GreekRussian (CIS)
Β Προς Κορινθίους Επιστολή 8 (Εἰσφορὰ διὰ τοὺς πτωχοὺς τῶν Ἱεροσολύμων - Τὸ παράδειγμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ - Ἡ ἀποστολὴ τοῦ Τίτου καὶ ἄλλων)

Εἰσφορὰ διὰ τοὺς πτωχοὺς τῶν Ἱεροσολύμων

1 Σᾶς κάνομεν δὲ γνωστήν, ἀδελφοί, τὴν χάριν τῆς γενναιοδωρίας ποὺ ἔδωσε ὁ Θεὸς εἰς τὰς ἐκκλησίας τῆς Μακεδονίας.

2 Διότι μέσα σὲ μεγάλην δοκιμασίαν θλίψεως, ἡ ὑπεράφθονη χαρά τους καὶ ἡ ἐσχάτη πτωχεία τους ἐξεχείλισαν εἰς πλουσίαν γενναιοδωρίαν ἐκ μέρους των·

3 διότι σύμφωνα μὲ τὰς δυνάμεις των, τὸ μαρτυρῶ, καὶ περισσότερον ἀπὸ τὰς δυνάμεις των, ἔδωκαν αὐτοπροαιρέτως,

4 καὶ μᾶς ἐζητοῦσαν μὲ πολλὰς παρακλήσεις νὰ τοὺς κάνωμεν τὴν χάριν νὰ μετάσχουν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν αὐτὴν πρὸς τοὺς ἁγίους,

5 καὶ ὄχι μόνον ἐνήργησαν ὅπως εἴχαμεν ἐλπίσει, ἀλλὰ ἔδωκαν πρῶτα τοὺς ἑαυτούς των εἰς τὸν Κύριον καὶ ἐπίσης σ’ ἐμᾶς διὰ τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ,

6 ὥστε παρακαλέσαμεν τὸν Τίτον, ὁ ὁποῖος ἔκανε ἀρχήν, νὰ φέρῃ τώρα εἰς πέρας μεταξύ σας καὶ τοῦτο τὸ ἔργον τῆς γενναιοδωρίας.

7 Ὅπως ὑπερέχετε εἰς ὅλα, εἰς τὴν πίστιν, εἰς τὸν λόγον, εἰς τὴν γνῶσιν, εἰς κάθε ζῆλον καὶ εἰς τὴν ἀγάπην ποὺ ἔχετε γιὰ μᾶς, ἔτσι νὰ ὑπερέχετε καὶ εἰς τὸ ἔργον τοῦτο τῆς γενναιοδωρίας.

Τὸ παράδειγμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ

8 Δὲν τὸ λέγω αὐτὸ σὰν διαταγή, ἀλλὰ δοκιμάζω διὰ τοῦ ζήλου τῶν ἄλλων καὶ τὴν γνησιότητα τῆς ἀγάπης σας,

9 διότι ξέρετε τὴν γενναιοδωρίαν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ὅτι, πρὸς χάριν σας, ἂν καὶ ἦτο πλούσιος, ἔγινε πτωχός, διὰ νὰ γίνετε σεῖς πλούσιοι μὲ τὴν πτωχείαν ἐκείνου.

10 Γνώμην δίδω ὡς πρὸς τὸ ζήτημα τοῦτο. Εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον σας νὰ φέρετε τώρα εἰς πέρας ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀπὸ πέρυσι πρῶτοι ἀρχίσατε, ὄχι μόνον νὰ κάνετε ἀλλὰ καὶ νὰ ἐπιθυμῆτε.

11 Τώρα φέρτε εἰς πέρας τὸ ἔργον σας, ὥστε ὅπως ὑπῆρχε ἡ προθυμία νὰ τὸ θέλετε, ἔτσι νὰ γίνῃ καὶ ἡ ἐκτέλεσις ἀνάλογα πρὸς τὰ μέσα σας.

12 Διότι ἐὰν ὑπάρχῃ ἡ προθυμία, τότε εἶναι εὐπρόσδεκτη ἀνάλογα πρὸς ἐκεῖνο ποὺ ἔχει κανεὶς καὶ ὄχι πρὸς ἐκεῖνο ποὺ δὲν ἔχει.

13 Ὄχι βέβαια νὰ ἀνακουφισθοῦν ἄλλοι καὶ νὰ στερηθῆτε σεῖς, ἀλλ’ ἐπὶ τῇ βάσει ἰσότητος

14 τὸ σημερινὸν περίσσευμά σας νὰ διατεθῇ διὰ τὸ ὑστέρημά τους, ὥστε τὸ περίσσευμά τους νὰ διατεθῇ μίαν ἡμέραν διὰ τὸ ὑστέρημά σας καὶ ἔτσι νὰ ὑπάρχῃ ἰσότης,

15 καθὼς εἶναι γραμμένον, Ἐκεῖνος ποὺ ἐμάζεψε πολὺ δὲν εἶχε πλεόνασμα, καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐμάζεψε ὀλίγον δὲν εἶχε ὑστέρημα.

Ἡ ἀποστολὴ τοῦ Τίτου καὶ ἄλλων

16 Ἂς γίνῃ εὐχαριστία εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος δίνει τὸν ἴδιο ζῆλον γιὰ σᾶς εἰς τὴν καρδιὰ τοῦ Τίτου,

17 διότι ὄχι μόνον ἐδέχθηκε τὴν παράκλησίν σας, ἀλλ’ ἐπειδὴ ἔχει μεγάλον ζῆλον ἔρχεται ἐξ ἰδίας προθέσεως σ’ ἐσᾶς.

18 Μαζὶ δὲ μ’ αὐτὸν στέλλομεν τὸν ἀδελφόν, ὁ ὁποῖος ἐπαινεῖται ἀπὸ ὅλας τὰς ἐκκλησίας διὰ τὸ ἔργον του ὑπὲρ τοῦ εὐαγγελίου.

19 Καὶ ὄχι μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ διωρίσθηκε ἀπὸ τὰς ἐκκλησίας νὰ εἶναι συνοδοιπόρος μας εἰς τὴν ὑπηρεσίαν μας αὐτὴν ποὺ προσφέρομεν πρὸς δόξαν αὐτοῦ τοῦ Κυρίου καὶ διὰ νὰ δείξωμεν τὴν προθυμίαν μας.

20 Καὶ ἔτσι ἀποφεύγομεν τὸ νὰ μᾶς προσάψῃ κανεὶς μομφὴν διὰ τὸν τρόπον τῆς διαχειρήσεως τοῦ πλουσίου αὐτοῦ δώρου,

21 διότι ἀποβλέπομεν εἰς ὅ,τι εἶναι καλὸν ὄχι μόνον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἀλλὰ καὶ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων.

22 Στέλλομεν δὲ μαζὶ μ’ αὐτοὺς τὸν ἀδελφόν μας, τὸν ὁποῖον εἰς πολλὰς περιστάσεις ἐδοκιμάσαμεν καὶ εὑρήκαμεν πρόθυμον, τώρα δὲ πολὺ προθυμότερον ἕνεκα τῆς μεγάλης ἐμπιστοσύνης ποὺ ἔχει σ’ ἐσᾶς.

23 Εἴτε διὰ τὸν Τίτον πρόκειται, αὐτὸς εἶναι συμβοηθός μου, καὶ συνεργάτης εἰς τὸ ἔργον γιὰ σᾶς· εἴτε πρόκειται διὰ τοὺς ἀδελφούς μας, αὐτοὶ εἶναι ἀπεσταλμένοι τῶν ἐκκλησιῶν, δόξα τοῦ Χριστοῦ.

24 Ἀποδείξατε λοιπὸν εἰς αὐτοὺς τὴν ἀγάπην σας καὶ ὅτι ἔχω λόγους νὰ ὑπερηφανεύωμαι γιὰ σᾶς ἐνώπιον τῶν ἐκκλησιῶν.

Το αρχαίο κείμενο

1 Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δεδομένην ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τῆς Μακεδονίας,

2 ὅτι ἐν πολλῇ δοκιμῇ θλίψεως ἡ περισσεία τῆς χαρᾶς αὐτῶν καὶ ἡ κατὰ βάθους πτωχεία αὐτῶν ἐπερίσσευσεν εἰς τὸ πλοῦτος τῆς ἁπλότητος αὐτῶν·

3 ὅτι κατὰ δύναμιν, μαρτυρῶ, καὶ ὑπὲρ δύναμιν, αὐθαίρετοι.

4 μετὰ πολλῆς παρακλήσεως δεόμενοι ἡμῶν τὴν χάριν καὶ τὴν κοινωνίαν τῆς διακονίας τῆς εἰς τοὺς ἁγίους,

5 καὶ οὐ καθὼς ἠλπίσαμεν, ἀλλ' ἑαυτοὺς ἔδωκαν πρῶτον τῷ Κυρίῳ καὶ ἡμῖν διὰ θελήματος Θεοῦ,

6 εἰς τὸ παρακαλέσαι ἡμᾶς Τίτον, ἵνα καθὼς προενήρξατο οὕτω καὶ ἐπιτελέσῃ εἰς ὑμᾶς καὶ τὴν χάριν ταύτην.

7 ἀλλ' ὥσπερ ἐν παντὶ περισσεύετε, πίστει καὶ λόγῳ καὶ γνώσει καὶ πάσῃ σπουδῇ καὶ τῇ ἐξ ὑμῶν ἐν ἡμῖν ἀγάπῃ, ἵνα καὶ ἐν ταύτῃ τῇ χάριτι περισσεύητε.

8 Οὐ κατ' ἐπιταγὴν λέγω, ἀλλὰ διὰ τῆς ἑτέρων σπουδῆς καὶ τὸ τῆς ὑμετέρας ἀγάπης γνήσιον δοκιμάζων·

9 γινώσκετε γὰρ τὴν χάριν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι δι' ὑμᾶς ἐπτώχευσε πλούσιος ὤν, ἵνα ὑμεῖς τῇ ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτήσητε.

10 καὶ γνώμην ἐν τούτῳ δίδωμι· τοῦτο γὰρ ὑμῖν συμφέρει, οἵτινες οὐ μόνον τὸ ποιῆσαι, ἀλλὰ καὶ τὸ θέλειν προενήρξασθε ἀπὸ πέρυσι·

11 νυνὶ δὲ καὶ τὸ ποιῆσαι ἐπιτελέσατε, ὅπως καθάπερ ἡ προθυμία τοῦ θέλειν, οὕτω καὶ τὸ ἐπιτελέσαι ἐκ τοῦ ἔχειν.

12 εἰ γὰρ ἡ προθυμία πρόκειται, καθὸ ἐὰν ἔχῃ τις εὐπρόσδεκτος, οὐ καθὸ οὐκ ἔχει.

13 οὐ γὰρ ἵνα ἄλλοις ἄνεσις, ὑμῖν δὲ θλῖψις, ἀλλ ἐξ ἰσότητος ἐν τῷ νῦν καιρῷ τὸ ὑμῶν περίσσευμα εἰς τὸ ἐκείνων ὑστέρημα,

14 ἵνα καὶ τὸ ἐκείνων περίσσευμα γένηται εἰς τὸ ὑμῶν ὑστέρημα, ὅπως γένηται ἰσότης,

15 καθὼς γέγραπται· ὁ τὸ πολὺ οὐκ ἐπλεόνασε, καὶ ὁ τὸ ὀλίγον οὐκ ἠλαττόνησε.

16 Χάρις δὲ τῷ Θεῷ τῷ διδόντι τὴν αὐτὴν σπουδὴν ὑπὲρ ὑμῶν ἐν τῇ καρδίᾳ Τίτου,

17 ὅτι τὴν μὲν παράκλησιν ἐδέξατο, σπουδαιότερος δὲ ὑπάρχων αὐθαίρετος ἐξῆλθε πρὸς ὑμᾶς.

18 συνεπέμψαμεν δὲ μετ' αὐτοῦ τὸν ἀδελφὸν οὗ ὁ ἔπαινος ἐν τῷ εὐαγγελίῳ διὰ πασῶν τῶν ἐκκλησιῶν· -

19 οὐ μόνον δὲ, ἀλλὰ καὶ χειροτονηθεὶς ὑπὸ τῶν ἐκκλησιῶν συνέκδημος ἡμῶν σὺν τῇ χάριτι ταύτῃ τῇ διακονουμένῃ ὑφ' ἡμῶν πρὸς τὴν αὐτοῦ τοῦ Κυρίου δόξαν καὶ προθυμίαν ἡμῶν· -

20 στελλόμενοι τοῦτο, μή τις ἡμᾶς μωμήσηται ἐν τῇ ἁδρότητι ταύτῃ τῇ διακονουμένῃ ὑφ' ἡμῶν,

21 προνοούμενοι καλὰ οὐ μόνον ἐνώπιον Κυρίου, ἀλλὰ καὶ ἐνώπιον ἀνθρώπων.

22 συνεπέμψαμεν δὲ αὐτοῖς τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν, ὃν ἐδοκιμάσαμεν ἐν πολλοῖς πολλάκις σπουδαῖον ὄντα, νυνὶ δὲ πολὺ σπουδαιότερον πεποιθήσει πολλῇ τῇ εἰς ὑμᾶς.

23 εἴτε ὑπὲρ Τίτου, κοινωνὸς ἐμὸς καὶ εἰς ὑμᾶς συνεργός· εἴτε ἀδελφοὶ ἡμῶν, ἀπόστολοι ἐκκλησιῶν, δόξα Χριστοῦ.

24 Τὴν οὖν ἔνδειξιν τῆς ἀγάπης ὑμῶν καὶ ἡμῶν καυχήσεως ὑπὲρ ὑμῶν εἰς αὐτοὺς ἐνδείξασθε εἰς πρόσωπον τῶν ἐκκλησιῶν.

Β Προς Κορινθίους Επιστολή 9 (Πῶς γίνεται ἡ εἰσφορά)

Για εβδομαδιαία ενημέρωση με τα κυριότερα θέματα:

Κεντρικό Μενού

Αγία Γραφή

Καινή Διαθήκη
Παρασκευή
18
Μαρτίου
Ανατ.: 06.39
Δύση: 18.34
Σελήνη
14 ημερών
Β' Χαιρετισμοί,
Κυρίλλου Ιεροσολύμων, Ευκαρπίωνος μαρτύρων, Ανανίου οσίου
1821
Οι Πετμεζαίοι επιτίθενται κατά των ανδρών του Τούρκου διοικητού Καλαβρύτων.
1926
Ιδρύεται η Ακαδημία Αθηνών.
1936
Πεθαίνει στην Γαλλία ο Ελευθέριος Βενιζέλοςς.
Πότε πιστεύετε ότι θα εμφανιστεί ο αντίχριστος;
 
Εἶναι ὁ Θεός αἴτιος τῶν κακῶν (μέ ἀφορμή τήν καταστροφή στήν Ἰαπωνία).
Απόψεις
tsounami iaponia

Πρεσβυτέρου Βασιλείου Σπηλιοπούλου

ΓΙΑΤΙ ΘΕΕ ΜΟΥ;
Ἡ ἐρώτηση αὐτή εἶναι ἴσως ἡ πιό συνηθισμένη καί ἡ πιό συχνή πού ἀκούγεται πάνω σ' αὐτήν ἐδῶ τήν γῆ.  Σχεδόν καθημερινά ο περισσότεροι νθρωποι κφράζουν τήν πορία ατή ετε κάτω πό τν πήρεια μις προσωπικς δύσκολης θέσεως, ετε ντικρύζοντας τίς μεγάλες καταστροφές, πού προκαλε νθρωπος τίς μεγάλες φυσικές καταστροφές πού χει συνηθίσει νά νομάζει "θεομηνίες".
Προσφάτως π.χ συγκλονίστηκε κοινή γνώμη βλέποντας πό τούς δέκτες τν τηλεοράσεων μαθαίνοντας μέ ποινδήποτε λλο τρόπο τή μεγάλη καταστροφή πού προκάλεσαν τά Τσουνάμι στίς περιοχές τς ΝΑ σίας.  Καί τό ρώτημα πανλθε : "γιατί Θεέ μου τέτοια καταστροφή;"
Εναι μως σωστός παραλήπτης το ρωτήματος;  Εναι ντως Θεός ατιος τν κακν;  Θά παντήσουμε στό ρώτημα μέ τήν βοήθεια το Μεγάλου Βασιλείου ποος σέ κάποια πό τίς μιλίες του διαπραγματεύεται ατό κριβς τό θέμα, τό ν δηλαδή καί κατά πόσο εναι ατιος τν κακν Θεός, λλά καί τί τελικά εναι, τί δέν εναι, κακό.

Λέγει, λοιπόν γιος τι ο θεοι μέσως μόλις συναντήσουν κάποια δυσκολία ποφαίνονται τι δέν πάρχει Θεός.  Τό διο μως κάνουν, συνεχίζει, σοι θεωρον τι Θεός εναι ατιος τν κακν καί μαρτία τους εναι παραπλήσια, εναι ρνησις τς γαθότητος το Θεο, ρα εναι ρνησις το Θεο.  Καί ξεκινώντας γιος τήν ντίκρουση τς θέσεως τι Θεός εναι ατιος τν κακν, μς λέει τι πρέπει πάντα νά χουμε κατά νον τι οτε μπορομε νά πάθουμε κάτι ν Θεός δέν πιτρέψει, οτε, μως πό ατά πού ποφέρουμε κατά παραχώρησιν Θεο εναι κάτι βλαβερό γιά τήν ψυχή. θάνατος π.χ. προέρχεται βέβαια πό τό Θεό δέν εναι μως κακός ατός καθ' αυτός κτός άν πρόκειται γιά τό θάνατο κάποιου μαρτωλο ποος μως εθύνεται διος γιά τόν κακό θάνατο φο τσι πέλεξε νά ζήσει σ' ατήν δ τήν ζωή, βουτηγμένος δηλαδή στήν μαρτία καί μακρυά πό τό Θεό.

Τό κακό, λοιπόν, νοεται ετε κατά τήν προσωπική μας ντίληψη - πως θάνατος, πού στήν πραγματικότητα δέν εναι κακό - ετε κατά τή φύση του, τό ποο μως ξαρτται πό μς καί γιά τό ποο εθυνόμαστε μες - πως εναι τά διάφορα πάθη - ετε ς ,τι μς προκαλε πόνο καί θλίψη, τό ποο μως δίνει Θεός πρός φέλεια τς ψυχς καί πρός σωτηρίαν - πως εναι ο διάφορες ρρώστιες καί ο πειρασμοί.

Θεός, λοιπόν, εναι σάν τό γιατρό πού χρειάζεται πολλές φορές νά πονέσει τόν σθενή γιά νά τόν θεραπεύσει καί μάλιστα πί πληρωμ.  Δέν εναι πεύθυνος γιατρός γιά τόν πόνο πού προκαλε θεραπεία, πως δέν εναι πεύθυνος Θεός γιά τίς σκληρές τιμωρίες πού πέρχονται σέ λόκληρες πόλεις προκειμένου νά παραδειγματισθον ο πιζντες.  Τό διο συνέβη καί μέ τά Σόδομα, λλά τό διο καί μέ τή ΝΑ σία, τν πρωτεύουσα τς παιδεραστίας, πως εναι τος πσι γνωστό.  Πόσο θά μποροσε νά νεχθε Θεός μι τέτοια κατάσταση ταν χιλιάδες θώων παιδιν μαρτυροσαν καθημεριν καί ξευτελίζονταν καί ταν κατομμύρια νθρώπων π' λον τόν κόσμο σπευδαν στήν περιοχή γιά νά κανοποιήσουν τό φοβερό πάθος τους καί γιά νά μπορευθον τό πάθος τν λλων;  Ποιά φέλεια θά πρχε ν Θεός συνέχιζε νά νέχεται φο δέν πρχε μετάνοια; πολύτως καμία.

Συνεπς, τό κυρίως κακό εναι μόνον μαρτία ποία ξαρτται πό τήν βούληση μας καί τήν κακή καλή χρήση το ατεξουσίου μέ τό ποο μς προίκισε Θεός καί γιά τήν ποία οδεμία εθνη φέρει Θεός.. πό τά πόλοιπα δέ "κακά", πό τούς πειρασμος δηλαδή, πού Θεός πιτρέπει νά ρθουν στή ζωή μας, λλα δίδονται γιά νά μς δοκιμάζουν καί νά μας δυναμώνουν, πως συνέβη μέ τόν πολύαθλο Ἰώβ, λλα γιά νά θεραπευθον ο μαρτίες, πως συνέβη στόν Δαυίδ πού ρημώθη βασιλικός οκος, καί λλα γιά σωφρονισμό κυρίως τν "πρός μαρτίαν εολισθήτων", πως συνέβη μέ τούς Δαθν καί βειρν τιμωρία τν ποίων παραδειγμάτισε τούς πολοίπους.  Συμπερασματικά, λοιπόν, κακό εναι μαρτία πού δηγε στήν αώνια κόλαση, στήν πραγματική καταστροφή, ν σα θεωρομε κακά διότι μς πονον χουν "γαθο δύναμιν".

Στή συνέχεια γιος πατήρ "κορυφώνει" τήν μιλία του διατυπώνοντας τήν Πίστη τς κκλησίας τι Θεός δέν εναι δημιουργός το κακο φο τό κακό εναι νύπαρκτο.  "Στέρησις γάρ γαθο στι τό κακό", λέγει γιος πατήρ, πεξηγώντας τι μέ τό κακό συμβαίνει τι καί μέ τήν τύφλωση. ν, δηλαδή, πάρχει τό μάτι πό κάποια ατία ρρωσταίνει καί παύει νά θεωρε τό φς.  Τό διο συμβαίνει καί μέ τήν μαρτία: εναι μι ναπηρία τς ψυχς, δέν εναι γις κατάσταση. ρα τό κακό δέν εναι παρκτό λλά δημιουργεται ταν ποχωρήσει τό γαθό πως κριβς τό σκοτάδι εναι λλειψις το φωτός καί εναι νευ δίας οσίας.   Τό κακό δέν δημιουργήθηκε μαζί μέ τα λλα ποιήματα φο δέ θά μποροσε λλωστε γαθότητα νά γεννήσει κακία.

Παρά τατα τό κακό πάρχει μέσα στόν κόσμο καί τό ντιλαμβανόμαστε ντονα. Κανείς δέ μπορε νά ρνηθε τήν λήθεια ατή. πό πο μως καί πς πάρχει τό κακό; Καί Μέγας Βασίλειος πολύ σοφ παντ στό ρητορικό ρώτημα πού διος θέτει, τι γι’ ατό πρέπει νά ναρωτηθον σοι λένε τι Θεός εναι ατιος τν κακν πειδ πάρχουν ρρώστιες καί δυστυχίες. Θεός πλασε τά πάντα "καλά λίαν", τέλεια καί ρτιμελ καί χασαν τήν γεία τους " διά πονηράν δίαιταν δι' σδηποτον νοσοποιο ατίας", δηλαδ ετε λόγ κακς διατροφς λγ ποιασδήποτε λλης νοσοποιο ατίας. τσι Θεός πλασε σμα γιές καί χι ρρωστο.  Παρομοίως Θεός πλασε τόν νθρωπο γιά νά παραμείνει θάνατος καί γαθός, το δωσε μως καί τήν λευθερία νά πιλέξει, καί κριβς κακή χρήση τς λευθερίας καί κακή πιλογή δήγησε στό θάνατο πού δέν εναι παρά στέρησις τς ζως.  Μά, θά πε κάποιος, (καί ντως τό κομε καθημερινς) γιατί Θεός δέν μς πλασε ναμαρτήτους κατά τήν φύση στε νά μή μπορομε νά μαρτήσουμε;  Διότι, παντ γιος Βασίλειος, πως καί σύ θεωρες φίλους σου τούς δούλους σου χι ταν τούς κρατς δεσμίους λλ' ταν κουσίως κτελον τίς ντολές  σου τσι καί Θεός "ο τό ναγκασμένον φίλον λλά τό ξ' ρετς κατορθούμενον. ρετή δέ κ προαιρέσεως καί οκ ξ' νάγκης γίνεται".

Καί Διάβολος πό πο προέρχεται;  Δέν εναι δημιοργημα το Θεο; Δέν εναι Διάβολος κακός;  Να, λλ πό τήν δια του τήν προαίρεση μετεβλθη ωσφρος, λαμπρς γγελος, σ Διάβολο. Θεός, δηλαδή, πλασε τούς γγέλους πως καί τούς νθρώπους, δηλαδή λεύθερους. Σατανς, λοιπόν, παναστάτησε κατά το Θεο, πεμακρύνθη πό τό Θεό καί ρα γινε κακός πως μι λάχιστη περιστροφή το ματιο μς κάνει ετε νά βλέπουμε τό φς ετε τή δική μας σκι.  Καί Γαβριήλ ταν γγελος παρεστέκετο μως ενάως κοντά στόν Θεό.  Καί νας θά μποροσε νά μή πέσει καί λλος νά πέσει μως κακή χρήση τς λευθερίας ριξε τό τγμα το ωσφόρου.  Γιατί, μως, μς πολεμ Διάβολος; Διάβολος μς πολεμ π' ρχς " τι δοχεον ν πάσης κακίας δέξατο καί το φθόνου τήν νόσον καί βάσκηνεν μν τς τιμς", διότι φθόνησε, δηλαδή, τήν τιμή πού Θεός κανε στόν νθρωπο καί δέν μποροσε πό το φθόνο νά ποφέρει "τήν λυπο ζωήν τήν ν παραδείσ".  Δέ μποροσε κόμα Διάβολος πού ξέπεσε πό τήν τιμή καί ξία τν γγέλων, νά βλέπει τό γήινο πλάσμα, τόν νθρωπο, νά νυψνεται σ' ατήν τήν τιμή.

Σατανς, λοιπόν λέγεται καί διάβολος διότι μς διαβάλλει καί μς πολεμ προκειμένου νά πομακρυνθομε πό τό γαθό καί νά πακούσουμε σ' ατόν καί διότι χαίρεται μέ τήν καταστροφή μας.  Εναι δέ Διάβολος πνεμα καί ατό κάνει τόν γώνα μας ναντίον του δυσκολότερο. τόπος δέ πού ξουσιάζει εναι έρας γιαυτό ξουσιάζει τή γ πού περιβάλλεται λη πό έρα. Σατανς, μως, πεσε, κατά τά λόγια το Κυρίου "ς στραπή κ το ορανο" χασε, δηλαδή, τήν ξουσία του πί το έρος ταν έρας καθηγιάσθη πό τόν σταυρωμένο Κύριο ποος μς δωσε τήν ξουσία το "πατεν πάνω φεων καί σκορπίων καί πί πάσαν τή δύναμη το χθρο". ρα, λοιπόν, καμία ξουσία δέν χει πάνω στούς νθρώπους άν ο διοι δέν το τήν παραχωρήσουν Θεός δέν πιτρέψει. ν δηλαδή ο νθρωποι δέν πομακρυνθον πό τό γαθό δν ποκύπτουν στό κακό πού εναι νύπαρκτο.

Νά, λοιπόν, ποιά εναι πάντηση τν γων Πατέρων σέ σους εκαίρως - καίρως χρησιμοποιον τό κακό γιά νά μς ποδείξουν δθεν τι δέν πάρχει Θεός τι Θεός δέν εναι γαθός.  Νά ποιά εναι ρθόδοξη θεώρηση το κακο, τν πειρασμν καί το θανάτου καί  νά πώς πρέπει νά παντομε στήν ρώτηση γιατί Θεός μς φησε νά μαρτήσουμε γιατί βαλε τό δένδρο τς ζως στόν παράδεισο φο προγνώριζε τήν κβαση καί τήν πτώση, ρώτηση συχνή καί συχν κακοπροαίρετη.  Τέλος ατός εναι τρόπος  πού πρέπει νά θεωρομε τίς "Θεομηνίες" κα τρπος πού πρέπει στήν καθημερινή μας ζωή νά βλέπουμε τούς πειρασμούς γιά νά τούς πομένουμε εκολώτερα χοντας τήν βεβαα πίστη τι τσι Θεός μς κάνει καλύτερους.  Εχόμαστε  νά μς νδυναμώνει Θεός στε νά δεχόμαστε γγγυστα τό νομιζόμενο κακό καί νά ποφεύγουμε , συνεργοντος το Θεο, τό μονό κακό, τήν μαρτία γιά νά εοδωθον καί ο εχές το Μεγάλου Βασιλείου καί νά πολαύσουμε τήν Βασιλεία το Πατρός καί το Υο καί το γίου Πνεύματος. ΑΜΗΝ!
http://www.orthros.org/Greek/Keimena/K-GiatiTheemou.htm

Περισσότερα...