶ καθὼς ἐφορέσαμεν τὴν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ, φορέσομεν καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου» [18].

    (δ) Ὑπονομεύουν τὴν λαμπρότητα τῆς θεϊκῆς, ὄχι ἀνθρωπίνης, ἀρετῆς τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἐμμέσως καὶ συνειρμικῶς ἐπίσης τὴν Πίστη στὴν Θεότητά Του, ἐφʼ ὅσον ὁ Χριστὸς φαίνεται διὰ τῆς δῆθεν νυμφεύσεως νὰ ὑπολείπεται σὲ ἀφιέρωση στὸν Πατέρα καὶ ἄσκηση, ἔναντι τόσων ἄλλων δημιουργημάτων Του, Δικαίων καὶ Ἁγίων τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, οἱ ὁποῖοι ἀκολούθησαν τὴν ὁδὸ τῆς παρθενίας καὶ ἀγαμίας, ὡς ὁ Προφήτης Ἠλίας, ὁ Βαπτιστὴς Ἰωάννης, ἡ ἰδία ἡ Κυρία Θεοτόκος κ.ἄ., ἐνῷ κατʼ ἀλήθειαν ἡ ἀρετὴ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀπροσμέτρητη καὶ ἄκτιστη, πηγὴ τῆς ἀνθρωπίνης ἀρετῆς· «ἐκάλυψεν οὐρανοὺς ἡ ἀρετὴ αὐτοῦ» [19] καὶ «ἐκ τοῦ πληρώματος Αὐτοῦ πάντες ἐλάβομεν καὶ χάριν ἀντὶ χάριτος», «χωρὶς δὲ Αὐτοῦ οὐ δυνάμεθα ποιεῖν οὐδέν» [20].

    Τέλος, ἡ πλέον σημαντικὴ παράμετρος, ἡ ὁποία μᾶς εἰσάγει καὶ στὸν πυρῆνα τοῦ θέματός μας, εἶναι ἡ ἑξῆς: (ε) Ἡ αἱρετικὴ δοξασία περὶ νυμφεύσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ βάλλει ἐπίσης κατὰ τῆς μοναδικότητός Του ἔναντι τῶν ἱδρυτῶν τῶν ἀνθρωπίνων θρησκειῶν, τῶν «μεγάλων μυστῶν» κατὰ τοὺς Μασόνους. Τοῦτο, διότι ἡ παρθενία εἶναι κυρίως συμβολὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν ἀνθρώπινη εὐσέβεια, ἔστω μὲ ἐξαίρεση τὴν μικρῆς ἐκτάσεως τήρησή της στὸν πρὸ Χριστοῦ ἐθνικὸ κόσμο, καὶ ὑπὸ τελείως διαφορετικὲς προϋποθέσεις (λ.χ. δυαλιστικὴ ἀπόρριψη τοῦ σώματος ὡς «σήματος=μνήματος») [21].

    Πρέπει νὰ ὑποτιμηθεῖ, χάριν τῆς μασονικῆς, θεοσοφιστικῆς καὶ New Age διδασκαλίας, τὸ Θεανδρικὸν καὶ Θεοπάρθενον Πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ ἔναντι τῶν ἀνθρώπων ἱδρυτῶν θρησκειῶν, τῶν «μυστῶν», τῶν «μαχάτμας», σχεδὸν οὐδεὶς ἄλλος ἐκ τῶν ὁποίων ὑπῆρξε ἄγαμος ἢ παρθένος· πρέπει ὁ Θεάνθρωπος νὰ ἐξισωθεῖ στὴ συνείδηση τοῦ κόσμου μὲ τὸν Βούδδα, τὸν Ἑρμῆ τὸν Τρισμέγιστο, τὸν Κρίσνα, τὸν Μωάμεθ, τὸν Γκάντι κ.λπ., ὥστε νὰ ἀπαλειφθεῖ πᾶσα ἔννοια ὑπεροχῆς τοῦ μισητοῦ στὴ Μασονία Χριστιανισμοῦ καὶ νὰ προλειανθεῖ τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ δῆθεν ἀνωτέρου πάντων ἐρχομένου ψευδο-Μεσσία «Μεγάλου Ἐκπαιδευτοῦ» (κατὰ τὸν Θεοσοφιστὴ Charles Leadbeater, βλ. Dr Mary Rocke, The coming of the World Teacher, London 1917).

    Πλὴν τούτου, ἡ «ἀνακάλυψη» τῆς Καθηγήτριας K. L. King τοῦ Χάρβαρντ - ὅπως ἄλλωστε διαπιστώνει καὶ ἡ εἴδηση τοῦ Defencenet. gr - ἀλληλοσυμπληρώνεται «ὅλως... τυχαίως» (!) μὲ τὸν μῦθο περὶ σχέσεως Χριστοῦ καὶ Μαρίας Μαγδαληνῆς, μῦθο προσφιλέστατο στοὺς ἀποκρυφιστικοὺς κύκλους· χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ὁ «Κώδικας Ντά Βίντσι», ἔργο τοῦ Dan Brown, προπαγανδιστῆ τῆς Μασονίας (βλ. The Lost Symbol), ἀλλὰ καὶ ὁ κατάκριτος ἡμέτερος βλάσφημος Νίκος Καζαντζάκης, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ὄχι ἁπλῶς Μασόνος [22], ἀλλὰ καὶ Θεοσοφιστής μαζὶ μὲ τὸν Ἄγγελο Σικελιανό [23], μὲ φανερὲς ἀποκρυφιστικὲς ἐπιδράσεις στὰ ἔργα του (ὅπως στὶς «Ἀδελφοφάδες») [24], πέραν τοῦ ἤδη γνωστοῦ βλασφήμου «Τελευταίου Πειρασμοῦ».

    Φρονοῦμε ὅτι τὸ αἰσχρὸ αὐτὸ μύθευμα δὲν εἶναι ἄσχετο μὲ τὴν πρωταρχικὴ σημασία ποὺ δίνουν οἱ μυστικὲς Ἑταιρεῖες στὸν ἔρωτα, τὴ «δημιουργικὴ δύναμη», ὡς ἀποκατάσταση τοῦ ἀρχεγόνου «ἀρρενο- θήλεος» ἀνθρώπου (καὶ ὄχι παρθένου, ὅπως ἡ Ἐκκλησία φρονεῖ περὶ Ἀδὰμ καὶ Εὔας) κατʼ εἰκόνα τοῦ «ἀρρενοθήλεος» Διὸς καὶ τοῦ θεοῦ τῆς ἑβραϊκῆς Καββάλας.

    Ἡ ἀπομείωση τοῦ Προσώπου τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴ Μασονία φαίνεται σὲ ὅσα διακηρύσσει, ὡς ὅτι «Πάντα τὰ μεγάλα πνεύματα τῆς γῆς, ὅσα ἔλαμψαν εἰς τὸ πνευματικόν της στερέωμα, ταύτην τὴν κατεύθυνσιν ἔδωκαν.  Ὁ Βούδδας, ὁ Ζωροάστρης, ὁ Πυθαγόρας, ὁ Ἰησοῦς, ὁ Σωκράτης, ὁ Πλάτων, ὁ Καμ πανέλλα καὶ πολλοὶ ἄλλοι» [25].
    Τὸ βιβλίο «Οἱ Μεγάλοι Μύσται» τοῦ Μασόνου Edwuard Schure, ἐπιμεληθὲν παλαιότερα ἀπὸ τὸν ἐπίσης Τέκτονα Καθηγητὴ Θεολόγο Νικόλαο Λούβαρι (†1961) συμπαραθέτει καὶ πάλι ὡς ἰσοτίμους τοὺς μύστες Ραμά, Κρίσνα, Ἑρμῆ, Μωϋσῆ, Ὀρφέα, Ζωροάστρη, Πλάτωνα, Ἰερεμία, Πυθαγόρα, Γκοτάμα Βούδδα, Μαχαβίρα, Κομφούκιο, Ἰησοῦ, Μωάμεθ, Μαχάτμα Γκάντι, Φαραώ Ἀμένοφι κ.λπ. [26]

    Παρομοίως στὸ μασονικῆς προελεύσεως κίνημα τῆς Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου, διδάσκεται ὅτι «σὲ κάθε κοσμικὸ κύκλο ὁ ἕνας ἢ ὁ ἄλλος ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς διδασκάλους ἔρχεται σὰν διδάσκαλος γιὰ αὐτὴν τὴν ἐποχή - ὡς Κρίσνα, ὁ Βούδδας, ὁ Χριστός, ὁ Μωάμεθ» [27] .
    Πόσο, ἀλήθεια, «συμβάλλει» τὸ «τεκμήριο» τῆς Karen L. King στὴν ὑποτίμηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἐξίσωσή Του μὲ τοὺς ἱδρυτὲς τῶν θρησκειῶν, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος εἶπε ὅτι «κλέπται εἰσὶ καὶ λησταὶ», «ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται». [28]
    Ὡστόσον, ἡ Μασονία δὲν ἔχει τέτοιους προβληματισμούς, διότι κατὰ τὴν ἀρειανική της ἀντίληψη περὶ Ἰησοῦ, Αὐτὸς δὲν ὑπῆρξε Θεός, ὁμοούσιος τῷ Πατρί, ἀλλʼ ἁπλῶς μέγας ἄνθρωπος, ἕνα ἐξυψωθὲν «ἀνθρώπινον πνεῦμα»: «ἡ θεία ὄντως μορφὴ τοῦ Ναζωραίου θὰ παραμένῃ εἰς τὴν κορυφὴν τῆς κλίμακος τὴν ὁποίαν ἀγωνίζεται νὰ ἀνέλθῃ τὸ ἀνθρώπινον πνεῦμα διὰ νὰ φθάσῃ τὴν Πηγὴν ἐξ ἧς ἀπέρρευσεν» [29].

    Ὑποσημειώσεις

    [1] Ἔρχεται ἡ Πανθρησκεία – Οὐδέτερο σύμβολο πίστης στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ Λονδί- νου http://www.defencenet.gr/defence/ index.php?option=com_content&t ask=view&id=41442&Itemid=52
    [1α] Προσφυγή Ρωσίας στὸ ΕΔΑΔ γιὰ τὸ διωγμὸ ποὺ ὑφίσταται ὁ Χριστιανισμὸς στὴν Εὐρώπη http://www.defencenet.gr/defence/i ndex.php?option=com_content&t ask=view&id=49651&Itemid=139
    [3] Παρεμπιπτόντως καὶ πάντοτε στὰ πλαίσια καλόβουλης κριτικῆς ἐπισημαίνουμε ὅτι εἶναι λάθος ἡ μοναδικῆς ἀξίας προφητεία τῶν ἑβδομήκοντα ἑβδομάδων τοῦ Προφήτου Δανιὴλ (κεφ. 9ον) ἡ ὁποία ἐφαρμόζεται μόνον στὸ Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, διότι ἀφορᾷ στὰ γεγονότα ἀπὸ τὸ 450 π.Χ. μέχρι τὴν 4η δεκαετία μ.Χ., νὰ ἐφαρμόζεται στὸν Ἀντίχριστο. Ἐννοοῦμε, τὴν εἴδηση τοῦ Defencenet. gr τῆς 11ης Σεπτεμβρίου περὶ τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος.
    [4] ΑΡΧΙΜ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΣΙΑΚΚΑΣ, Ἐγκυκλοπαιδικὸ Λεξικὸ Θρησκειῶν καὶ Αἱρέσεων, Παραχριστιανικῶν-Παραθρησκευτικῶν Ὁμάδων καὶ Σύγχρονων Ἰδεολογικῶν Ρευμάτων, ἐκδ. Ἱ. Μ. Τροοδιτίσσης, Κύπρος 2002, σελ. 341.
    [5] Ἰω. 4, 27
    [6] Ἀπ. 14, 4
    [7] Πρὸς Πολύκαρπον 5, PG 5, 724A.
    [8] Ματθ. 23,4 καὶ Λουκ. 11,46
    [9] Ἰω. 13, 15. Πρβλ. καὶ Α΄ Ἰω. «Ὁ λέγων ἐν αὐτῷ μένειν ὀφείλει, καθὼς ἐκεῖνος περιεπάτησε, καὶ αὐτὸς οὕτω περιπατεῖν».
    [10] Ματθ. 19, 12. Πρβλ. καὶ Α΄ Κορ. 7, 26-34.
    [11] Ρωμ. 9, 5
    [12] Ρωμ. 11, 36
    [13] Ἰω. 9, 32
    [14] Ρωμ. 4, 17 · Ψαλμ. 148, 5
    [15] Γεν. 4, 1
    [16] ΠΡΩΤΟΠΡ. Θ. ΖΗΣΗΣ, Ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ κόσμου κατὰ τὸν Ἅγιον Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον, Πατερικὰ 2, ἐκδ. Βρυέννιος, Θεσσαλονίκη 1997, σελ. 188ἑ. · «Ὁ Ἀδὰμ πλασθεὶς ἐκ παρθένου γῆς καὶ ζωοποιηθεὶς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἠστόχησεν. Ὁ νέος Ἀδὰμ, ἐκ παρθένου γυναικὸς καὶ δι΄ Ἁγίου Πνεύματος γεννηθείς, ἐπιχειρεῖ νὰ ἐπιτύχῃ εἰς ὅ,τι ἀπέτυχεν ὁ πρῶτος». Περὶ τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὸ ὅτι «ἐν τῷ Παραδείσῳ παρθενία ἐπολιτεύετο» καθὼς καὶ γιὰ τὴν παρθενία τοῦ Νέου Ἀδὰμ Χριστοῦ, βλ. Ο ΑΥΤΟΣ, Τέχνη Παρθενίας· γάμος καὶ ἀγαμία εἰς τὰ περὶ παρθενίας πατε- ρικὰ ἔργα, Πατερικὰ 3, ἐκδ. Βρυέν- νιος, Θεσσαλονίκη 1997.
    [17] Ἐφ. 1, 10
    [18] Α΄ Κορ. 15, 45.47.49
    [19] Ὀβδ. 4, 3 καὶ Ἀββ. 3, 3
    [20] Ἰω. 1, 16 Πρβλ. 15, 5.
    [21] Βλ. ΠΡΩΤΟΠΡ. Θ. ΖΗΣΗΣ, Τέχνη Παρθενίας, ἔνθʼ ἀνωτ., σελ. 167- 187. Δυαλισμός (μεταφυσικὸς ἢ κοσμολογικὸς τοῦ Πλάτωνος): ἡ θεωρία πὼς διακρίνονται σαφῶς ὡς τελείως ἀνεξάρτητες καὶ αὐθυ- πόστατες ἀρχὲς ἡ ὕλη καὶ οἱ ἰδέες
    [22] Μ. ΦΥΣΕΝΤΖΙΔΗΣ, Ἐπιφανεῖς καὶ Διάσημοι Ἕλληνες Ἐλευθερο- τέκτονες 1880-1970, τόμ. Α΄, ἐκδ. «Βογιατζῆ», Ἀθήνα 2008, σελ. 62- 69.
    [23] ΑΡΧΙΜ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, Ξεσκέπασμα τῆς Θεοσοφίας, ἐκδ. «Ὀρθοδόξου Τύπου», Ἀθῆναι 1989, σελ. 55. Τὰ ἀποκαλυπτικὰ στοιχεῖα τοῦ τεύχους αὐτοῦ, ὅπως καὶ πολλῶν ἄλλων παρομοίων, προέρχονται ἀπὸ τὸν πρώην Μασόνο συνεργάτη τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Χαραλάμπους Βασιλοπούλου, τὸν Dr. D.C. Yermak. Περὶ τῶν ἐπιδράσεων τοῦ Νιτσεϊσμοῦ, τῆς Θεοσοφίας, τοῦ φυσιοκρατικοῦ μυστικισμοῦ καὶ τοῦ νεοπαγανισμοῦ ἐπὶ τοῦ Σικελιανοῦ ποιεῖται λόγον, παρὰ τὴν ἐπαινετικὴ του τάση, καὶ ὁ Ε.Ν. ΜΟΣΧΟΣ, «Σικελιανὸς Ἄγγελος», Θ.Η.Ε. 11 (1967) 142.
    [24] Ὁ Καθηγητὴς Λιαντίνης ἐπεσήμανε σὲ ὁμιλία του (1998), ὅτι συγκεκριμένο τμῆμα τῶν «Ἀδερφοφάδων» τοῦ Νίκου Καζαντζάκη (κεφ. VII) εἶναι ἐπὶ λέξει δάνειο ἀπὸ τὴν αἰγυπτιακὴ «Βίβλο τῶν Νεκρῶν» (Will Durant, Our Oriental Heritage, chap. VIII, p. 196). Βλ. LIANTINISORG, Ὁ Νίκος Καζαντζάκης δὲν εἶναι μεγάλος συγγραφέας, http://www.youtube.com/watch? v=mduuzWvVyRc
    [25] ΑΝΤ. Γ. ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, Τί εἶναι ὁ Τεκτονισμός, Ἀθῆναι 1931, σελ. 39· παρὰ τῷ ΑΡΧΙΜ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΣΙΑΚΚΑΣ, ἔνθʼ ἀνωτ., σελ. 574
    [26] ΕΔ. ΣΥΡΕ, Οἱ Μεγάλοι Μύσται, μτφρ. Ν. Καπνᾶ, ἐκδ. Ἀργ. Πα- παζήση, Ἀθήνα 1949[3]. Ὑπάρχουν νεώτερες, ἀλλὰ καὶ σύγχρονες ἐκδόσεις.
    [27] BENJAMIN CREME, Breaking the biggest story in history (transcript from Los Angeles Press Conference, November 25, 1997), «Every cosmic cycle, one or other of these Masters comes into the world as a teacher for that time ― as Krishna, the Buddha, the Christ, Mohammed. These are all Masters, coming all of them from the same spiritual center of the world, the Spiritual Hierarchy of Masters and initiates who make the next kingdom up above the human». http://www.shareinternational. org/background/bcreme/ BC_pressconf.htm
    [28] Ἰω. 10,8 καὶ Ματθ. 24, 23.24
    [29] Β.Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, Τὸ Μαῦρο Λεξικὸ τῆς Ἑλληνικῆς Μα- σονίας, ἐκδ. Βασδέκης, 2001[2] , σελ. 152. Σύμφωνα μὲ τὸν Β. Λαμπρόπουλο (στὴν εἰσαγωγή του) τὸ Μαῦρο Λεξικὸ εἶναι ἐπιτομὴ τῆς Μασονικῆς Ἐγκυκλοπαιδείας.

    Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. τεύχ.  1943  28 Σεπτεμβρίου 2012

    ...

    Αναβάσεις


Δημοφιλη αρθρα

Λογοι