Κατά Ματθαίον (Κεφ. ΙΗ' 23-35)

Ευαγγέλιο Κυριακής

23 Διὰ τοῦτο μοιάζει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ ἕνα βασιλέα, ὁ ὁποῖος ἠθέλησε νὰ λογαριασθῇ μὲ τοὺς δούλους του.

24 Ὅταν δὲ ἄρχισε νὰ λογαριάζεται, τοῦ ἔφεραν ἕναν ποὺ χρωστοῦσε δέκα χιλιάδες τάλαντα.

25 Ἐπειδὴ δὲ αὐτὸς δὲν εἶχε νὰ τὰ πληρώσῃ, διέταξε ὁ κύριός του νὰ πωληθῇ αὐτὸς καὶ ἡ γυναῖκα του καὶ τὰ παιδιά του καὶ ὅλα ὅσα εἶχε καὶ νὰ ἐπιστραφοῦν τὰ ὀφειλόμενα.

26 Τότε ἔπεσε ὁ δοῦλος εἰς τὰ πόδια του καὶ τοῦ ἔλεγε, «Κύριε, κάνε ὑπομονὴ καὶ ὅλα θὰ σοῦ τὰ ἐπιστρέψω».

27 Καὶ ὁ κύριος τοῦ δούλου τὸν σπλαγχνίσθηκε, τὸν ἄφησε ἐλεύθερον καὶ τοῦ ἐχάρισε τὸ χρέος.

28 Μόλις ἐβγῆκε ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, συνήντησε ἕνα ἀπὸ τοὺς συνδούλους του, ποὺ τοῦ χρωστοῦσε ἑκατὸ δηνάρια. Καὶ τὸν ἔπιασε ἀπὸ τὸν λαιμὸ καὶ τοῦ ἔλεγε, «Δός μου ὅσα μοῦ χρωστᾶς».

29 Ὁ δὲ σύνδουλός του ἔπεσε εἰς τὰ πόδια του καὶ τὸν παρακαλοῦσε λέγων, «Κάνε ὑπομονὴ καὶ θὰ σοῦ τὰ ἐπιστρέψω».

30 Αὐτὸς ὅμως δὲν ἤθελε, ἀλλὰ ἐπῆγε καὶ τὸν ἔβαλε εἰς τὴν φυλακὴν ἕως ὅτου ἐπιστρέψῃ τὰ ὀφειλόμενα.

31 Ὅταν οἱ σύνδουλοί του εἶδαν ὅτι συνέβη, ἐλυπήθηκαν πάρα πολὺ καὶ ἦλθαν καὶ ἐξήγησαν εἰς τὸν κύριόν τους ὅλα ὅσα εἶχαν συμβῇ.

32 Τότε ὁ κύριός του τὸν ἐκάλεσε καὶ τοῦ λέει, «Δοῦλε, πονηρέ, ὅλο τὸ χρέος ἐκεῖνο σοῦ τὸ ἐχάρισα, διότι μὲ παρεκάλεσες.

33 Δὲν ἔπρεπε καὶ σὺ νὰ ἐλεήσῃς τὸν σύνδουλό σου, ὅπως καὶ ἐγὼ σὲ ἐλέησα;».

34 Καὶ ὠργισμένος ὁ κύριός του τὸν παρέδωκε εἰς τοὺς βασανιστάς, ἕως ὅτου ἐπιστρέψῃ ὅλα ὅσα τοῦ χρωστοῦσε.

35 Ἐτσι καὶ ὁ Πατέρας μου ὁ οὐράνιος θὰ σᾶς συμπεριφερθῇ, ἐὰν ὁ καθένας σας δὲν συγχωρῇ τὸν ἀδελφόν του μὲ ὅλην σας τὴν καρδιά».

Στη γλώσσα που γράφτηκε

23 Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ.

24 Ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων.

25 Μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι.

26 Πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω.

27 Σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ.

28 Ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις.

29 Πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι.

30 Ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον.

31 Ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα.

32 Τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με.

33 Οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα;

34 Καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ.

35 Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.

Κεντρικό Μενού

Τεκταινόμενα
Εκκλησία
Πολέμιοι
Εφόδια
Λόγοι
Προσευχές
Αρετές
Για εβδομαδιαία ενημέρωση με τα κυριότερα θέματα:
Κυριακή
8
Αυγούστου
Ανατ.: 05.32
Δύση: 19.35
Σελήνη
27 ημερών
Αιμιλιανού Κυζίκου, Μύρωνος, Αναστασίου και Τριανταφύλλου νεομ.
1570
Οι Ενετοί ναύαρχοι Βενιές και Κουφίνι καταλαμβάνουν την Πάρο.
1760
Οι Τούρκοι αποκεφαλίζουν στην Κωνσταντινούπολη τον νεομάρτυρα Τριαντάφυλλο από την Ζαγορά.
1823
Μάχη στο Κεφαλόβρυσο Καρπενησίου, κατά την οποία πέφτει ηρωικά ο Μάρκος Μπότσαρης.
1896
Η Ελληνική Κυβέρνηση αποστέλλει εθελοντικά σώματα στην Κρήτη για ενίσχυση του αγώνα των Κρητών.
1943
Στο συνέδριο της Μεμόρραχης αποφασίζεται να συγκροτηθεί αντιστασιακή οργάνωση με σκοπό την Ένωση της Β. Ηπείρου με την Ελλάδα.
1964
Η Τουρκία εξαπολύει ανηλεή αεροπορικό βομβαρδισμό κατά των χωριών της βορειοδυτικής Κύπρου.
Πότε πιστεύετε ότι θα εμφανιστεί ο αντίχριστος;
 
Γνωρίσματα της Παναγίας (Δεκαπεντάυγουστος)
Λόγοι

altΑ΄. Γέννηση Παναγίας εκ Πνεύματος Αγίου και σαρκός των γονέων της.

    Η γέννηση της Παναγίας δεν ήταν μόνο «φύσεως τόκος» λέγει ο Νικόλαος Καβάσιλας (1322-1392) αλλά και καρπός της ενάρετης ζωής και της προσευχής των γονέων της. Η ενάρετη ζωή και η προσευχή των γονέων της είχαν σαν αποτέλεσμα, η δημιουργία της Παναγίας να μη είναι μόνο εκ του σαρκικού θελήματος των γονέων της αλλά, θα λέγαμε, και εκ Πνεύματος Αγίου.

Αυτό συμβαίνει και στη γέννηση πολλών μεγάλων αγίων που έρχονται στον κόσμο αγιασμένοι εκ «κοιλίας μητρός» (Λουκ. 1,15). Όταν μεγαλώνουν, έχουν προσθήκη Αγίου Πνεύματος αναλόγως των δικών τους αγωνισμάτων και ασκήσεων. Αλλά, τη βάση θα λέγαμε, του Αγίου Πνεύματος την έχουν εκ κοιλίας μητρός.

Ας θυμηθούμε τον Ισαάκ που αποκτά ο Αβραάμ και η Σάρα στα γεράματά τους μετά από 25 χρόνια αναμονής και προσευχών, τον προφήτη Σαμουήλ που αποκτά η στείρα Άννα κατόπιν προσευχής, τον Πρόδρομο που αποκτούν ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ κατόπιν αγίας ζωής και προσευχών και τόσους άλλους. Βρίθουν τα συναξάρια της Εκκλησίας μας από παρόμοιες περιπτώσεις.

    Ευτυχισμένα τα παιδιά που δεν είναι μόνο καρπός του σαρκικού θελήματος των γονέων τους αλλά και των προσευχών τους και της αγίας ζωής τους. Κατά κάποιο τρόπο είναι και αυτά «εκ Πνεύματος Αγίου» και της σάρκας των γονέων τους. Επίσης ευτυχισμένα τα παιδιά αυτά, διότι στο DNA τους λαμβάνουν τα εκτυπώματα των αρετών των γονέων τους και κληρονομούν τον υγιή ψυχοσωματικό τους κόσμο. Δεν τα βασανίζουν αμαρτωλές καταβολές και εξασθενημένες φύσεις αθλίων γονέων. Παίρνουν δώρο από τους γονείς τους τη βάση για να δομήσουν και να τελειοποιήσουν τη δική τους αγιότητα.

    Μεγάλη και η τιμή των γονέων που δημιουργούν τέτοια παιδιά. Γίνονται συνεργοί του Θεού στο έργο της θείας οικονομίας. Δεν ικανοποιούν, εγωιστικά και ανθρωποκεντρικά μόνο, το σαρκικό θέλημά τους. Τα παιδιά τους είναι ένα δώρο και ένα έπαθλο του Θεού στους αγώνες τους για την επίτευξη της αγιότητάς τους. Κοντά σ’ αυτά χαίρονται και τιμώνται και αυτοί. Καθημερινά μνημονεύεται η Παναγία μας στις ακολουθίες της εκκλησίας μας. Καθημερινά μνημονεύονται και οι γονείς της, ο Ιωακείμ και η Άννα.


Β΄. Η Παναγία είναι άνθρωπος σαν και μας.

    Η Θεοτόκος δεν υπήρξε ένα ιδιαίτερο δημιούργημα του Θεού χωρίς τα κοινά γνωρίσματα του γένους των ανθρώπων και χωρίς τις συνέπειες της προπατορικής αμαρτίας. Ήταν τέλειος άνθρωπος, απόγονος του Αδάμ και της Εύας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η σύλληψη της έγινε κατά Θεό, αλλά δεν ήταν άσπιλη όπως πρεσβεύουν οι παπικοί. Έγινε εκ σπέρματος και όχι μόνο εκ Πνεύματος.

    Το επεισόδιο, που η Παναγία θέλει να διακόψει το κήρυγμα ο Χριστός και να υποδεχθεί αυτήν και τα αδέλφια του, δίνει αφορμή στον ιερό Χρυσόστομο να παρατηρήσει ότι η Παναγία είχε όλες της αδυναμίες μιας συνηθισμένης μητέρας. Ήθελε να σταματήσει το κήρυγμα ο Χριστός και να την υποδεχθεί, ώστε ο κόσμος ν’ αρχίσει να ρωτά ποια είναι αυτή που για χάρη της έγινε αυτό, και να φανερωθεί έτσι η ιδιότητά της και να καμαρώσει κοντά στον υιό της. Η απάντηση του Χριστού, «Μήτηρ μου και αδελφοί μου ούτοι εισίν οι τον λόγον του Θεού ακούοντες και ποιούντες αυτόν» (Λουκ. 8,21), διορθώνει την ανθρώπινη αδυναμία της μητέρας του και αποκαλύπτει την δυνατότητα κάθε ανθρώπου να γίνει «Παναγία», εάν ακούει τον λόγο του Θεού και τον φυλάσσει. Το ίδιο είπε ο Χριστός, όταν μία γυναίκα μακάρισε την μητέρα του. Είπε· «Βεβαίως και είναι καλότυχη η μητέρα μου. Αλλά καλότυχοι είναι και όσοι ακούν τον λόγο του Θεού και τον φυλάσσουν (Λουκ. 11,27-28)».

    Ο Νικόλαος Καβάσιλας λέγει· «Η πανάμωμος παρθένος ου πόλιν σχούσα τον ουρανόν, ουκ από των εκεί γενομένη σωμάτων, αλλ’ από γής το ίσον άπασι τρόπον αυτού του πεσόντος γένους». Εν τούτοις «μόνον άνθρωπος ούσα και των κοινών τούτων ανθρώποις μετασχούσα πλέον ουδέν, έπειτα μόνη την κοινήν διέφυγεν νόσον» (Λόγος εις την Γέννησιν). Δηλαδή η Παρθένος ούτε ουράνια καταγωγή είχε ούτε άγγελος ήταν αλλά ήταν ομοιοπαθής με το πεσμένο ανθρώπινο γένος. Κι όμως ενώ ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος μόνον αυτή διέφυγε των θανασίμων αμαρτιών. Εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε τον άγιο Χρυσόστομο, ο οποίος, προτρέποντας κάποτε τους ακροατές του να μοιάσουν τον Πέτρο και τον Παύλο και ακούγοντας τις αντιρρήσεις τους ότι αυτοί είναι μεγάλοι και τρανοί και όχι σαν εμάς, είπε· «Γιατί άνθρωποι σαν και μας ήταν χωρίς να έχουν τίποτα ιδιαίτερο».


Γ΄. Δυσχέρειες που αντιμετώπισε η Παναγία.

    Η Παναγία όχι μόνο αγωνίστηκε χωρίς να λάβει επιπλέον βοήθεια από τον Θεό και χωρίς να έχει κάποιο ξεχωριστό προνόμιο, αλλά το θαυμαστό είναι ότι δεν ζούσε μέσα στην τρυφή του παραδείσου όπως ο Αδάμ ούτε μέσα στη χάρη των μυστηρίων της Εκκλησίας όπως οι άνθρωποι μετά την έλευση του Χριστού.

    Η Παναγία έμοιασε σ’ αυτό τους δικαίους της Παλαιάς Διαθήκης· Άβελ, Ενώχ, Νώε, Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, Ιωσήφ, Μωυσή, οι οποίοι χωρίς να έχουν τον ναό του Σολωμόντος, χωρίς να μετέχουν των θυσιών της Π.Δ., χωρίς να έχουν την βοήθεια του νόμου, φθάσανε σε ύψη αρετής και πίστεως και υπακοής στον Θεό.


Δ΄. Τελειότητα Παναγίας.

    Η Παναγία, αξιοποιώντας μόνο τα κοινά γνωρίσματα του «κατ’ εικόνα», φανέρωσε τον αληθινό άνθρωπο καθαρό και ακέραιο, όπως είχε δημιουργηθεί από τα χέρια του Θεού. Η Παναγία είναι εκείνος ο άνθρωπος, που ενώ μπορούσε ν’ αμαρτήσει, εν τούτοις δεν αμάρτησε και με τη δική της δύναμη, ζέση και προθυμία παρέμεινε αναμάρτητη. Αυτή την ψυχική ομορφιά και αγνότητα εκτίμησε ο πλάστης μας, ο οποίος θελχθείς από την αγιότητά της ήρθε και σκήνωσε σ’ αυτήν.

    Όταν την αποκάλυψε ο άγγελος, ότι «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι», δεν ανέφερε για άφεση αμαρτιών και για απαλλαγή από ενοχές. Εάν συγκρίνουμε τον ευαγγελισμό με το όραμα του Ησαΐα που είδε τον Θεό, βλέπουμε την διαφορά. Ο Ησαΐας μόλις είδε τον Θεό ελεεινολόγησε τον εαυτό του, γιατί ενώ είχε ακάθαρτα χείλη και κατοικούσε εν μέσω λαού έχοντος ακάθαρτα χείλη, είδε τον κύριο. Απεστάλη τότε ένα Σεραφίμ και καθάρισε τις ανομίες και τις αμαρτίες του προφήτου μ’ ένα κάρβουνο που πήρε από το θυσιαστήριο (Ησ. 6οκεφ). Εδώ ούτε η Παναγία ελεεινολογεί τον εαυτό της ούτε ο άγγελος την καθαρίζει. Μόνο ρωτά πως θα γεννήσει, αφού δεν έχει άνδρα. Ο Νικόλαος Καβάσιλας την παρουσιάζει να διατείνεται· «Εγώ μεν του Θεού προς υποδοχήν έτοιμος και ικανώς έχω παρασκευής» (Λόγος εις Ευαγγελισμόν).

    Συνεπώς η έλευση του Αγίου Πνεύματος δεν σημαίνει κάθαρση της Παναγίας, αλλά προσθήκη χαρισμάτων όπως συμβαίνει με τους αγγέλους που δεν έχουν καμμία σχέση με την αμαρτία. Η Παναγία απλώς μετά την έλευση του Αγίου Πνεύματος έμεινε αμετακίνητη στο αγαθό, όπως οι άγγελοι μετά την ελεύθερη εκλογή της αρετής έμειναν σταθεροί στο καλό. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, σε ομιλία του για τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου, λέγει χαρακτηριστικά ανακεφαλαιώνοντας την πατερική σκέψη πάνω στο θέμα αυτό· «Η καθαρά καθαίρεται και η αγία αγιάζεται προς έτι μείζονα αγιασμόν αυτής».

    Η Παναγία, πριν φανερώσει τον Θεό σωματικά στον κόσμο, τον αποτύπωσε και τον απεικόνισε πρώτα, με τα ίδια της τα έργα, πάνω στον εαυτό της. Γι’ αυτό ο Θεός την έκανε ναό και μητέρα του. Σκήνωσε και στην ψυχή και στο σώμα της. Η Παναγία ήταν ιερώτερη από το θυσιαστήριο του ναού του Σολωμόντος. Γι’ αυτό το σώμα της δεν το επισκίαζαν άγγελοι αλλά ο ίδιος ο Θεός. «Δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι». Το αίμα της δεν το δέχθηκε το θυσιαστήριο αλλά το πήρε ο ίδιος ο Θεός. Το αίμα της έγινε αίμα Θεού.


Ε΄. Εύα βοηθός Αδάμ, Μαρία βοηθός Θεού.

    Η Εύα έγινε η μόνη βοηθός του Αδάμ απ’ όλο το βασίλειο των ζώων και των φυτών, γιατί ήταν ο μόνος άνθρωπος. Κατά παρόμοιο τρόπο, μόνο η Παναγία απ’ όλη την κτίση βοήθησε τον Θεό για να σαρκωθεί. Γιατί ήταν η μόνη που με την αγιότητα και την ενάρετη ζωή της συμμετείχε στην χρηστότητα του Θεού. Δεν ήταν απλά ένα όργανο του Θεού αλλά ένας ξεχωριστός και ικανός συνεργάτης. Η Παναγία πίστεψε στα λόγια του αγγέλου, θέλησε να συνεργασθεί με τον Θεό, και προετοίμασε με άσκηση και προσευχή τον εαυτό της για να ελκύσει τη χάρη του Θεού. Εάν δεν ενεργούσε έτσι δεν θα πρωτοστατούσε στο έργο της θείας οικονομίας. Κι αυτό γίνεται φανερό, από το ότι όσο η Παναγία ζητούσε από τον άγγελο εξηγήσεις για τον παράδοξο τρόπο της κυοφορίας της, ο Θεός δεν ερχόταν μέσα της. Από τη στιγμή όμως που άκουσε την απάντηση του αγγέλου, πίστεψε στο έργο της σωτηρίας των ανθρώπων, και δέχθηκε ελεύθερα να συμμετάσχει σ’ αυτό, ο Θεός αμέσως φόρεσε την ανθρώπινη σάρκα και αυτή έγινε Θεοτόκος.

    Όταν ο Θεός έκανε τον άνθρωπο, δεν ζήτησε την συνδρομή του Αδάμ. Δεν υπήρχε άλλωστε. Όταν όμως επρόκειτο να τον ανακαινίσει, ρώτησε την ανθρωπότητα στο πρόσωπο της Παναγίας. Η ενσάρκωσή του είναι έργο της Αγίας Τριάδος αλλά και έργο της θελήσεως και της πίστεως και της αρετής της Παναγίας. Όπως ο Χριστός προσέλαβε όλο τον άνθρωπο, νουν-ψυχή-σάρκα, έτσι και η Παναγία δεν έδωσε μόνο τη σάρκα της, αλλά προσέφερε το νου και τη θέληση της. Ολόκληρο το ψυχοσωματικό της είναι. Δεν ήταν απλώς ετεροκίνητη μηχανή στα χέρια του Θεού. Αλλά μια λογική, σοβαρή και υπεύθυνη ύπαρξη, που είπε το μεγάλο ναι στη πρόσκληση του Θεού.

www.pmeletios.com