Βρίσκεστε εδώ:

Κληρικά

  • Μήνυμα του Μητροπολίτου Γλυφάδας επί την Εορτή της Κοιμήσεως Θεοτόκου 2011

    Προς
    το  Χριστεπώνυμον  πλήρωμα
    της  Ιεράς  Μητροπόλεως, Γλυφάδας, Ελληνικού,
    Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης

    Αγαπητοί μου αδελφοί,

    «Προστασίαν και σκέπην ζωής εμής τίθημι, σε                                   
    Θεογεννήτορ Παρθένε, συ με κυβέρνησον προς τον λιμένα σου.......».
       
    Εορτάζοντας την εορτή της Παναγίας μας,
    θέλησα να μιλήσω στις καρδιές σας,
    με ένα κείμενο γραμμένο μέσα από τα βάθη της αγάπης
    του Ορθόδοξου λαού, προς την Μητέρα του Χριστού και Θεού μας:

    «Κάποιο απόγευμα, αυτές τις μέρες,
    έσυρα τα πόδιά μου, στης Εκκλησιάς τα λημέρια.

    Πάτησα στα αγιασμένα χώματα του νάρθηκα,
    μόλις, που ήμουν έτοιμος να καταρρεύσω,
    από τον θόρυβο του κόσμου.

    Ηχούσαν ακόμη στα αυτιά μου
    οι κραυγές του λαού,
    η οι φωνές της μάζας.

    Παντού χαλάσματα και συντρίμμια,
    στις ψυχές των ανθρώπων
    και στα λιθάρια του άψυχου πολιτισμού.

    Εδώ και αιώνες έτσι είναι αυτή η πατρίδα,
    γεμάτη πέτρες και σπασμένες κολώνες.

    Άλλη φορά έπαιρναν τα λιθάρια
    και έκτιζαν μια Αγία Τράπεζα,
    και λειτουργούσαν πάνω στα χαλάσματα,
    και ανασταινόταν ο τόπος,
    κι άλλη φορά, άφηναν τα ερείπια αλειτούργητα,
    και το μόνο που έμενε,
    ήταν τα έσοδα από τα τέλη εισόδου των ξένων επισκεπτών.

    Θα ήθελα κι εγώ να μαζέψω τα συντρίμμια της ζωής μου
    και πάνω  τους, να κτίσω μιαν Αγία Τράπεζα, μέσα στην καρδιά μου.

    Γνώριζα πόσο αδύναμος ήμουν
    και επιθυμούσα κάποιος να κυβερνήσει
    τις αισθήσεις μου, το νου μου και την καρδιά μου.

    Οι στίχοι του Παρακλητικού κανόνος,
    ήρθαν σαν δροσερό αεράκι στην εσκοτισμένη διάνοιά μου,
    «Παρθένε, συ με κυβέρνησον προς τον λιμένα σου.....».

    Το αποφάσισα:

    Η Μητέρα του Λόγου και Παρθένος θα γινόταν Κυβερνήτης μου.

    Γνώριζα, πως έπρεπε να δώσω μάχη πνευματική,
    για να αποφύγω, όπως ο  Ισραήλ,
    «την αιγυπτίαν μοχθηρίαν»  των πειρασμών.

    Οι ύμνοι του ποιητού της Παρακλήσεως
    εχάραξαν το πλαίσιο της περαιτέρω πορείας μου:
    «Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς» και
    «Παθών με ταράττουσι προσβολαί».

    Έπρεπε να ασκηθώ και να μάθω,
    πρώτον, τους τρόπους, που η μακραίωνη Ορθόδοξη νηπτική παράδοση
    δεν συνδυαζόταν και δεν διαλεγόταν με τους πειρασμούς,
    και δεύτερον, να νικήσω τα «νοσηρά πάθη» μου.

    Μέσα από τη νέα αυτή προοπτική,
    είδα τον ταραγμένο γύρω μου κόσμο,
    με άλλη ματιά και άλλη βεβαιότητα.

    Τώρα βρισκόμουν κάτω από τη σκέπη και την προστασία
    μιας «άλλης» κυβερνήσεως,
    της κυβερνήσεως Εκείνου, που είναι μαζί Του.
    «πάσαι των αγγέλων αι στρατιαί», ο «Πρόδρομος Κυρίου,
    Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες, μετά της Θεοτόκου».

    Δεν έπρεπε μεν να κλείσω τα μάτια  μου στην ταραχή του κόσμου,
    αλλά ούτε να συμπαρασύρωμαι σε στείρες διαμαρτυρίες.

    Θα γινόμουν έτσι ένας αληθινός πολίτης, αυτής της νέας μου κυβερνήσεως.

    Δεν χρειαζόταν πλέον να έχω ταραχή και αγωνία, ψάχνοντας,
    «Προς τίνα καταφύγω; Που προσδράμω λοιπόν, και  σωθήσομαι;

    Που πορευθώ; Ποίαν δε εφεύρω καταφυγήν;
    Ποίαν θερμήν αντίληψιν; Ποίαν εν ταις θλίψεσιν βοηθόν;»

    image Οι πολίτες αύτού του πολιτεύματος
    δεν προσκυνούν κανέναν δυνατό της γης,
    προκειμένου να αποκτήσουν μεγαλύτερο
    μερίδιο του  εθνικού εισοδήματος,                                                                    
    αλλά μόνο στην Δέσποινα του κόσμου «γόνυ κλίνουν»,

    Οι πολίτες αυτού του πολιτεύματος
    στην Παναγία στρέφονται, στις στιγμές 
    «των αμετρήτων αναγκών και θλίψεων»,

    Οι πολίτες αυτού του πολιτεύματος
    σ’ Αυτήν και πάλι απευθύνονται
    στον καιρό των «συμφορών» και των «λυπηρών τρικυμιών»
    λέγοντας «χείρά μοι δος βοηθείας».
        
    Άκουσα, εκεί στα αγαπημένα χώματα της αυλής του Κυρίου,
    το Βιβλικό στίχο, που έγινε ύμνος, προσευχή και παράκληση:
       
    «Συ μου ισχύς, Κύριε, συ μου και δύναμις,                                              
    συ Θεός μου, συ και αγαλλίαμα».
         
    Γνώριζα, πλέον, πως «αυλές»
    και συστήματα του κόσμου, δεν θα υπηρετούσα,
    ούτε τη ζωή μου πάνω τους και στις παροχές τους θα στήριζα.
         
    Ο Βιβλικός στίχος του Παρακλητικού κανόνος
    έδινε οριστικό τέλος στην οποιαδήποτε εξάρτηση της ζωής μου,
    από τους λεγόμενους «δυνατούς» της γης:
      
    «Την δέησιν εκχεώ προς Κύριον
    και αυτώ απαγγελώ μου τας θλίψεις».

    Η ημέρα τελείωνε,
    μια καινούργια ημέρα άρχιζε.
    Έξω οι απελπισμένες μάζες, 
    συνέχιζαν να καταστρέφουν,
    τα απομεινάρια του πολιτισμού τους.
    Θα είχαν την λεβεντιά 
    να κτίσουν Άγιες Τράπεζες πάνω στα ερείπια;

    Αν δεν την είχαν, αυτήν την λεβεντιά,
    τότε αυτός ο τόπος έπασχε από έλλειψη λαού.
        
    Λίγο παρακεί μέσα στα μεγαλοπρεπή κτίρια,
    πάνω στα  τραπέζια των κέντρων αποφάσεων,
    η μάζα των αρχόντων και των ηγετών του τόπου
    έθαπτε τα εναπομείναντα λιθάρια,
    ενός μακραίωνος πολιτισμού.
    Θα είχαν την λεβεντιά 
    να κτίσουν Άγιες Τράπεζες πάνω στα ερείπια;

    Αν δεν την είχαν, αυτήν την λεβεντιά,
    τότε αυτός ο τόπος έπασχε από έλλειψη αρχόντων και ηγετών.
     

    Τι θα γινόταν ένας τόπος χωρίς λαό και άρχοντες,
    που μπορούν να κτίσουν Άγιες Τράπεζες πάνω στα ερείπια;
    Ποιός θα έμενε όρθιος, για να βαστάσει
    «το βάρος και τον καύσωνα της ημέρας» ;

    Η απάντηση ήχησε στο νου μου,
    μέσα από τα κατανυκτικά τροπάρια της Παρακλήσεως:
    «Συ γαρ ει Θεός ημών και ημείς λαός σου».

    Ναι, σ’αυτόν τον τόπο υπάρχει ο λαός του Θεού,
    της κυβερνήσεως Εκείνου, που είναι μαζί Του,
    «πάσαι των αγγέλων αι στρατιαί» ο «Πρόδρομος Κυρίου, 
    Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες, μετά της Θεοτόκου».
       
    Σκεπτόμουν δοξολογικά μέσα στον θόρυβο του όχλου:
      
    «Πάτερ, Λόγε, Πνεύμα, Τριας η εν Μονάδι,
    εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων»,
     
    «Ταις της Θεοτόκου πρεσβείαις, Ελεήμων,
    εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων».

    Δώσε μας Κύριε τη Χάρη και τη Δύναμη,
    για να είμαστε πάντοτε λαός Σου,
    πρεσβείαις της Θεοτόκου».

    Ας ευχηθούμε, με τις πρεσβείές Της, να ανταποκριθούμε
    στο κάλεσμα της προσκλήσεως  Αυτής,
    και να ζούμε κάθε μέρα, ως αληθινός λαός Της.                              
                                                                                                               
    Με  πατρικές  εόρτιες  ευχές, εν Κυρίω,

    Ο   Ελάχιστος εν Επισκόποις   και   Ποιμενάρχης   Σας
     

    ...

    Πηγή