GreekRussian (CIS)
Επιστολές Πάυλου - Α' Προς Κορινθίους (Κεφαλαιον 13)

Τὸ μεγαλύτερο χάρισμα εἶναι ἡ ἀγάπη

1 Ἐὰν μιλῶ τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, ἔγινα χαλκὸς ποὺ δίνει ἤχους ἢ κύμβαλον ποὺ βγάζει κρότους.

2 Καὶ ἐὰν ἔχω χάρισμα προφητείας καὶ γνωρίζω ὅλα τὰ μυστήρια καὶ ὅλην τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω ὅλην τὴν πίστιν, ὥστε νὰ μεταθέτω βουνά, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, δὲν εἶμαι τίποτε.

3 Καὶ ἐὰν μοιράσω σὲ ἐλεημοσύνες ὅλην μου τὴν περιουσίαν, καὶ ἐὰν παραδώσω τὸ σῶμά μου διὰ νὰ καῇ, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, καμμίαν ὠφέλειαν δὲν ἔχω.

4 Ἡ ἀγάπη εἶναι μακρόθυμη, εἶναι γεμάτη ἀπὸ εὐμένειαν, ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι ζηλότυπη, ἡ ἀγάπη δὲν καυχᾶται, δὲν εἶναι ὑπερήφανη,

5 δὲν κάνει ἀσχήμιες, δὲν ζητεῖ τὸ συμφέρον της, δὲν ἐρεθίζεται, δὲν λογαριάζει τὸ κακόν,

6 δὲν χαίρει διὰ τὸ κακόν, ἀλλὰ συγχαίρει εἰς τὴν ἀλήθειαν,

7 ὅλα τὰ ἀνέχεται, ὅλα τὰ πιστεύει, ἐλπίζει γιὰ τὸ κάθε τι, ὑπομένει τὸ κάθε τι.

8 Ἡ ἀγάπη ποτὲ δὲν θὰ παύσῃ νὰ ὑπάρχῃ. Ἐὰν εἶναι προφητεῖαι, θὰ καταργηθοῦν· ἐὰν εἶναι γλῶσσαι, θὰ παύσουν· ἐὰν εἶναι γνῶσις, θὰ καταργηθῇ.

9 Διότι μερικὴν γνῶσιν ἔχομεν καὶ μερικὴν προφητείαν.

10 Ἀλλ’ ὅταν ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ μερικὸν θὰ καταργηθῇ.

11 Ὅταν ἤμουν νήπιον, ἐμιλοῦσα σὰν νήπιον, ἐσκεπτόμουν σὰν νήπιον, ἐσυλλογιζόμουν σὰν νήπιον. Ὅταν ἔγινα ἄνδρας, κατήργησα τοὺς νηπιακοὺς τρόπους.

12 Τώρα βλέπομεν σὰν σὲ καθρέφτη ἀμυδρῶς, τότε ὅμως θὰ βλέπωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Τώρα γνωρίζω μερικῶς, ἀλλὰ τότε θὰ ἔχω πλήρη γνῶσιν, ὅπως εἶναι καὶ ἡ γνῶσις τοῦ Θεοῦ δι’ ἐμέ.

13 Ὥστε αὐτὰ τὰ τρία μένουν: πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη· μεγαλύτερη ὅμως ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ ἀγάπη.

Το αρχαίο κείμενο

1 Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.

2 Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι.

3 Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.

4 Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται,

5 οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν,

6 οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ·

7 πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

8 Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται.

9 Ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν·

10 ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται.

11 Ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου.

12 Βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.

13 Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

Για εβδομαδιαία ενημέρωση με τα κυριότερα θέματα:

Αγία Γραφή

Καινή Διαθήκη
Τετάρτη
22
Δεκεμβρίου
Ανατ.: 07.50
Δύση: 17.01
Σελήνη
16 ημερών
Αναστασίας της φαρμακολυτρίας, Χρυσογόνου και Θεοδότης των μαρτ.
1867
Ο οπλαρχηγός Γογονής εξοντώνει την οπισθοφυλακή του Χουσεΐν Αβνή πασά, κοντά στον Φρε Χανίων.
1940
Ο Ελληνικός Στρατός εισέρχεται απελευθερωτής στη Χειμάρρα της Β. Ηπείρου.
Το υποβρύχιο "Παπανικολής" βυθίζει το ιταλικό πετρελαιοφόρο "Αντουανέτα", έξω από τον Αυλώνα.
Πότε πιστεύετε ότι θα εμφανιστεί ο αντίχριστος;
 
Κήρυγμα Επί του ευαγγελίου της Κυριακής (Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ)
Κηρύγματα

alt«Αποκριθείς ο Ιησούς είπεν, ώ γενεά άπιστος και διεστραμμένη»
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Στην σημερινή ευαγγελική περικοπή ο ευαγγελιστής Ματθαίος μας καταγράφει την οικτρά ψυχική κατάσταση ενός δυστυχισμένου πατέρα που αγωνιωδώς προσπαθεί να θεραπεύσει το παιδί του από την φοβερά  αρρώστια που το βασάνιζε.
Τρέχει από δω και από εκεί, αλλά από πουθενά δεν βλέπει την σωτηρία του παιδιού του. Η αρρώστια του παιδιού αθεράπευτη και η πατρική καρδιά να σπαράζει, όταν έβλεπε το παιδί του πολλές φορές να  πέφτει στη φωτιά και πολλές  φορές στο νερό.

Και ο Παντογνώστης Κύριος στις φωνές του δυστυχισμένου πατέρα, «Κύριε, ελέησε το παιδί μου, διότι σεληνιάζεται και υποφέρει πολύ· πολλές φορές πέφτει στη φωτιά και πολλές φορές στο νερό», λέγει το: «ώ γενεά άπιστος και διεστραμμένη».
Αγανακτεί ο των όλων Κύριος, διότι ο πατέρας του αρρωστημένου παιδιού δεν είχε πίστη θερμή και αυτός εκπροσωπούσε την «άπιστον και διεστραμμένην γενεάν» των Ιουδαίων, οι οποίοι Ιουδαίοι, αν και καθημερινά έβλεπαν τον Κύριο να ποιεί θαύματα, εν τούτοις δεν πίστευαν σ΄Αυτόν.
Και ο Μέγας Ιατρός της ψυχής και του σώματος, ο οποίος δεν ήλθε να καλέσει δικαίους αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια, ελευθερώνει  με  την πανσθενή δυναμή Του από τις δαιμονικές ενέργειες το αρρωστημένο παιδί.
Με την θεραπεία του παιδιού ο Κύριος διδάσκει τους μαθητές του αλλά και όλους τους ανθρώπους ότι, η ολιγοπιστία του πατέρα ήταν η αιτία της μη θεραπείας του σεληνιαζομένου παιδιού του από τους  μαθητές του Κυρίου και ότι, αν έχουν οι μαθητές Του πίστη θερμή, σαν το σπόρο του σιναπιού, και αρρώστους θα θεραπεύσουν και βουνά ακόμα θα μπορέσουν να μετακινήσουν.
Μήπως η εικόνα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής δεν επαναλαμβάνεται και στις ημέρες μας; Πόσοι από τους σημερινούς χριστιανούς δεν ομοιάζουν με το πατέρα του σεληνιαζομένου παιδιού της σημερινής ευαγγελικής περικοπής και δεν έχουν την θερμή και ζωντανή πίστη, την οποίαν ζητούσε ο Διδάσκαλος από του μαθητές Του;
Δυστυχώς, πολλοί από τους χριστιανούς είναι αρρωστημένοι και σωματικά, αλλά και ψυχικά και εν τούτοις δεν προστρέχουν με θερμή  πίστη και ειλικρινή ταπείνωση ενώπιον του Κυρίου και να ζητήσουν την σωματική και ψυχική θεραπεία τους, αλλά μένουν ψυχροί και αδιάφοροι.
Η ψυχρότητα και η αδιαφορία γεννά την απιστία, που είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης, αγάπης και αφοσίωσης στον Κύριο ως Σωτήρα του ανθρωπίνου γένους και τέλος, η μη αποδοχή των αληθειών του ευαγγελίου, όπως  τις  δίδαξε ο Μονογενής Υιός και Λόγος  του Θεού και οι Θεοκήρυκες Απόστολοι.
Η απιστία ομοιάζει με δηλητηριώδες φίδι, που με το δηλητήριό του δεν δηλητηριάζει και βλάπτει μόνο τον άπιστο, αλλά δηλητηριάζει και βλάπτει και τις κοινωνίες των ανθρώπων και δημιουργεί ανθρώπους  χωρίς υψηλά και ευγενή αισθήματα, ανθρώπους και κοινωνίες  ανθρώπων μοχθηρών διεφθαρμένων, ανθρώπους δούλους της σάρκας και αυτής της πρόσκαιρης ζωής.
Ο άπιστος είναι ηθικά νεκρός και περνά την πρόσκαιρη αυτή ζωή ως ο πλούσιος της ευαγγελικής περικοπής· «καθελώ μοι, λέγει, τας αποθήκας και μείζονας οικοδομήσω και ερώ τη ψυχή μου, ψυχή μου έχεις πολλά αγαθά κείμενα εις έτη πολλά, αναπαύου, φάγε, πίε, ευφραίνου».
Και εδώ γεννάται το ερώτημα, ποία  είναι τα αίτια της απιστίας των ανθρώπων;
Πρώτον, ο εγωισμός και η υπερηφάνεια. Ο άνθρωπος έχει έμφυτο την αγάπη, αλλά δυστυχώς πολλές φορές σε πολλούς ανθρώπους η αγάπη διαφθείρεται και μετατρέπεται σε άκρατο εγωισμό και υπερηφάνεια και τότε ο άνθρωπος ομοιάζει με τον Φαρισαίο του Ευαγγελίου. Ω! πόσο ολέθριο κακό δια τον άνθρωπο είναι ο εγωισμός.
Μερικοί άνθρωποι κατέστρεψαν τον εαυτό τους με τον εγωισμό τους και την υπερηφάνειά τους, και, θέλοντας να κάμουν περισσότερα από ό,τι τους επέτρεπαν οι δυνάμεις τους, απώλεσαν την ψυχική τους ηρεμία και  έφυγαν από τον δρόμο της χάριτος και της σωτηρίας.
Αλλά και η διαφθορά της καρδιάς και η έλλειψη ηθικής μόρφωσης είναι η δεύτερη και η κυριότερη αιτία της απιστίας μερικών ανθρώπων. Οι άνθρωποι αυτοί, δούλοι των παθών, δεν θέλουν να πιστέψουν και να υπακούσουν στην φωνή του Αγίου Θεού και της συνείδησής τους και ζητούν να ελευθερωθούν από τον χρηστό ζυγό των θείων εντολών.
Οι άνθρωποι αυτοί, μωροί και ανόητοι, προσκολλούνται σε έργα  διαφθοράς και αμαρτίας, και, το φοβερότερο, αισθάνονται δι΄αυτά ευχαρίστηση, χωρίς να σκέπτονται τις φοβερές συνέπειές, και ότι η αμαρτία γεννά τον θάνατο τον πνευματικό, πού είναι ο χωρισμός του ανθρώπου από τον Θεό.
Οι  άνθρωποι αυτοί, δούλοι της αμαρτίας, έχουν ως σύμμαχό τους την διαφθορά και την απιστία, η οποία εξαφανίζει από την συνείδησή τους τον φόβο του Θεού και συντρίβει τον χρηστό ζυγό του Κυρίου.
Η πίστη στον εν Τριάδι Θεώ είναι η βάση και το θεμέλιο, είναι η αρχή της σωτηρίας, τα δε έργα της πίστης, ήτοι η χριστιανική ζωή, είναι το τέλος και η συμπλήρωση της σωτηρίας του ανθρώπου.
Ο κατ΄εικόνα και ομοίωση άνθρωπος υπό του Θεού Πατρός χωρίς πίστη χριστιανική και ορθόδοξη, δεν έχει δικαίωμα σωτηρίας· «ο πιστεύσας, λέγει, και βαπτισθείς, σωθήσεται», και χωρίς χριστιανικών έργων η πίστη δεν ωφελεί. «Η πίστις άνευ των έργων νεκρά εστί», και, δείξον μοι την πίστιν  σου δια των έργων σου και αρκεί ημίν».
Αγαπητοί μου αδελφοί,
ο εγωισμός, η υπερηφάνεια, η διαφθορά και η έλλειψη ηθικής μόρφωσης γεννούν την απιστία, η δε απιστία γεννά τον αιώνιο πνευματικό θάνατο,  επομένως  πρέπει, τώρα που έχουμε ακόμη καιρό, να εργαστούμε την αρετή και την δικαιοσύνη του Θεού και αυτές οι αρετές παρέχουν την αιώνιο ζωή και ευδαιμονία στον άνθρωπο.
Εάν θέλουμε και επιθυμούμε διακαώς και εμείς να γίνουμε  μέτοχοι της αιωνίου ζωής και ευδαιμονίας, πρέπει να εργαζόμαστε το αγαθό και ευάρεστο στον Θεό και να αποφεύγουμε το κακό, την αμαρτία.
Η απομάκρυνση από την αμαρτία, από το κακό είναι η αληθής μετάνοια, «έκκλινον από του κακού και ποίησον αγαθόν, ζήτησον ειρήνην και  διώξον αυτήν».
Η πίστη στον Θεό είναι αληθινή σοφία και η αρετή αληθινή επιστήμη, καθώς  μας λέγει ορθά και φιλοσοφικά η θεόπνευστη Αγία Γραφή: «ιδού, η θεοσέβεια  εστί σοφία,  το δε απέχεσθε από των κακών εστίν επιστήμη».
Αδελφοί μου,
Η ηθική καθαριότητα της ψυχής μας θα μας οδηγεί στην αληθινή πίστη, η οποία αυτή και μόνο θα μας οπλίσει κατά των παντοίων σκανδάλων της προσκαίρου  αυτής ζωής.
Και έτσι, νικητές δια της θερμής πίστης και των έργων της αγάπης θα γίνουμε γνήσιοι μαθητές του Κυρίου και άξιοι της αιωνίου ζωής και μακαριότητας Αυτού, «παρ Ού πάσα δόσις αγαθή και πάν δώρημα  τέλειον άνωθεν εστι, καταβαίνον εκ σου του Πατρός των φώτων». ΑΜΗΝ.
Ο.Λ.Κ.Α.Π.