GreekRussian (CIS)
Προς Γαλάτας επιστολή 1 (Χαιρετισμός - Ἀπαγόρευσις τοῦ Παύλου ἀπὸ τοὺς Γαλάτας - Τὸ εὐαγγέλιόν του τὸ ἔλαβε ἀπὸ τὸν Χριστὸν καὶ ὄχι ἀπὸ ἀνθρώπους)

Χαιρετισμός

1 Ὁ Παῦλος, ἀπόστολος ἐντεταλμένος ὄχι ἀπὸ ἀνθρώπους οὔτε δι’ ἀνθρώπου, ἀλλὰ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Θεοῦ Πατρός, ὁ ὁποῖος τὸν ἀνέστησεν ἐκ τῶν νεκρῶν,

2 καὶ ὅλοι οἱ ἀδελφοί, οἱ ὁποῖοι εἶναι μαζί μου, πρὸς τὰς ἐκκλησίας τῆς Γαλατίας·

3 χάρις νὰ εἶναι σ’ ἐσᾶς καὶ εἰρήνη ἀπὸ τὸν Θεὸν Πατέρα μας καὶ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν,

4 ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὸν ἑαυτόν του διὰ τὰς ἁμαρτίας μας, διὰ νὰ μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τὸν σημερινὸν πονηρὸν κόσμον. Σύμφωνα πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ Πατέρα μας,

5 εἰς τὸν ὁποῖον ἀνήκει ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἀπαγόρευσις τοῦ Παύλου ἀπὸ τοὺς Γαλάτας

6 Ἐκπλήττομαι διότι τόσον γρήγορα μεταπηδᾶτε ἐπὸ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος σᾶς ἐκάλεσε διὰ τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ, πρὸς ἄλλο εὐαγγέλιον,

7 τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι ἄλλο, μόνον ποὺ ὑπάρχουν μερικοὶ οἱ ὁποῖοι σᾶς ταράσσουν καὶ θέλουν νὰ διαστρέψουν τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ.

8 Ἀλλὰ καὶ ἂν ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἢ κάποιος ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανόν, σᾶς κηρύξῃ διαφορετικὸν εὐαγγέλιον ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ σᾶς ἐκηρύξαμεν, αὐτὸς ἂς εἶναι ἀνάθεμα.

9 Ὅπως εἴπαμε προηγουμένως, καὶ τώρα πάλιν σᾶς λέγω, ἐὰν κανεὶς σᾶς κηρύξῃ διαφορετικὸν εὐαγγέλιον ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ παραλάβατε, ἂς εἶναι ἀνάθεμα.

10 Ζητῶ τώρα τὴν εὔνοιαν τῶν ἀνθρώπων ἢ τοῦ Θεοῦ; Ἢ μήπως ζητῶ νὰ γίνω ἀρεστὸς εἰς ἀνθρώπους; Ἐὰν ἐζητοῦσα ἀκόμη νὰ εἶμαι ἀρεστὸς εἰς ἀνθρώπους, δὲν θὰ ἤμουν δοῦλος τοῦ Χριστοῦ.

Τὸ εὐαγγέλιόν του τὸ ἔλαβε ἀπὸ τὸν Χριστὸν καὶ ὄχι ἀπὸ ἀνθρώπους

11 Σᾶς κάνω γνωστόν, ἀδελφοί, ὅτι τὸ εὐαγγέλιον, τὸ ὁποῖον ἐκηρύχθηκε ἀπὸ ἐμέ, δὲν εἶναι ἀνθρώπινον,

12 διότι οὔτε τὸ ἐπῆρα οὔτε τὸ ἐδιδάχθηκα ἀπὸ ἀνθρώπους ἀλλὰ δι’ ἀποκαλύψεως Ἰησοῦ Χριστοῦ.

13 Ἔχετε ἀκούσει, βέβαια, τὴν ἄλλοτε διαγωγήν μου εἰς τὸν Ἰουδαϊσμόν, ὅτι δηλαδὴ ὑπερβολικὰ κατεδίωκα τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν πολεμοῦσα.

14 Καὶ εἶχα μεγαλύτερες προόδους εἰς τὸν Ἰουδαϊσμὸν ἀπὸ πολλοὺς συνομηλίκους συμπατριώτας μου, μὲ τὸν ὑπερβολικὸν ζῆλον ποὺ ἔδειχνα διὰ τὰς πατρικάς μου παραδόσεις.

15 Ὅταν ὅμως εὐδόκησε ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος μὲ ξεχώρισε ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας μου καὶ μὲ ἐκάλεσε διὰ τῆς χάριτός του, νὰ ἀποκαλύψῃ μέσα μου τὸν Υἱόν του,

16 διὰ νὰ κηρύττω αὐτὸν εἰς τὰ ἔθνη, ἀμέσως δὲν συμβουλεύθηκα ἀνθρώπους,

17 οὔτε ἀνέβηκα εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα πρὸς ἐκείνους ποὺ ἦσαν ἀπόστολοι πρὶν ἀπὸ ἐμέ, ἀλλ’ ἔφυγα εἰς τὴν Ἀραβίαν καὶ πάλιν ἐπέστρεψα εἰς τὴν Δαμασκόν.

18 Ἔπειτα, ὕστερα ἀπὸ τρία χρόνια, ἀνέβηκα εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα διὰ νὰ γνωρίσω τὸν Πέτρον καὶ ἔμεινα κοντά του δέκα πέντε ἡμέρας.

19 Ἄλλον ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους δὲν εἶδα παρὰ τὸν Ἰάκωβον, τὸν ἀδελφόν τοῦ Κυρίου.

20 Γιὰ ὅσα σᾶς γράφω ὁμολογῶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅτι δὲν λέγω ψέμματα.

21 Ἔπειτα ἦλθα εἰς τὰ μέρη τῆς Συρίας καὶ τῆς Κιλικίας.

22 Προσωπικῶς μάλιστα ἤμουν ἄγνωστος εἰς τὰς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

23 Μόνον ἄκουαν ὅτι, «Ἐκεῖνος, ποὺ ἄλλοτε μᾶς κατεδίωκε, τώρα κηρύττει τὴν πίστιν, τὴν ὁποίαν ἄλλοτε ἐζητοῦσε νὰ ἐξαφανίσῃ»,

24 καὶ ἐδόξαζαν ἐξ αἰτίας μου τὸν Θεόν.

Το αρχαίο κείμενο

1 Παῦλος, ἀπόστολος οὐκ ἀπ' ἀνθρώπων, οὐδὲ δι' ἀνθρώπου, ἀλλὰ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ πατρὸς τοῦ ἐγείραντος αὐτὸν ἐκ νεκρῶν,

2 καὶ οἱ σὺν ἐμοὶ πάντες ἀδελφοί, ταῖς ἐκκλησίαις τῆς Γαλατίας·

3 χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς καὶ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,

4 τοῦ δόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν, ὅπως ἐξέληται ἡμᾶς ἐκ τοῦ ἐνεστῶτος αἰῶνος πονηροῦ κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ πατρὸς ἡμῶν,

5 ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

6 Θαυμάζω ὅτι οὕτω ταχέως μετατίθεσθε ἀπὸ τοῦ καλέσαντος ὑμᾶς ἐν χάριτι Χριστοῦ εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον,

7 ὃ οὐκ ἔστιν ἄλλο, εἰ μὴ τινές εἰσιν οἱ ταράσσοντες ὑμᾶς καὶ θέλοντες μεταστρέψαι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ.

8 ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω.

9 ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ' ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω.

10 ἄρτι γὰρ ἀνθρώπους πείθω ἢ τὸν Θεόν; ἢ ζητῶ ἀνθρώποις ἀρέσκειν; εἰ γὰρ ἔτι ἀνθρώποις ἤρεσκον, Χριστοῦ δοῦλος οὐκ ἂν ἤμην.

11 Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὸ εὐαγγέλιον τὸ εὐαγγελισθὲν ὑπ' ἐμοῦ ὅτι οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον·

12 οὐδὲ γὰρ ἐγὼ παρὰ ἀνθρώπου παρέλαβον αὐτό, οὔτε ἐδιδάχθην, ἀλλὰ δι' ἀποκαλύψεως Ἰησοῦ Χριστοῦ.

13 Ἠκούσατε γὰρ τὴν ἐμὴν ἀναστροφήν ποτε ἐν τῷ Ἰουδαϊσμῷ, ὅτι καθ' ὑπερβολὴν ἐδίωκον τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπόρθουν αὐτήν,

14 καὶ προέκοπτον ἐν τῷ Ἰουδαϊσμῷ ὑπὲρ πολλοὺς συνηλικιώτας ἐν τῷ γένει μου, περισσοτέρως ζηλωτὴς ὑπάρχων τῶν πατρικῶν μου παραδόσεων.

15 Ὅτε δὲ εὐδόκησεν ὁ Θεὸς ὁ ἀφορίσας με ἐκ κοιλίας μητρός μου καὶ καλέσας διὰ τῆς χάριτος αὐτοῦ

16 ἀποκαλύψαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐν ἐμοὶ, ἵνα εὐαγγελίζωμαι αὐτὸν ἐν τοῖς ἔθνεσιν, εὐθέως οὐ προσανεθέμην
σαρκὶ καὶ αἵματι,

17 οὐδὲ ἀνῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα πρὸς τοὺς πρὸ ἐμοῦ ἀποστόλους, ἀλλὰ ἀπῆλθον εἰς Ἀραβίαν, καὶ πάλιν ὑπέστρεψα εἰς Δαμασκόν.

18 Ἔπειτα μετὰ ἔτη τρία ἀνῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα ἱστορῆσαι Πέτρον, καὶ ἐπέμεινα πρὸς αὐτὸν ἡμέρας δεκαπέντε·

19 ἕτερον δὲ τῶν ἀποστόλων οὐκ εἶδον εἰ μὴ Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου.

20 ἃ δὲ γράφω ὑμῖν, ἰδοὺ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὅτι οὐ ψεύδομαι.

21 Ἔπειτα ἦλθον εἰς τὰ κλίματα τῆς Συρίας καὶ τῆς Κιλικίας.

22 ἤμην δὲ ἀγνοούμενος τῷ προσώπῳ ταῖς ἐκκλησίαις τῆς Ἰουδαίας ταῖς ἐν Χριστῷ·

23 μόνον δὲ ἀκούοντες ἦσαν ὅτι ὁ διώκων ἡμᾶς ποτὲ νῦν εὐαγγελίζεται τὴν πίστιν ἥν ποτε ἐπόρθει,

24 καὶ ἐδόξαζον ἐν ἐμοὶ τὸν Θεόν.

Προς Γαλάτας επιστολή 2 (Ἡ ἀποστολή του γίνεται ἀποδεκτὴ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα - Ἐπιπλήττεται ὁ Πέτρος - Ὁ τρόπος τῆς δικαιώσεως τοῦ ἀνθρώπου)

Για εβδομαδιαία ενημέρωση με τα κυριότερα θέματα:

Αγία Γραφή

Καινή Διαθήκη
Πότε πιστεύετε ότι θα εμφανιστεί ο αντίχριστος;
 
Οι 1241 μαρτυρούν την Ανάσταση
Κύριος Ιησούς Χριστός

Τό μεγαλύτερο γεγονός μέσα στήν παγκόσμια ἱστορία, τό θαῦμα τῶν θαυμάτων, εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Γεγονός μοναδικό καί πρωτοφανές ἀνάμεσα σέ ὅλα τά ἒκτακτα γεγονότα ἀπό ὅσα εἶδε ὁ κόσμος.
Ὁ θρίαμβος τοῦ Θεανθρώπου κατά τοῦ θανάτου καί τοῦ Ἄδη ἂρχιζε ἀκριβῶς ἀπό  ἐκεῖ ὅπου οἱ ἐχθροί Του νόμισαν ὅτι τόν νίκησαν καί τόν ἐξαφάνισαν ἀπό τό πρόσωπο τῆς γῆς. Τά ὄργανα τοῦ ἀνθρωποκτόνου «ἠσφαλίσαντο τόν τάφον» τοῦ Ἰησοῦ «σφραγίσαντες τόν λίθον μετά τῆς κουστωδίας». Ἀλλά ἀπό ἐκείνη τήν ὥρα ἡ νίκη, τήν ὁποῖα κέρδισε ὁ Κύριος ἐπάνω στόν Σταυρό, θά ἐπεκτεινόταν καί στόν Ἄδη.
Ἡ Ἐκκλησία καθόρισε νά θεωρεῖται ὡςπραγματική εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἡ κάθοδός Του στόν Ἄδη γιατίκανείς δέν εἶδε τόν Χριστό τήν ὥρα πού ἀναστήθηκεἀφοῦ ἐξῆλθε ἀπό τόν τάφο«ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος
Κατέβηκε ὁ Χριστός στόν Ἄδη γιά νά συντρίψει τίς πύλες τοῦ Ἄδου, γιά νά καταργήσει τόν θάνατον καί τό κράτος τοῦ διαβόλου. κατέβηκε στόν Ἄδη γιά νά κυριεύσει καί νά ὑποδουλώσει τόν διάβολο ὁ ὁποῖος ἦταν τότε ὁ ἄρχοντας τοῦ θανάτου καί τοῦ Ἄδη. Κατέβηκε ὁ Χριστός στόν Ἄδη γιά νά γεμίσει τά πάντα μέ τό φῶς τῆς θεότητάς Του καί οὐσιαστικά νά καταργηθεῖ τό κράτος τοῦ θανάτου.
Κατέβηκε ὁ Χριστός στόν Ἄδηὥστε νά ἐπαναληφθοῦν καί νά γίνουνκαί ἐκεῖ ὅσα ἔγιναν στή γῆὍπως στή γῆ κήρυξε τήν εἰρήνη, ἔδωσε ἄφεση ἁμαρτιῶν στούς ἁμαρτωλούς, ἔδωσε τό φῶς τῶν ὀφθαλμῶν στούς τυφλούς καί ἔγινε ἀιτία σωτηρίας γιά ὅσους πίστεψαν, ἀλλά καί ἔλεγχος ἀπιστίας γιά ὅσους ἀπείθησαν, τό ἴδιο ἔπρεπε νά γίνει καί στόν Ἀδη ὅπου ὑπῆρχαν οἱ ψυχές αὐτῶν πού εἶχαν πεθάνει, ὥστε ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα νά ἀκούσει τό λυτρωτικό μήνυμα τοῦ Χριστοῦ.
Κατέβηκε ὁ Χριστός στόν Ἄδη γιά νά συναντήσει καί νά ἀναστήσει τόν πεπτωκότα, ἀπό τήν αμαρτία, ἄνθρωπο. Ὁ Ἀδάμ ἄκουσε τά βήματα τοῦ Χριστοῦ πού ἐρχόταν, ὅπως τά ἄκουσε τότε στόν Παράδεισο μετά τήν παράβαση καί τήν παρακοή. Τότε αἰσθανόταν ταραχή και φόβο, τώρα ὅμως χαρά καί εὐφροσύνη. Καί ἀφοῦ ἔπιασε τό χέρι τοῦ μετανοημένου Ἀδάμ, τόν ἀνέστησε, ἀναφέροντας τό τί ἔκανε γιά τή σωτηρία του, καθώς ἐπίσης γιά τή σωτηρία ὅλου τοῦ ἀνθρώπινου γένους.
Γεμᾶτοι ἀγαλλίαση γιά τήν ἀφθαρσίατήν ὁποία μᾶς χάρισε μέ τήνλαμπροφόρο Ἀνάστασή Του ὁ Λυτρωτήςψάλλουμε:  «Ἡ φθορά ἐξωστράκισται αφθαρσία ἐξήνθησεν. ὁ δεσμός ὁ χρόνιος διαλέλυται. οἱ οὐρανοί εὐφραινέσθωσαν,γη καί τά ἐπίγεια. ἐξανέστη γάρ Χριστός.   ἐσκυλεύθη ὁ θάνατος...» Τώρα, βέβαια, ὁ σωματικός θάνατος διασπᾶ μέ βίαιο τρόπο σῶμα καί ψυχή. Ἀλλά τό ἀναγκαστικό αὐτό διαζύγιο εἶναι προσωρινό. Ὅταν ἔρθει ἡ μεγάλη ὥρα τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, ἡ ἑνότητα αὐτή θά ἀποκατασταθεῖ καί πάλι. Τό σῶμα θά ἀναστηθεῖ ἄφθαρτο, γιά νά ἐνωθεῖ μέ τήν ἀθάνατη ψυχή.
Ὁ σωματικός θάνατος νικήθηκε μέ τήν κάθοδο τοῦ θεανθρώπου στόν Ἄδη, ἀλλά ἡ ἀνάσταση τῶν δικῶν μας σωμάτων καί ἡ ἐπανασύνδεση μέ τίς ψυχές θά γίνει κατά τήν Δευτέρα καί ἔνδοξη Παρουσία τοῦ Κυρίου. Χάρις στόν Ἀναστάντα Κύριό μας «ἡ ἀνάσταση εἶναι μιά μυστηριώδης γέννηση στήν ἀθανασία, σέ μιά καινούρια καί ἀδιάκοπη δηλαδή, αἰώνια ζωή. Ὅλοι θά ἀναστηθούν. Ἀπό ἐδώ καί στό ἑξῆς ὁ χωρισμός ἀπό τό σῶμα εἶναι παροδικός».
Αὐτό τὀ γνώριζαν καλά καί τό πίστευαν οἱ ἄγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καθώς καἰ οι ἅγιοι Μάρτυρες. Αὐτές τίς ἠμέρες, ὁ νοῦς μας γυρίζει στό ἔνδοξο ἱστορικό παρελθόν τῆς πόλης μας, γιά νά μᾶς θυμίσει τήν χορεία τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων τῆς Νάουσας. Τούς 1241 ἄνδρες καί παιδιά καί μαζί τους τίς γυναῖκες τῶν ὁπλαρχηγῶν καί τίς ἄλλες γυναῖκες πού ὑποβλήθηκαν σέ φρικτά βασανιστήρια καί μαρτύρησαν γιά τήν πίστη τους στόν Χριστό, στό ὁλοκαύτωμα τῆς πόλης μας τήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ στά 1822.
undefined
διαίτερα σήμερα φέρνουμε στή διάνοιά μας τό μαρτυρικό τέλος τῶν ἁγίων πέντε ἱερομαρτύρων τοῦ ναοῦ τοῦ ἁγίου Γεωργίου. Τέτοια ἡμέρα, Πέμπτη τῆς Διακαινησίμου ἑβδομάδας τοῦ ἰδίου ἔτους, ξεκίνησε ἡ εἰσβολή τῶν τουρκικῶν στρατευμάτων στή Νάουσα. Πρῶτα χτύπησαν τό ναό τοῦ ἁγ. Γεωργίου ὅπου τελοῦνταν ἡ θ. Λειτουργία, ἐνῶ ἔξω ἀπό αὐτόν ἀγωνίζονταν γενναῖα Ναουσαῖοι πολεμιστές νά ἀποτρέψουν τήν εἰσβολή τῶν Τούρκων στὀ ναό. Καθώς πλησιάζουν στό τέλος τῆς θ. Λειτουργίας, ἡ ἀντίσταση ὑποχωρεί, ἡ πόρτα τῆς ἐκκλησίας τοῦ Ἄι-Γιώργη γκρεμίζεται μέ τά τσεκούρια καί ὅλοι τους ἐκεί μέσα, μέσα στόν οἶκο τοῦ Κυρίου τους, σφάζονται ἀλύπητα. Πέντε ἱερομάρτυρες πρόσφεραν τό ἴδιο τους τό αἷμα θυσία στό θεό. Ὁ παπα-Γιάννης ἀπό τό χωριό Πέτρα τοῦ Ολύμπου, ὁ παπα-Δημήτρης ὁ σακελλάριος καί ὁ πνευματικός παπα-Γεράσιμος καί δύο ἀκόμη ἱερείς, τῶν ὁποίων τά ὀνόματα δέν διασώθηκαν, ὅπως καί τῶν ὑπολοίπων Ναουσαίων πού σφαγιάσθηκαν μέσα στό  Ναό.
Αὐτή ἡ ἡρωϊκή στάση τῶν ἁγίων ἱερομαρτύρων καί Νεομαρτύρων τῆςΝάουσας εἶναι ἀπόδειξη τῆς πίστεώς τους στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέει: «Μαρτύρων θάνατος, ἀναστάσεως ἀπόδειξις».
undefined
Οἱ ἅγιοι ἱερομάρτυρες πού τιμοῦμε σήμερα, οἱ ἅγιοι Νεομάρτυρες τῆς Νάουσας, ὅπως καί ὅλοι οἱ Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας δέν δέχτηκαν νά ἀρνηθούν τήν πίστη στόν Χριστό καί προτίμησαν νά ἐχουν σκληρό μαρτύριο «ἱνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν» (Εβρ. Ιά 35), κατά τόν ἀπ. Παῦλο.
Ἡ παρούσα ζωή ἔχει πράγματι ἀνεκτίμητη ἀξία. Ὁ Χριστιανός περισσότερο ἁπό κάθε ἄλλον ἄνθρωπο, θεωρεῖ τήν ζωή ὡς μεγάλο δῶρο τοῦ Δημιουργοῦ, ἀκριβῶς ἐπειδή ἀποτελεῖ τήν προπαρασκευστική περίοδο τῆς μακαρίας ἐκείνης ζωῆς, τήν ὁποῖα θά ἀπολαύσουμε σέ ὅλη τήν πληρότητά της μετά τήν ἐκ νεκρῶν ἀνάσταση τῶν σωμάτων μας.
 Ὁ πιστός γνωρίζει ὅτι ἡ ἐπίγεια ζωή εἶναι ὁ προθάλαμος τῆς αἰώνιας ζωής καί πιστεύει ὄτι μόνο ἐάν ζήσει κατά Χριστόν θά γίνει κληρονόμος τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Αὐτή ἡ πίστη ἔκανε τούς ἁγίους πέντε ἱερομάρτυρες τοῦ ἁγ. Γεωργίου νά καταφρονήσουν τήν παροῦσα ζωή.
Ὁ θάνατος αὑτῶν τῶν ἁγίων ἱερομαρτύρων τῆς Νάουσας, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀποτελεῖ ἀφορμή ὑπομονῆς καί ἐνίσχυσης στόν δικό μας πνευματικό ἀγῶνα. Ὅταν κανείς σκεφτεῖ τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο μαρτύρησαν γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, γίνεται ἠρωϊκότερος. Ὅταν ἔχει νά ἀντιμετωπίσει προσωπικές, οἰκογενειακές, οἰκονομικές ἤ ἄλλου εἴδους δυσκολίες, προβάλλει στόν ἑαυτό του «τῶν μαρτύρων τόν θάνατον» καί σκέφτεται: Ἐάν ὁ Χριστός δέν πέθανε καί δέν ἀναστήθηκε ποιός θά κατόρθωνε αὐτά «τά ὑπέρ φύσιν παλαίσματα»; Αὐτό φανερώνει ὅτι ὁ Χριστός καί ζεῖ καί ἐνεργεῖ στίς ψυχές τῶν μαρτύρων. Κατά τόν ἴδιο τρόπο ἐάν ὁ Χριστός ζεῖ καί ἐνεγεῖ στίς δικές μας ψυχές θά μποροῦμε νά ἀντιμετωπίζουμε τά πολλά προβλήματα τῶν ἡμερῶν καί ἀκόμη δυσκολότερα, ὑλικῆς πνευματικῆς φύσεως.
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τό μεγαλύτερο γεγονός μέσα στήν ἱστορία. Διά τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας ἀποκτά ἄλλο νόημα καί ἡ ζωή καί ὁ θάνατος. Ζωή δέν εἶναι τό σύνολο τῶν ἱστορικών γεγονότων, ἀλλά ἡ κοινωνία μας μέ τόν θεό. Καί θάνατος δέν εἶναι τό τέλος τῆς παρούσης ζωῆς, ἀλλά ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Χριστό, ἐνῶ ὁ χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα δέν εἶναι θάνατος, ἀλλά προσωρινός ὕπνος.
Στόν κατηχητικό λόγο τοῦ ἁγ. Ἰω. τοῦ Χρυσοστόμου, τή νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, ἀκοῦμε:Κανείς δέν πρέπει νά θρηνεῖ γιά τή φτώχεια καί γενικά γιά τήν στέρηση τῶν ἀναγκαίων ὑλικῶν ἀγαθῶν, γιατί «ἐφάνη ἡ κοινή Βασιλεία΅Κανείς δέν πρέπει νά ὀδύρεται γιά τά ἁμαρτήματα πού διέπραξε, γιατί «συγγνώμη ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε».Κανείς δέν πρέπει να φοβοῦται τόν θάνατο, γιατί «ἠλευθέρωσε ἡμᾶς ὁ τοῦ ὁ Σωτῆρος θάνατος.¨
π. Θεοφάνης Σαϊνίδης 
εφημέριος του Ι.Ν.Κοιμήσεως Θεοτόκου Ναούσης

πηγη
http://proskynitis.blogspot.com/

Περισσότερα...