GreekRussian (CIS)
Προς Γαλάτας επιστολή 2 (Ἡ ἀποστολή του γίνεται ἀποδεκτὴ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα - Ἐπιπλήττεται ὁ Πέτρος - Ὁ τρόπος τῆς δικαιώσεως τοῦ ἀνθρώπου)

Ἡ ἀποστολή του γίνεται ἀποδεκτὴ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα

1 Κατόπιν, μετὰ ἀπὸ δέκα τέσσερα χρόνια, ἀνέβηκα πάλιν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα μὲ τὸν Βαρνάβαν καὶ ἐπῆρα μαζί μου καὶ τὸν Τίτον.

2 Ἀνέβηκα δὲ ἔπειτα ἀπὸ ἀποκάλυψιν καὶ ἀνέπτυξα εἰς αὐτούς, ἰδιαιτέρως δὲ εἰς τοὺς φημισμένους, τὸ εὐαγγέλιον, τὸ ὁποῖον κηρύττω εἰς τὰ ἔθνη, μήπως μάταια τρέχω ἢ ἔτρεξα.

3 Ἀλλ’ οὔτε καὶ ὁ Τίτος, ὁ ὁποῖος ἦτο μαζί μου, ἀναγκάσθηκε νὰ περιτμηθῇ, ἂν καὶ ἦτο ἐθνικός,

4 ἀκριβῶς ἕνεκα τῶν παρεισάκτων ψευταδέλφων, οἱ ὁποῖοι παρεισέφρυσαν διὰ νὰ ἐπιβουλευθοῦν τὴν ἐλευθερίαν μας, ποὺ ἔχομεν ὡς πιστοὶ τοῦ Χριστοῦ Ἰησοῦ, πρὸς τὸν σκοπὸν νὰ μᾶς ὑποδουλώσουν,

5 εἰς τοὺς ὁποίους οὐδὲ πρὸς στιγμὴν ἐδεχθήκαμε νὰ ὑποταχθοῦμε, διὰ νὰ παραμείνῃ σ’ ἐσᾶς ἡ ἀλήθεια τοῦ εὐαγγελίου.

6 Ἀπὸ δὲ τοὺς φημισμένους, – τί ἦσαν μιὰ φορὰ δὲν μὲ ἐνδιαφέρει, ὁ Θεὸς δὲν λαβαίνει ὑπ’ ὄψιν του τὸ πρόσωπον τοῦ ἀνθρώπου – εἰς ἐμὲ λοιπὸν οἱ φημισμένοι τίποτε δὲν μοῦ προσέθεσαν ἀλλὰ τοὐναντίον,

7 ὅταν εἶδαν ὅτι ἐγὼ ἤμουν ἐμπιστευμένος μὲ τὸ εὐαγγέλιον διὰ τοὺς ἀπεριτμήτους ὅπως ὁ Πέτρος διὰ τοὺς περιτμημένους,

8 – διότι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἐνήργησε εἰς τὸν Πέτρον, ὥστε νὰ γίνῃ ἀπόστολος τῶν περιτμημένων, ἐνήργησε καὶ εἰς ἐμὲ διὰ νὰ γίνω ἀπόστολος εἰς τὰ ἔθνη –

9 καὶ ὅταν αὐτοὶ ἀνεγνώρισαν τὴν χάριν, ποὺ μοῦ εἶχε δοθῆ, τότε ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Κῆφας καὶ ὁ Ἰωάννης, οἱ ὁποῖοι ἐθεωροῦντο ὅτι εἶναι στύλοι, ἔδωκαν εἰς ἐμὲ καὶ εἰς τὸν Βαρνάβαν τὸ δεξί τους χέρι εἰς σημεῖον ἐπικοινωνίας καὶ συμφώνησαν νὰ εἴμεθα ἐμεῖς ἀπόστολοι εἰς τὸν ἐθνικὸν κόσμον, αὐτοὶ δὲ εἰς τοὺς περιτμημένους.

10 Ἐζήτησαν μόνον νὰ ἐνθυμούμεθα τοὺς πτωχοὺς καὶ αὐτὸ ἐφρόντισα νὰ τὸ κάνω.

Ἐπιπλήττεται ὁ Πέτρος

11 Ὅταν ὅμως ἦλθε ὁ Πέτρος εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, τότε κατὰ πρόσωπον ἐναντιώθηκα εἰς αὐτόν, ἐπειδὴ ἦτο ἄξιος κατακρίσεως.

12 Διότι πρὶν ἔλθουν μερικοὶ ἀπὸ τὸν Ἰάκωβον, ἔτρωγε μαζὶ μὲ τοὺς ἐθνικούς, ὅταν ὅμως ἦλθαν, ἀπεσύρθη καὶ ἀπεχωρίζετο, διότι ἐφοβεῖτο ἐκείνους ποὺ προήρχοντο ἀπὸ τὴν περιτομήν.

13 Καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸν ὑποκρίθηκαν καὶ ἄλλοι Ἰουδαῖοι Χριστιανοί, ὥστε καὶ ὁ Βαρνάβας συμπαρασύρθηκε εἰς τὴν ὑποκρισίαν τους.

14 Ἀλλ’ ὅταν εἶδα ὅτι δὲν βαδίζουν τὸν ὀρθὸν δρόμον σύμφωνα πρὸς τὴν ἀλήθειαν τοῦ εὐαγγελίου, εἶπα εἰς τὸν Πέτρον ἐνώπιον ὅλων, «Ἐὰν ἐσύ, ποὺ εἶσαι Ἰουδαῖος, ζῇς κατὰ τρόπον ἐθνικὸν καὶ ὄχι Ἰουδαϊκόν, πῶς ἀναγκάζεις τοὺς ἐθνικοὺς νὰ ζοῦν κατὰ τρόπον Ἰουδαϊκόν;».

Ὁ τρόπος τῆς δικαιώσεως τοῦ ἀνθρώπου

15 Ἐμεῖς εἴμεθα ἐκ γενετῆς Ἰουδαῖοι καὶ ὄχι ἁμαρτωλοὶ ἐθνικοί,

16 ἀλλ’ ἐπειδὴ γνωρίζομεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν δικαιώνεται ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ νόμου ἀλλὰ διᾶ τῆς πίστεως εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ἐπιστέψαμε καὶ ἐμεῖς εἰς τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν, διὰ νὰ δικαιωθοῦμε διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ὄχι ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ νόμου, διότι ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ νόμου κανεὶς ἄνθρωπος δὲν θὰ δικαιωθῇ.

17 Ἀλλ’ ἐὰν ἐμεῖς ποὺ ἐζητήσαμε νὰ δικαιωθοῦμε διὰ τοῦ Χριστοῦ, εὑρεθήκαμε καὶ ἐμεῖς ἁμαρτωλοί, ἆραγε ὁ Χριστὸς ἐξυπηρετεῖ τὴν ἁμαρτίαν; Μὴ γένοιτο!

18 Ἐὰν ὅμως οἰκοδομῶ πάλιν, ἐκεῖνα ποὺ ἐγκρέμισα, ἀποδεικνύω τὸν ἑαυτόν μου παραβάτην.

19 Διότι ἐγὼ διὰ τοῦ νόμου ἐπέθανα ὡς πρὸς τὸν νόμον, διὰ νὰ ζήσω ὡς πρὸς τὸν Θεόν. Ἔχω σταυρωθῆ μαζὶ μὲ τὸν Χριστόν.

20 Δὲν ζῶ πλέον ἐγώ, ἀλλὰ ζῆ μέσα μου ὁ Χριστός, τὴν ζωὴν δὲ τὴν ὁποίαν τώρα ζῶ εἰς τὸ σῶμα, τὴν ζῶ μὲ πίστιν εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ ἀγάπησε καὶ παρέδωκε τὸν ἑαυτόν του πρὸς χάριν μου.

21 Δὲν καταργῶ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, διότι ἐὰν διὰ τοῦ νόμου δίδεται δικαίωσις, τότε ματαίως πέθανε ὁ Χριστός.

Το αρχαίο κείμενο

1 Ἔπειτα διὰ δεκατεσσάρων ἐτῶν πάλιν ἀνέβην εἰς Ἱεροσόλυμα μετὰ Βαρνάβα, συμπαραλαβὼν καὶ Τίτον·

2 ἀνέβην δὲ κατὰ ἀποκάλυψιν· καὶ ἀνεθέμην αὐτοῖς τὸ εὐαγγέλιον ὃ κηρύσσω ἐν τοῖς ἔθνεσι, κατ' ἰδίαν δὲ τοῖς δοκοῦσι, μήπως εἰς κενὸν τρέχω ἢ ἔδραμον.

3 Ἀλλ' οὐδὲ Τίτος ὁ σὺν ἐμοί, Ἕλλην ὤν, ἠναγκάσθη περιτμηθῆναι,

4 διὰ δὲ τοὺς παρεισάκτους ψευδαδέλφους, οἵτινες παρεισῆλθον κατασκοπῆσαι τὴν ἐλευθερίαν ἡμῶν ἣν ἔχομεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ἵνα ἡμᾶς καταδουλώσωνται·

5 οἷς οὐδὲ πρὸς ὥραν εἴξαμεν τῇ ὑποταγῇ, ἵνα ἡ ἀλήθεια τοῦ εὐαγγελίου διαμείνῃ πρὸς ὑμᾶς.

6 ἀπὸ δὲ τῶν δοκούντων εἶναί τι, ὁποῖοί ποτε ἦσαν οὐδέν μοι διαφέρει· πρόσωπον Θεὸς ἀνθρώπου οὐ λαμβάνει· ἐμοὶ γὰρ οἱ δοκοῦντες οὐδὲν προσανέθεντο,

7 ἀλλὰ τοὐναντίον ἰδόντες ὅτι πεπίστευμαι τὸ εὐαγγέλιον τῆς ἀκροβυστίας καθὼς Πέτρος τῆς περιτομῆς·

8 ὁ γὰρ ἐνεργήσας Πέτρῳ εἰς ἀποστολὴν τῆς περιτομῆς ἐνήργησε καὶ ἐμοὶ εἰς τὰ ἔθνη·

9 καὶ γνόντες τὴν χάριν τὴν δοθεῖσάν μοι, Ἰάκωβος καὶ Κηφᾶς καὶ Ἰωάννης, οἱ δοκοῦντες στῦλοι εἶναι, δεξιὰς ἔδωκαν ἐμοὶ καὶ Βαρνάβᾳ κοινωνίας, ἵνα ἡμεῖς εἰς τὰ ἔθνη, αὐτοὶ δὲ εἰς τὴν περιτομήν·

10 μόνον τῶν πτωχῶν ἵνα μνημονεύωμεν, ὃ καὶ ἐσπούδασα αὐτὸ τοῦτο ποιῆσαι.

11 Ὅτε δὲ ἦλθε Πέτρος εἰς Ἀντιόχειαν, κατὰ πρόσωπον αὐτῷ ἀντέστην, ὅτι κατεγνωσμένος ἦν.

12 πρὸ τοῦ γὰρ ἐλθεῖν τινας ἀπὸ Ἰακώβου μετὰ τῶν ἐθνῶν συνήσθιεν· ὅτε δὲ ἦλθον, ὑπέστελλε καὶ ἀφώριζεν ἑαυτόν, φοβούμενος τοὺς ἐκ περιτομῆς.

13 καὶ συνυπεκρίθησαν αὐτῷ καὶ οἱ λοιποὶ Ἰουδαῖοι, ὥστε καὶ Βαρνάβας συναπήχθη αὐτῶν τῇ ὑποκρίσει.

14 ἀλλ' ὅτε εἶδον ὅτι οὐκ ὀρθοποδοῦσι πρὸς τὴν ἀλήθειαν τοῦ εὐαγγελίου, εἶπον τῷ Πέτρῳ ἔμπροσθεν πάντων· εἰ σὺ Ἰουδαῖος ὑπάρχων ἐθνικῶς ζῇς καὶ οὐκ ἰουδαϊκῶς, τί τὰ ἔθνη ἀναγκάζεις ἰουδαΐζειν;

15 Ἡμεῖς φύσει Ἰουδαῖοι καὶ οὐκ ἐξ ἐθνῶν ἁμαρτωλοί,

16 εἰδότες δὲ ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ.

17 Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; μὴ γένοιτο.

18 εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι.

19 ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω.

20 Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

21 Οὐκ ἀθετῶ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ· εἰ γὰρ διὰ νόμου δικαιοσύνη, ἄρα Χριστὸς δωρεὰν ἀπέθανεν.

Προς Γαλάτας επιστολή 3 (Ἡ πίστις καὶ ὄχι ὁ νόμος εἶναι ἡ βάσις τῆς ἀποδοχῆς τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεόν - Ὁ σκοπὸς τοῦ νόμου - Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς πίστεως)

Για εβδομαδιαία ενημέρωση με τα κυριότερα θέματα:

Αγία Γραφή

Καινή Διαθήκη
Πότε πιστεύετε ότι θα εμφανιστεί ο αντίχριστος;
 
Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Δ΄ Κυριακή από του Πάσχα
Θρησκευτικά
Δ΄ Κυριακή από του Πάσχα
Η θεραπεία του παραλύτου της Βηθεσδά
Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος,

Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυσκολία από το να αδυνατεί ο ίδιος ο άνθρωπος να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του σώματός του, και δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από το να βρίσκεται μαζί με το σώμα και αυτή η ψυχή σε κατάσταση παραλυσίας.
Μια τέτοια κατάσταση μας παρουσιάζει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Ευαγγελική περικοπή όπου θα αναγνωστεί στους Ιερούς μας Ναούς την «Δ΄ Κυριακή από του Πάσχα» όπως χαρακτηριστικά ονομάζεται η Κυριακή αυτή.
Ο Κύριος μας Ιησούς, ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα, όπου εορταζόταν πιθανότατα η εορτή των Πουρίμ, που συνέπιπτε ένα περίπου μήνα προ του Πάσχα... (Η εορτή του Πουρίμ, εορταζόταν εις ανάμνησιν του γεγονότος, ότι η Εσθίρ, η Εβραία σύζυγος του Πέρση βασιλιά, έσωσε το λαό της. Τον 5ο π.Χ. αι., απέτρεψε ένα συνωμοτικό σχέδιο των Περσών, που είχε ως στόχο την εξόντωση των Ιουδαίων.).

Εκεί κοντά στην προβατική πύλη των τειχών, υπήρχε μια μικρή λίμνη «κολυμβήθρα», την οποία ονόμαζαν Βηθεσδά. Στο μέρος εκείνο, και κάτω από τα υπόστεγα που υπήρχαν, μπορούσε να δει κανείς συγκεντρωμένο ολόκληρο τον ανθρώπινο πόνο. Ασθενείς, χωλοί, τυφλοί και γενικώς άνθρωποι με όλες τις μορφές της αναπηρίας...
Αλλά όλοι γνώριζαν πως ο κόσμος αυτός βρισκόταν εκεί για να βρει θεραπεία.
Ο τρόπος βέβαια της θεραπείας, ήταν έξω από τα ανθρώπινα δεδομένα «άγγελος γαρ κατά καιρόν κατέβαινεν εν τη κολυμβήθρα, και ετάρασσε το ύδωρ, ο ουν πρώτος εμβάς μετά την ταραχήν του ύδατος, υγιής εγίνετο ω δήποτε κατείχετο νοσήματι». (Ιωάννου Ε΄4). (μετάφραση: Άγγελος κατά διαστήματα κατέβαινε στη δεξαμενή, και ταρασσόταν το νερό. Εκείνος δε, που έμπαινε σ’ αυτή πρώτος μετά την ταραχή του νερού, γινόταν υγιής από οποιοδήποτε νόσημα και αν κατεχόταν).

Ακριβώς στο σημείο αυτό παρακολουθούμε τον Ιησού, και με κομμένη την ανάσα διακρίνουμε έναν ανήμπορο συνάνθρωπο μας που βρίσκεται και αυτός εκεί.

Το θέαμά του είναι άκρως συγκινητικό, και μας συγκλονίζει τόσο πολύ, αφού επάνω στο πρωτόγονο αναπηρικό του κρεβάτι, βρίσκεται ακίνητος μια ολόκληρη ζωή.

Τριανταοκτώ ολόκληρα χρόνια δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση να περιμένει κανείς πότε θα προλάβει να πέσει μέσα στην κολυμβήθρα μετά την «ταραχήν του ύδατος».

Όμως το περισσότερο δραματικό στην υπόθεση, δεν είναι τόσο αυτή καθ’ εαυτή η πολυετής τετραπληγική του αναπηρία, αλλά το ότι ενώ βρισκόταν ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους, δε βρέθηκε μια ψυχή, τόσα έτη να τον βοηθήσει.

Πόσο σφίγγεται η καρδιά μας ακούγοντας ως απάντηση το δίκαιο παράπονο του παραλύτου στον Ιησού «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω» (Ιωαν. Ε΄ 7), όταν ο Χριστός τον ρώτησε αν θέλει να γίνει υγιής.

Μα είναι δυνατόν; Μέσα σε τόσο κόσμο να μη βρίσκεται ένας «ευαίσθητος» άνθρωπος ώστε να του δείξει και το ελάχιστο ενδιαφέρον; Και όμως αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα που ελέγχει όχι μόνο εκείνη την εποχή, αλλά δυστυχώς αποκαλύπτει και την δική τραγική αναλγησία και ηθική αναισθησία, σήμερα που θα περίμενε κανείς, τα πράγματα, τουλάχιστον στον ευαίσθητο αυτό χώρο της ψυχικής και σωματικής υγείας, να είναι καλύτερα...

Δεν γνωρίζω φίλοι μου πόσοι από εμάς συναντούμε στην καθημερινότητα παρόμοιες περιπτώσεις ανήμπορων ανθρώπων ή πόσοι συνοικούμε με αδελφούς μας που αντιμετωπίζουν παρομοίου είδους προβλήματα, ειδικών αναγκών, όπως συνήθως τα χαρακτηρίζουμε. Αυτό όμως που δεν θα πρέπει ποτέ να χάνουμε από το καντράν της συνειδήσεώς μας, είναι ότι ποτέ δεν αποκλείεται, τόσο κάποια από τα δικά μας αγαπημένα πρόσωπα, όσο και εμείς οι ίδιοι, κάποτε να βρεθούμε σε παρόμοια ή και σε χειρότερη ακόμα κατάσταση...

Ίσως και μόνο η συγκλονιστική αλλά ρεαλιστική αυτή σκέψη, να κατορθώσει να ραγίσει τη σκληρή κρούστα του πάγου, που έχει κάνει, δυστυχώς, ανάπηρες τις καρδιές μας, στο να προσφέρουν αγάπη...

Αν είναι αλήθεια, και σίγουρα είναι, ότι η μεγαλύτερη δυστυχία για έναν άνθρωπο είναι να μη μπορεί να προσφέρει λίγη αγάπη και βοήθεια, όταν ο άλλος έχει ανάγκη, τότε μπορούμε να κατανοήσουμε σε τι τραγικό όντως επίπεδο έχει καταλήξει η κοινωνία μας. Ναι, βλέποντας την κοινωνική πραγματικότητα μέσα από τη διάσταση των πονεμένων αδελφών μας που διψούν λίγες σταγόνες συμπαραστάσεως μέσα στο πικρό δοχείο του πόνου τους, είναι ανάγκη να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα και να απεγκλωβιστούμε από τον σκληρό εγωκεντρισμό μας...

Βέβαια, θα ισχυριστούν κάποιοι, τώρα που ο λόγος αυτός κεντά την τουλάχιστον αμβλυμμένη συνείδησή τους, ότι σήμερα υπάρχει η κρατική πρόνοια, τα ιδρύματα και οι «καθ’ ύλην αρμόδιοι», και άλλα τέτοια, που το μόνο το οποίο κατορθώνουν, είναι να δείξουν την ρηχότητα της συνειδήσεώς τους και κυρίως να περισώσουν τον «αδάπανο χριστιανισμό τους»... Με δυό λόγια, αντιγράφουν οι τύποι αυτοί, τα όσα ισχυρίζονταν όσοι τριγύριζαν επί τριανταοχτώ έτη, γύρω από τον παραλυτικό της Ευαγγελικής περικοπής. «Μα έχει το κρεββάτι του, εξοικονομεί την καθημερινή του τροφή, βρίσκεται κάτω από στέγαστρο, ε, τι άλλο θέλει;».

Ίσως πάλι κάποιοι που έχουν ξεπεράσει την άμβλυνση και έχουν «κατορθώσει» να αγγίξουν τα όρια της πωρώσεως, ισχυριστούν ότι οι ίδιοι οι ανάπηροι συνάνθρωποί μας, σε κάποιες περιπτώσεις ευθύνονται για το κατάντημά τους. Κυρίως όταν οι ειδικές ανάγκες έχουν προέλθει από δυστυχήματα, λόγω υπερβολικής ταχύτητας, λόγω καταχρήσεων κλπ.

Αλλά θα συμφωνήσουμε ότι όλα αυτά τα απαράδεκτα για χριστιανούς και πολιτισμένους ανθρώπους, το μόνο που καταδεικνύουν, είναι η άμεση ανάγκη θεραπείας που χρήζει η κοινωνία μας. Είναι πράγματι ανάγκη να θεραπευθούμε ώστε να έχουμε την ευλογία, να πονούμε με τον πόνο του αδελφού και να γινόμαστε οι «άνθρωποι» των συνανθρώπων μας.

Ο Χριστός ο οποίος «διήλθεν ευεργετών», και στην περίπτωση αυτή του παραλυτικού, με το παντοκρατορικό του πρόσταγμα, ενεργεί αμέσως την θεραπεία και δίνει την εντολή: «έγειρε, άρον τον κράβαττόν σου και περιπάτει» (Ιωάν. Ε΄ 8).

Ταυτοχρόνως όμως ο Κύριος, επισημαίνει και ένα πολύ λεπτό αλλά και τόσο καθοριστικό σημείο που θα πρέπει να μη το χάνουμε ποτέ από το συνειδησιακό οπτικό μας πεδίο, τόσο όσοι νομίζουν ότι είναι υγιείς, όσο και αυτοί που με ειλικρίνεια αποδέχονται την αδυναμία τους. Και το σημείο αυτό που αποτελεί αποκαλυπτικό λόγο Του Θεανθρώπου για την περίπτωση είναι, το «ίδε υγιής γέγονας, μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοι τι γένηται» (Ιωάν. Ε΄ 14) Δηλ. (Κοίταξε, έγινες καλά. Να μην αμαρτάνεις πλέον, για να μη σου συμβεί τίποτε χειρότερο).

Ανάγκη λοιπόν αδελφοί μου, αφ’ ενός μεν ως τέκνα Θεού να έχουμε τη διάθεση να προσφέρουμε την αγάπη μας, με οποιοδήποτε κόστος στους συνανθρώπους μας, που μας δίνουν τη δυνατότητα να δείξουμε ότι δε λησμονούμε πως είμαστε και είναι εικόνες Θεού, αφ’ ετέρου δε, να γινόμαστε περισσότερο προσεκτικοί στην πνευματική μας ζωή, στην καθημερινότητα, διότι αρκετές φορές «από των πολλών μας αμαρτιών, ασθενεί το σώμα, αλλά ασθενεί και αυτή η ψυχή».

Είθε ο Κύριος μας, ο Μεγάλος Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, να χαρίζει σε όλους μας, υγιείς και μη, την κατ’ άμφω υγείαν, να προσθέτει δε υπομονή και ελπίδα στους πάσχοντας αδελφούς μας, όπως επίσης και στους οικείους τους, και τέλος να δωρίζει στις υπάρξεις μας το όμορφο και ευεργετικό χάρισμα της προσφοράς και της αγάπης. Αμήν.
Το email (ηλεκτρονικό ταχυδρομείο) του π. Ιωήλ είναι: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Περισσότερα...