GreekRussian (CIS)
Προς Γαλάτας επιστολή 4 (Θεία υἱοθεσία διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστόν - Ὁ Παῦλος προτρέπει τοὺς πιστοὺς νὰ μὴ ἐπιστρέφουν πρὸς τὰ ὀπίσω - Παράδειγμα ἀπὸ τὴν Παλαιὰν Διαθήκην)

Θεία υἱοθεσία διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστόν

1 Ἐκεῖνο ποὺ ἐννοῶ εἶναι ὅτι, ἐφ’ ὅσον χρόνον ὁ κληρονόμος εἶναι ἀνήλικος, δὲν διαφέρει καθόλου ἀπὸ τὸν δοῦλον, ἂν καὶ εἶναι κύριος ὅλης τῆς περιουσίας,

2 ἀλλὰ εἶναι ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν ἐπιτρόπων καὶ διαχειριστῶν μέχρι τῆς προθεσμίας, τὴν ὁποίαν ὥρισε ὁ πατέρας.

3 Ἔτσι καὶ ἐμεῖς, ὅταν ἤμαστε ἀνήλικοι, ἤμαστε ὑποδουλωμένοι κάτω ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου.

4 Ὅταν ὅμως συμπληρώθηκε ὁ χρόνος, τότε ἔστειλε ὁ Θεὸς τὸν Υἱόν του, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθηκε ἀπὸ γυναῖκα καὶ διετέλεσε ὑπὸ τὸν νόμον, διὰ νὰ ἐξαγοράσῃ ἐκείνους,

5 οἱ ὁποῖοι ἦσαν δοῦλοι κάτω ἀπὸ τὸν νόμον, διὰ νὰ πάρωμεν τὴν υἱοθεσίαν.

6 Καὶ ἐπειδὴ εἶσθε υἱοί, ὁ Θεὸς ἔστειλε στὶς καρδιές σας τὸ Πνεῦμα τοῦ Υἱοῦ του, τὸ ὁποῖον κράζει Ἀββᾶ, Πατέρα.

7 Ὥστε δὲν εἶσαι πλέον δοῦλος, ἀλλὰ υἱός, ἐὰν δὲ εἶσαι υἱός, εἶσαι τότε καὶ κληρονόμος τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Παῦλος προτρέπει τοὺς πιστοὺς νὰ μὴ ἐπιστρέφουν πρὸς τὰ ὀπίσω

8 Ἀλλὰ τότε, ἐπειδὴ δὲν ἐγνωρίζατε τὸν Θεόν, ἤσαστε δοῦλοι εἰς ὄντα, τὰ ὁποῖα κατ’ οὐσίαν δὲν εἶναι θεοί.

9 Τώρα ὅμως, ἀφοῦ ἐγνωρίσατε τὸν Θεὸν ἢ μᾶλλον ἐγνωρισθήκατε ἀπὸ τὸν Θεόν, πῶς ἐπιστρέφετε πάλιν εἰς τὰ ἀδύνατα καὶ πτωχὰ στοιχεῖα, εἰς τὰ ὁποῖα πάλιν θέλετε νὰ εἶσθε δοῦλοι ὅπως καὶ πρίν;

10 Φυλάττετε ὡρισμένας ἡμέρας καὶ μῆνας καὶ ἐποχὰς καὶ ἔτη.

11 Φοβοῦμαι μήπως μάταια ἐκοπίασα γιὰ σᾶς.

12 Ἀδελφοί, σᾶς ἱκετεύω νὰ γίνετε ὅπως εἶμαι καὶ ἐγώ, διότι καὶ ἐγὼ ἤμουν ὅπως ἐσεῖς. Δὲν μοῦ ἐκάνατε κανένα κακό.

13 Ξέρετε ὅτι τὴν προηγουμένην φοράν, ἕνεκα σωματικῆς ἀσθενείας ἐκήρυξα σ’ ἐσᾶς τὸ εὐαγγέλιον

14 καὶ παρ’ ὅλον ὅτι τὸ σῶμά μου ἦτο γιὰ σᾶς πειρασμός, δὲν μὲ περιφρονήσατε οὔτε ἀηδιάσατε ἀλλὰ μὲ ἐδεχθήκατε σὰν ἄγγελον Θεοῦ, σὰν Χριστὸν Ἰησοῦν.

15 Ποῦ εἶναι λοιπὸν ἡ ἱκανοποίησις ποὺ αἰσθανθήκατε; Διότι ἐγὼ μαρτυρῶ γιὰ σᾶς ὅτι ἐὰν ἦτο δυνατὸν καὶ τὰ μάτια σας θὰ ἐβγάζατε καὶ θὰ μοῦ τὰ ἐδίνατε.

16 Ὥστε ἔγινα τώρα ἐχθρός σας, ἐπειδὴ σᾶς λέγω τὴν ἀλήθειαν;

17 Αὐτοὶ οἱ διαστρέφοντες τὸ εὐαγγέλιον δείχνουν ζῆλον γιὰ σᾶς ὄχι πρὸς τὸ καλόν, ἀλλὰ θέλουν νὰ σᾶς ἀποκλείσουν ἀπὸ τὸ ἀληθινὸ εὐαγγέλιον, διὰ νὰ ἔχετε ζῆλον γι’ αὐτούς.

18 Εἶναι ὡραῖον πρᾶγμα νὰ εἶναι κανεὶς ζηλευτὸς διὰ τὸ καλόν, πάντοτε καὶ ὄχι μόνον ὅταν εἶμαι κοντά σας.

19 Παιδιά μου, γιὰ τὰ ὁποῖα πάλιν δοκιμάζω πόνους γέννας ἕως ὅτου μορφωθῇ μέσα σας ὁ Χριστός.

20 Πόσον θὰ ἤθελα νὰ εἶμαι τώρα μαζί σας καὶ νὰ ἀλλάξω τὸν τόνον τῆς φωνῆς μου, διότι βρίσκομαι εἰς ἀμηχανίαν γιὰ σᾶς.

Παράδειγμα ἀπὸ τὴν Παλαιὰν Διαθήκην

21 Πέστε μου σεῖς, οἱ ὁποῖοι θέλετε νὰ εἶσθε ὑπὸ τὸν νόμον, δὲν ἀκοῦτε τὸν νόμον;

22 Εἶναι γραμμένον, ὅτι ὁ Ἀβραὰμ εἶχε δύο υἱούς, ἕνα ἀπὸ τὴν δούλην του καὶ ἕνα ἀπὸ τὴν ἐλευθέραν.

23 Ἀλλ’ ὁ υἱὸς τῆς δούλης ἐγεννήθηκε κατὰ τὸν φυσικὸν νόμον, ἐνῷ τῆς ἐλευθέρας ἐγεννήθηκε δυνάμει τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ.

24 Αὐτὰ εἶναι ἀλληγορικά. Αἱ δύο αὐταὶ γυναῖκες εἶναι εἱ δύο διαθῆκαι, ἡ μία ἡ ὁποία προῆλθε ἀπὸ τὸ ὄρος Σινᾶ καὶ γεννᾶ παιδιὰ διὰ δουλείαν·

25 αὐτὴ εἶναι ἡ Ἄγαρ, – διότι ἡ λέξις Ἄγαρ σημαίνει τὸ ὄρος Σινᾶ εἰς τὴν Ἀραβίαν – ἀντιστοιχεῖ δὲ εἰς τὴν σημερινὴν Ἱερουσαλήμ, ἡ ὁποία εἶναι δούλη μαζὶ μὲ τὰ παιδιά της.

26 Ἡ ἄνω ὅμως Ἱερουσαλὴμ εἶναι ἐλευθέρα, καὶ αὐτὴ εἶναι μητέρα ὅλων μας,

27 διότι εἶναι γραμμένον, Νὰ εὐφρανθῇς ἐσὺ ἡ στεῖρα, ποὺ δὲν γεννᾶς. Βγάλε φωνὴν καὶ φώναξε ἐσύ, ποὺ δὲν κοιλοπονᾶς, διότι θὰ ἔχῃ περισσότερα παιδιὰ ἡ ἐγκαταλειφθεῖσα παρὰ ἐκείνη ποὺ ἔχει ἄνδρα.

28 Ἐμεῖς δέ, ἀδελφοί, εἴμεθα, ὅπως καὶ ὁ Ἰσαάκ, παιδιὰ ὑποσχέσεως.

29 Ἀλλ’ ὅπως τότε ἐκεῖνος ποὺ ἐγεννήθηκε κατὰ τὸν φυσικὸν νόμον, κατεδίωκε ἐκεῖνον ποὺ ἐγεννήθηκε κατὰ πνεῦμα, ἔτσι καὶ τώρα.

30 Ἀλλὰ τί λέγει ἡ γραφή; Διῶξε τὴν δούλην καὶ τὸν υἱόν της, διότι δὲν πρόκειται νὰ κληρονομήσῃ ὁ υἱὸς τῆς δούλης μαζὶ μὲ τὸν υἱὸν τῆς ἐλευθέρας.

31 Ἄρα, ἀδελφοί, δὲν εἴμεθα παιδιὰ τῆς δούλης ἀλλὰ τῆς ἐλευθέρας.

Κεφάλαιο 4

1 Λέγω δέ, ἐφ' ὅσον χρόνον ὁ κληρονόμος νήπιός ἐστιν, οὐδὲν διαφέρει δούλου, κύριος πάντων ὤν,

2 ἀλλὰ ὑπὸ ἐπιτρόπους ἐστὶ καὶ οἰκονόμους ἄχρι τῆς προθεσμίας τοῦ πατρός.

3 οὕτω καὶ ἡμεῖς, ὅτε ἦμεν νήπιοι, ὑπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου ἦμεν δεδουλωμένοι·

4 ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον,

5 ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν.

6 Ὅτι δέ ἐστε υἱοί, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸ Πνεῦμα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ εἰς τὰς καρδίας ἡμῶν, κρᾶζον· ἀββᾶ ὁ πατήρ.

7 ὥστε οὐκέτι εἶ δοῦλος, ἀλλ' υἱός· εἰ δὲ υἱός, καὶ κληρονόμος Θεοῦ διὰ Χριστοῦ.

8 Ἀλλὰ τότε μὲν οὐκ εἰδότες Θεὸν ἐδουλεύσατε τοῖς μὴ φύσει οὖσι θεοῖς·

9 νῦν δὲ γνόντες Θεόν, μᾶλλον δὲ γνωσθέντες ὑπὸ Θεοῦ, πῶς ἐπιστρέφετε πάλιν ἐπὶ τὰ ἀσθενῆ καὶ πτωχὰ στοιχεῖα, οἷς πάλιν ἄνωθεν δουλεύειν θέλετε;

10 ἡμέρας παρατηρεῖσθε καὶ μῆνας καὶ καιροὺς καὶ ἐνιαυτούς;

11 φοβοῦμαι ὑμᾶς μήπως εἰκῆ κεκοπίακα εἰς ὑμᾶς.

12 Γίνεσθε ὡς ἐγώ, ὅτι κἀγὼ ὡς ὑμεῖς, ἀδελφοί, δέομαι ὑμῶν. οὐδέν με ἠδικήσατε.

13 οἴδατε δὲ ὅτι δι' ἀσθένειαν τῆς σαρκὸς εὐηγγελισάμην ὑμῖν τὸ πρότερον,

14 καὶ τὸν πειρασμόν μου τὸν ἐν τῇ σαρκί μου οὐκ ἐξουθενήσατε οὐδὲ ἐξεπτύσατε, ἀλλ' ὡς ἄγγελον Θεοῦ ἐδέξασθέ με, ὡς Χριστὸν Ἰησοῦν.

15 τίς οὖν ἦν ὁ μακαρισμὸς ὑμῶν; μαρτυρῶ γὰρ ὑμῖν ὅτι εἰ δυνατὸν τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν ἐξορύξαντες ἂν ἐδώκατέ μοι.

16 ὥστε ἐχθρὸς ὑμῶν γέγονα ἀληθεύων ὑμῖν;

17 ζηλοῦσιν ὑμᾶς οὐ καλῶς, ἀλλὰ ἐκκλεῖσαι ὑμᾶς θέλουσιν, ἵνα αὐτοὺς ζηλοῦτε.

18 καλὸν δὲ ζηλοῦσθαι ἐν καλῷ πάντοτε καὶ μὴ μόνον ἐν τῷ παρεῖναί με πρὸς ὑμᾶς.

19 τεκνία μου, οὓς πάλιν ὠδίνω, ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν!

20 ἤθελον δὲ παρεῖναι πρὸς ὑμᾶς ἄρτι καὶ ἀλλάξαι τὴν φωνήν μου, ὅτι ἀποροῦμαι ἐν ὑμῖν.

21 Λέγετέ μοι οἱ ὑπὸ νόμον θέλοντες εἶναι· τὸν νόμον οὐκ ἀκούετε;

22 γέγραπται γὰρ ὅτι Ἀβραὰμ δύο υἱοὺς ἔσχεν, ἕνα ἐκ τῆς παιδίσκης καὶ ἕνα ἐκ τῆς ἐλευθέρας.

23 ἀλλ' ὁ μὲν ἐκ τῆς παιδίσκης κατὰ σάρκα γεγέννηται, ὁ δὲ ἐκ τῆς ἐλευθέρας δι' ἐπαγγελίας.

24 ἅτινά ἐστιν ἀλληγορούμενα. αὗται γάρ εἰσι δύο διαθῆκαι, μία μὲν ἀπὸ ὄρους Σινᾶ, εἰς δουλείαν γεννῶσα, ἥτις ἐστὶν Ἄγαρ·

25 τὸ γὰρ Ἄγαρ Σινᾶ ὄρος ἐστὶν ἐν τῇ Ἀραβίᾳ, συστοιχεῖ δὲ τῇ νῦν Ἰερουσαλήμ, δουλεύει δὲ μετὰ τῶν τέκνων αὐτῆς·

26 ἡ δὲ ἄνω Ἰερουσαλὴμ ἐλευθέρα ἐστίν, ἥτις ἐστὶ μήτηρ πάντων ἡμῶν.

27 γέγραπται γάρ· εὐφράνθητι στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα, ῥῆξον καὶ βόησον ἡ οὐκ ὠδίνουσα· ὅτι πολλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα.

28 ἡμεῖς δέ, ἀδελφοί, κατὰ Ἰσαὰκ ἐπαγγελίας τέκνα ἐσμέν.

29 ἀλλ' ὥσπερ τότε ὁ κατὰ σάρκα γεννηθεὶς ἐδίωκε τὸν κατὰ πνεῦμα, οὕτω καὶ νῦν.

30 ἀλλὰ τί λέγει ἡ γραφή; ἔκβαλε τὴν παιδίσκην καὶ τὸν υἱὸν αὐτῆς· οὐ μὴ γὰρ κληρονομήσει ὁ υἱὸς τῆς παιδίσκης μετὰ τοῦ υἱοῦ τῆς ἐλευθέρας.

31 Ἄρα, ἀδελφοί, οὐκ ἐσμὲν παιδίσκης τέκνα, ἀλλὰ τῆς ἐλευθέρας.

πρΠρος Γαλάτας επιστολή 5 (Πρέπει νὰ ἐκλέξουν μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ νόμου - Ἡ ἐλευθερία πρέπει νὰ κατευθύνεται ἀπὸ τὴν ἀγάπην - Ἡ ὁδηγία τοῦ Πνεύματος

Για εβδομαδιαία ενημέρωση με τα κυριότερα θέματα:

Αγία Γραφή

Καινή Διαθήκη
Πότε πιστεύετε ότι θα εμφανιστεί ο αντίχριστος;
 
Ο ξύλινος και ανεύθυνος λόγος των κυβερνώντων
Κόκκινος Ουρανός

«Η δολοφονία στο κέντρο της Αθήνας ενός νέου οίκογενειάρχη μας συγκλόνισε όλους. Η έρευνα συνεχίζεται για να βρεθούν οι υπεύθυνοι».

Γ. Παπανδρέου, πρωθυπουργός

«Ενώνω τη φωνή μου για την αποτρόπαιη δολοφονία στο κέντρο των Αθηνών. Η αλήθεια είναι ότι οι αστυνομικές δυνάμεις στο πλαίσιο των δημοσιονομικών δυσχερειών καταβάλουν κάθε ανθρωπίνως δυνατή προσπάθεια για την προστασία των πολιτών. Απαιτείται συνεργασία του συνόλου της πολιτείας και της Τοπικής αυτοδιοίκησης αναφορικά με πρωτοβουλίες που πρέπει να ληφθούν για την προστασία και ασφάλεια στο κέντρο της Αθήνας. Η εγκληματικότητα στο κέντρο μειώνεται, αυξάνεται όμως στην υπόλοιπη χώρα κυρίως πάντως στην μικροεγκληματικότητα, που σε κάθε περίπτωση δημιουργεί ανασφάλεια στους πολίτες. Είμαστε αποφασισμένοι να ενθαρρύνουμε τον Δήμαρχο Αθηναίων και τους συναρμόδιους φορείς για την εξασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής ασφάλειας των Αθηναίων πολιτών».

Χρ. Παπουτσής, Υπουργός Προστασίας του Πολίτη

Αυτά ειπώθηκαν, μεταξύ άλλων, για την δολοφονία, από τρεις λαθρομετανάστες, στις 11 Μαΐου, του 44χρονου πατέρα που περίμενε σε λίγες ώρες την γέννηση του παιδιού του. Το λάφυρο; Μία βιντεοκάμερα με την οποία θα αποθανάτιζε την καινούρια ζωή. Τα κτήνη δεν τού άφησαν περιθώριο. Μια ζωή αφανίσθηκε για ένα ευτελές αντικείμενο αξίας μικρότερης των 150 ευρώ. Διά του τρία, ένα μεροκάματο και ούτε, για τον καθένα.

Φυσικά δεν ήταν το μόνο γεγονός του είδους. Χρόνια τώρα, η εισαχθείσα εγκληματικότητα από τους απρόσκλητους «συμπολίτες» μας, μαστίζει την επικράτεια από άκρη σε άκρη. Χρόνια επίσης, κάποιοι είχαν προδεί τα γεγονότα και προειδοποιούσαν για το επερχόμενα χάος. Ωστόσο, τα προοδευτικά μυαλά που κυριαρχούν στα ΜΜΕ και διαπερνούν οριζοντίως όλα τα κόμματα, του κοινοβουλίου τουλάχιστον, απέρριπταν με βδελυγμία κάθε σχετική επισήμανση. Η ιδεολογική αγκύλωση ορισμένων χαμένων στην ομίχλη των αριστερών φληναφημάτων και η εργολαβική ανάληψη του έργου της απεθνικοποίησης της Ελλάδας κάποιων άλλων για λογαριασμό τρίτων, κράτησαν επί μακρόν την κοινωνία σε ύπνωση.

Κάθε είδους δικαιολογημένη αντίδραση των Ελλήνων απέναντι στους εγκληματίες λαθρομετανάστες καταδικαζόταν ως απαράδεκτη κι υπερβολική επιβάλλοντας κατ’ ουσίαν την ανοχή σε κάθε παραβατική συμπεριφορά των απροσκλήτων. Αντικειμενικός σκοπός η ψυχολογική παράλυση των γηγενών, με αποτέλεσμα την υλοποίηση, χωρίς καμμιά αντίδραση, της εγκατάστασης του πλήθους των αλλοφύλων και αλλοθρήσκων στην χώρα και την αλλοτρίωση αμαχητί της ταυτότητας του λαού. Με άλλα λόγια, το ιστορικό τέλος του ελληνικού έθνους.

Φυσικά, ο λαός, για κάποιο όχι ευκαταφρόνητο διάστημα, ευθυγραμμίσθηκε. Όπως είχε γράψει και ο φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης, για τα ελληνοτουρκικά αλλά με άμεση σύζευξη και με την αναίμακτη εισβολή που μάς έχουν επιβάλλει, κάθε φυσιολογική αντίδραση σε απαράδεκτες προκλήσεις θεωρείται ως μη πολιτισμένη. Αντ’ αυτής, η ανοχή είναι προϊόν ανώτερου πολιτιστικού επιπέδου. Και βεβαίως, πολιτικά ορθή. Το ίδιο βεβαίως, μπορεί να πει κανείς ότι οι ξυλιές σε ξένο π... δεν πονούν. Μέχρι του σημείου να γυρίσει η μπίλια της ρουλέτας και να κάτσει στον δικό σου αριθμό. Είναι ο νόμος των πιθανοτήτων. Δεν θα σπάνε πάντα το τζάμι του αυτοκινήτου του γείτονα. Δεν θα μπουκάρουν τα άγρια μεσάνυχτα πάντα στο σπίτι του γείτονα. Δεν θα κακοποιείται πάντα η γυναίκα, το κορίτσι ή η φιλενάδα του γείτονα. Τέλος, δεν θα σκοτώνεται πάντα για πενταροδεκάρες από τον μελαμψό Χασάν, ο γείτονας. Κάποτε θα έρθει και η δική σου σειρά να κλάψεις, να πονέσεις ή απλώς να πάψεις οριστικά να αισθάνεσαι ο,τιδήποτε.

Ο γνωστός σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος είναι αντιπροσωπευτική περίπτωση. Αριστερών καταβολών, αντιμετώπιζε πάντα με συμπάθεια τους απρόσκλητους, καταδικάζοντας a priori κάθε αντίθετη φωνή διαμαρτυρίας. Αυτό έως ότου πολύ πρόσφατα έπεσε κι ο ίδιος θύμα ληστρικής επιθέσεως. Τότε βίωσε όχι μόνο την ταπείνωση και την εξαθλίωση που τού επέβαλαν τέσσερις μελαμψοί κακοποιοί αλλά όπως και ο ίδιος δήλωσε, ένοιωσε την περιφρόνηση και το μίσος που έτρεφαν για την ταυτότητό του οι εισβολείς, διαφεύγοντας παρά τρίχα ταν θάνατο. Έκτοτε, επίσης φυσιολογικά, άλλαξε άρδην απόψεις. Αποδεκτό αλλά χρειάζεται κανείς να φθάσει στα έσχατα για να αντιληφθεί αυτονόητα πράγματα;

Η πραγματική κοινωνική συνείδηση, αυτή για την οποία τάχα κόπτονται τα κομμουνιστοειδή και κάθε λογής αριστεροειδή, είναι να συναισθάνεσαι πραγματικά, σα να συμβαίνει σε εσένα τον ίδιο και όχι σε κάποιον τρίτο οποιαδήποτε παραβατική ενέργεια που προσβάλλει την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια του διπλανού σου. Αυτή η απλή έννοια παλιότερα ήταν ξεκαθαρισμένη κι αυτονόητη. Στις μικρές κοινωνίες του χωριού, της κωμοπόλεως της επαρχίας, αλλά και στα παλαιότερα αστικά κέντρα, η μηδενική ανοχή στην παραβατικότητα ήταν συστατικό στοιχείο της κοσμοαντιλήψεως. Ψευτοανθρωπισμός, ψευτοκατανόηση και ψευτοέλεος δεν υπήρχαν. Νόμοι απλοί, ξεκάθαροι, κρυστάλλινοι, παγιωμένοι από την εμπειρία αιώνων. Το κύτταρο μιας κοινωνίας, που είναι το άτομο και η οικογένεια, έπρεπε να ζουν σε καθεστώς ασφάλειας για να μπορέσουν να προσφέρουν κατόπιν στην ανάπτυξη και την πρόοδο του ευρύτερου συνόλου, της κοινωνίας, του ζώντος δηλαδή οργανισμού της πατρίδας. Χωρίς την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια του ατόμου, δεν μπορεί να περιμένει μια κοινωνία προκοπή.

Βεβαίως, για να έχουμε φθάσει στο σημερινό χάος, όχι μόνο στο κέντρο της Αθήνας αλλά και σε κάθε γωνιά της χώρας, κάποιοι είναι υπεύθυνοι. Τους επιστρέφουμε την κασσέτα περί μισαλλοδοξίας, ξενοφοβίας και ρατσισμού που μηρυκάζουν ασταμάτητα και τούς στηλιτεύουμε για αρνησιπατρία, εθνοφοβία και ισοπεδωτισμό. Τα υποκριτικό τους σχόλιο δεν μπορούν να κρύψουν την ουσιαστική αδιαφορία τους για όλους αυτούς, από τους οποίους εκλέγονται και τους οποίους υποτίθεται ότι πρέπει να υπηρετούν.

«μας συγκλόνισε όλους...». Ποιος το δηλώνει άραγε; Ο κ. πρωθυπουργός, αφοσιωμένος πρεσβευτής της πολυπολιτισμικότητας και της παγκοσμιοποίησης. Ο κ. πρωθυπουργός που ως υπουργός Εξωτερικών το 2003 δέχθηκε το Δουβλίνο ΙΙ (Κανονισμός 343/2003), που υποχρεώνει την Ελλάδα να κρατά στο έδαφός της τους λαθρομετανάστες, χωρίς να μπορεί να τους προωθήσει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που αποτελούν και την επιδίωξή τους. Ο κ. πρωθυπουργός που ήδη από υπουργός Εξωτερικών ενίσχυε αφειδώς οικονομικά τις ΜΚΟ που πρωτοστατούσαν υπέρ της πολυπολιτισμικότητας. Ο κ. πρωθυπουργός, που μεσούσης της οικονομικής κρίσεως, καθιέρωσε τον Ν. 3838/2010, που παρέχει με γελοία κριτήρια την ελληνική ιθαγένεια σε κάθε απρόσκλητο, με την ελπίδα δημιουργίας ενός νέου αφοσιωμένου εκλογικού σώματος.

«. . .μας συγκλόνισε. . . ». Ρήμα βαρύγδουπο και θλιβερά επαναλαμβανόμενο από τα ίδια χείλη. Μόλις πριν λίγες ημέρες, το ίδιο πρόσωπο ήταν πάλι «συγκλονισμένο» για την επίθεση που πραγματοποιήθηκε από αντάρτες του ΡΚΚ εναντίον της αυτοκινητοπομττής των σωματοφυλάκων του Ταγίπ Ερντογάν, με συνέπεια τον θάνατο ενός εξ αυτών. Εκεί ίσως ήταν πιο ειλικρινής αφού επί ημερών του η χώρα έχει μεταβληθεί σε δορυφόρο της Τουρκίας εξ ου και ο οφειλόμενος σεβασμός στον σουλτάνο.

«μας συγκλόνισε... η έρευνα συνεχίζεται...», και ολοκλήρωσε στο άψε σβήσε και με αυτήν την υποχρέωση ως πρωθυπουργός.

Ο έτερος, υπουργός «Προστασίας του Πολίτη», προερχόμενος από την ανεκδιήγητη πια «γενιά του Πολυτεχνείου», ήταν λαλίστερος και άριστα εξοικειωμένος με την αγγλοσαξονική πολιτική ρητορεία του Τίποτα. Πρώτα το ποιητικό - συγκινησιακό στοιχείο: «...ενώνω την φωνή μσν...». Συμμετείχε λοιπόν κι αυτός στον πόνο που διαπέρασε ολόκληρη την κοινωνία. Όχι όμως με πηγαίο αγανάκτηση κι αργή, γατί έτσι εξάπτονται τα πάθη και αυτό δεν είναι πολιτικά ορθό. Απλώς... ένωσε... κι’ αυτός... την φωνή του... απαλά κι ανώδυνα. Και αφού παρέκαμψε το πρώτο εμπόδιο, συνέχισε με νουθεσίες και σχεδιασμό: «.. απαιτείται συνεργασία της Πολιτείας και της τοπικής αυτοδιοίκησης». Μισό λεπτό. Αν δεν κάνουμε λάθος η Πολιτεία έχει τους νόμους, την ισχύ (σώματα ασφαλείας) και τα δικαστήρια για την τήρηση της τάξης και την απονομή της δικαιοσύνης. Ένα σοβαρό κράτος αναλαμβάνει αυτό την αυτονόητη υποχρέωση τήρησης της τάξης και της ασφάλειας και δεν αναζητά ούτε δεκανίκια σε άσχετους φορείς ούτε υποκατάστατα. Η τοπική αυτοδιοίκηση έχει εντελώς άλλο έργο από την επιβολή της τάξης και εξάλλου εκτός από μια ψευτοαστυνομία για τήρηση της κυκλοφορίας κι επιβολή κάποιων προστίμων, τι μπορεί να κάνει απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα; Προφάσεις εν αμαρτίαις και το μπαλάκι πετά από τον ένα στον άλλο για αποφυγή ευθυνών και σύγχυση της κοινής γνώμης, τουτέστιν εξαπάτηση. Ωστόσο, στο ίδιο μοτίβο συνέχισε απτόητος:

«…είμαστε αποφασισμένοι (!)», - η πολιτεία με τον καθ’ ύλην εντεταλμένο εκπρόσωπό της επανακάμπτει τάχα δυναμικά - «...να ενθαρρύνουμε τον Δήμαρχο Αθηναίων και τους συναρμοδίους φορείς (πόσοι και ποιοι είναι επιτέλους οι υπεύθυνοι;) για την μεγαλύτερη ασφάλεια των Αθηναίων πολιτών». Κι έτσι ολοκλήρωσε κι αυτός το καθήκον του.

Αθάνατη γενιά του Πολυτεχνείου! Πόσο εντρύφησες όλα αυτά τα 38 χρόνια, στον αγγλοσαξωνικό τρόπο διοίκησης και χειραγώγησης των μαζών, απολαμβάνοντας τα προνόμια της εξουσίας... Εκεί που κάποτε έφτυνες, τώρα γλύφεις. Επίμονα και λαίμαργα. Το αρμόδιο υπουργείο, με χιλιάδες αστυνομικούς, χιλιάδες όπλα κάθε είδους, οχήματα, συσκευές και πάσης φύσεως μέσο παρακολούθησης, θα ενθαρρύνει ως ίδρυμα διανοουμένων τον δήμαρχο της πρωτεύουσας και τους κρατικοδίαιτους φορείς - βλέπε παχυλά αμειβόμενες ΜΚΟ - για δράσεις που θα εξασφαλίζουν την ασφάλεια των πολιτών. Η λοιδορία και ανατροπή της λογικής, στην χώρα που γέννησε την λογική; Το έργο δεν έχει τελειώσει και επιφυλάσσει πολλά επεισόδια ακόμη.

Η ανυπαρξία της πολιτείας γέννησε και την αυθόρμητη αντίδραση των πολιτών και την δικαιολογημένη αυτοάμυνα. Πανικός βέβαια στα ανώτερα κλιμάκια γιατί οι χλωροφορμισμένοι ψηφοφόροι άρχισαν να δείχνουν σημεία αποναρκώσεως. Μπροστά στο δυσάρεστο αυτό αναδυόμενο φαινόμενο, επιστρατεύθηκε η συνήθης προπαγάνδα και λάσπη των εγκαθέτων ΜΜΕ. Έτι περαιτέρω, για να καθησυχασθούν οι ταραγμένοι αφυπνιζόμενοι, για μια ακόμη φορά πραγματοποιήθηκε σύσκεψη υπό την αιγίδα του πρωθυπουργού για την αντιμετώπιση, δήθεν, της κατάστασης. Θα περίττευε κάθε σχόλιο, γιατί απλώς δεν προέκυψε τίποτε, ως συνήθως. Κάποιος φαιδρός συνέταξε ένα ευχολόγιο 7-8 σημείων για αναμόρφωση του ιστορικού κέντρου της πόλης μία αντιγραφή φτηνού κι ανέξοδου προεκλογικού προγράμματος που το έχουμε εξάλλου ξανακούσει τουλάχιστον δις στο παρελθόν κι η υπόθεση έληξε χαχόλοι ψηφοφόροι. Όπως και το φράγμα στον Έβρο που ανακοινώθηκε, ίσα-ίσα για να πείσει η παρούσα κυβέρνηση για την αποφασιστικότητά της και μετά φυσικά θάφτηκε. Η συνεχής εξαπάτηση με λογοδιάρροια κι εκθέσεις ιδεών με δήθεν τεχνοκρατικό ύφος, καλά κρατεί. Η ηθοποιία και το δήθεν ύφος περισυλλογής μπροστά στον φακό, έχει γίνει δευτέρα τους φύση.

Όμως, όσο τα αδικοχαμένα πτώματα θα συσσωρεύονται από τους λαθρομετανάστες, το φτηνιάρικο σκηνικό των κυβερνώντων δεν έχει ελπίδα επιβίωσης. Εξαπάτησαν και περιγέλασαν τον πολίτη. Τον έσπρωξαν στην γωνία και τον εξαθλίωσαν προσπαθώντας να τον ευνουχίσουν, καθιστώντας τον άβουλο ανθρωπάριο. Ξέχασαν όμως κάτι, που ούτε και στα ιδρύματα που εντρύφησαν τούς το δίδαξαν. Αιώνες αγώνων, ατέλειωτες γενιές πολεμιστών και ποταμοί αίματος για την εθνική επιβίωση, δεν θα απαλειφθούν από κάποιους ιδεοληπτικούς και αντιδραστικούς. Θα ήταν αντιιστορικό και συνάμα αντιφυσικό. Κάποιοι νόμοι της φύσης ενεργοποιούνται από μόνοι τους. Η διάδοσή τους μεταδίδεται από χέρι σε χέρι μέχρις ότου όλοι να αφυπνισθούν από τον προσωρινό λήθαργο. Κι αυτό, βεβαίως, είναι υποχρέωση εκάστου εξ ημών και όλων μαζί. Όπως πάντοτε στο παρελθόν.

Αριστείδης Στρατηγάκης από το περιοδικό ‘Δούρειος Ίππος’, τεύχος 7


Περισσότερα...