GreekRussian (CIS)
Επιστολές Πάυλου - Α' Προς Κορινθίους (Κεφαλαιον 13)

Τὸ μεγαλύτερο χάρισμα εἶναι ἡ ἀγάπη

1 Ἐὰν μιλῶ τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, ἔγινα χαλκὸς ποὺ δίνει ἤχους ἢ κύμβαλον ποὺ βγάζει κρότους.

2 Καὶ ἐὰν ἔχω χάρισμα προφητείας καὶ γνωρίζω ὅλα τὰ μυστήρια καὶ ὅλην τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω ὅλην τὴν πίστιν, ὥστε νὰ μεταθέτω βουνά, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, δὲν εἶμαι τίποτε.

3 Καὶ ἐὰν μοιράσω σὲ ἐλεημοσύνες ὅλην μου τὴν περιουσίαν, καὶ ἐὰν παραδώσω τὸ σῶμά μου διὰ νὰ καῇ, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, καμμίαν ὠφέλειαν δὲν ἔχω.

4 Ἡ ἀγάπη εἶναι μακρόθυμη, εἶναι γεμάτη ἀπὸ εὐμένειαν, ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι ζηλότυπη, ἡ ἀγάπη δὲν καυχᾶται, δὲν εἶναι ὑπερήφανη,

5 δὲν κάνει ἀσχήμιες, δὲν ζητεῖ τὸ συμφέρον της, δὲν ἐρεθίζεται, δὲν λογαριάζει τὸ κακόν,

6 δὲν χαίρει διὰ τὸ κακόν, ἀλλὰ συγχαίρει εἰς τὴν ἀλήθειαν,

7 ὅλα τὰ ἀνέχεται, ὅλα τὰ πιστεύει, ἐλπίζει γιὰ τὸ κάθε τι, ὑπομένει τὸ κάθε τι.

8 Ἡ ἀγάπη ποτὲ δὲν θὰ παύσῃ νὰ ὑπάρχῃ. Ἐὰν εἶναι προφητεῖαι, θὰ καταργηθοῦν· ἐὰν εἶναι γλῶσσαι, θὰ παύσουν· ἐὰν εἶναι γνῶσις, θὰ καταργηθῇ.

9 Διότι μερικὴν γνῶσιν ἔχομεν καὶ μερικὴν προφητείαν.

10 Ἀλλ’ ὅταν ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ μερικὸν θὰ καταργηθῇ.

11 Ὅταν ἤμουν νήπιον, ἐμιλοῦσα σὰν νήπιον, ἐσκεπτόμουν σὰν νήπιον, ἐσυλλογιζόμουν σὰν νήπιον. Ὅταν ἔγινα ἄνδρας, κατήργησα τοὺς νηπιακοὺς τρόπους.

12 Τώρα βλέπομεν σὰν σὲ καθρέφτη ἀμυδρῶς, τότε ὅμως θὰ βλέπωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Τώρα γνωρίζω μερικῶς, ἀλλὰ τότε θὰ ἔχω πλήρη γνῶσιν, ὅπως εἶναι καὶ ἡ γνῶσις τοῦ Θεοῦ δι’ ἐμέ.

13 Ὥστε αὐτὰ τὰ τρία μένουν: πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη· μεγαλύτερη ὅμως ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ ἀγάπη.

Το αρχαίο κείμενο

1 Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.

2 Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι.

3 Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.

4 Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται,

5 οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν,

6 οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ·

7 πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

8 Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται.

9 Ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν·

10 ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται.

11 Ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου.

12 Βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.

13 Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

Για εβδομαδιαία ενημέρωση με τα κυριότερα θέματα:

Αγία Γραφή

Καινή Διαθήκη
Τετάρτη
22
Δεκεμβρίου
Ανατ.: 07.50
Δύση: 17.01
Σελήνη
16 ημερών
Αναστασίας της φαρμακολυτρίας, Χρυσογόνου και Θεοδότης των μαρτ.
1867
Ο οπλαρχηγός Γογονής εξοντώνει την οπισθοφυλακή του Χουσεΐν Αβνή πασά, κοντά στον Φρε Χανίων.
1940
Ο Ελληνικός Στρατός εισέρχεται απελευθερωτής στη Χειμάρρα της Β. Ηπείρου.
Το υποβρύχιο "Παπανικολής" βυθίζει το ιταλικό πετρελαιοφόρο "Αντουανέτα", έξω από τον Αυλώνα.
Πότε πιστεύετε ότι θα εμφανιστεί ο αντίχριστος;
 
Κήρυγμα επι του Ευαγγελίου της Κυριακής (ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ)
Κηρύγματα

alt «Και κρατήσας αυτόν έπνιγεν λέγων απόδος μοι ει τι οφείλεις»

Αγαπητοί μου αδελφοί,
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μας αποκαλύπτει την σκληρότητα και ασπλαγχνία του ανθρώπου εκείνου, ο οποίος δεν είναι άνθρωπος του Θεού, τουτέστι  δεν ειναι άνθρωπος της αγάπης, της ευσπλαχνίας, του ελέους.
Η καρδία του σκληρού και άσπλαχνου αυτού ανθρώπου δεν υπακούει στο θείο νόμο, στον νόμο του Θεού Πατρός της χάριτος, της αγάπης και της δικαιοσύνης, αλλά υπακούει στον Σατανά, στον αρχηγό της κακίας, του φθόνου και της μνησικακίας.

Η μνησικακία είναι φοβερή και απαίσια αμαρτία, η οποία αποχωρίζει τον άνθρωπο από την αγκαλιά του Θεού Πατέρα, από το Φως το αληθινό και τον ρίπτει στην αγκαλιά του Σατανά, στο  σκοτάδι, στην απώλεια, την καταστροφή.

«Ο μισών τον αδελφόν αυτού, λέγει ο Υψιπέτης ευαγγελιστής της αγάπης Απόστολος Ιωάννης, εν τη σκοτία εστί και εν τη σκοτία περιπατεί και ούκ οίδε πού υπάγει, ότι η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού».
Το μίσος ως σκοτάδι, σκοτίζει τον νούν και την καρδιά του ανθρώπου και ο άνθρωπος αυτός περιπατεί ουχί στο φως αλλά στο σκότος, και επόμενο είναι να πέσει και να συντριβεί σε μεγάλους βράχους, σε μεγάλα αμαρτήματα, φθόνο, έχθρα, κακία, ζήλο, μνησικακία.
Το μίσος βλάπτει τον άνθρωπο, ώστε να καταστρέφει και αυτή την σωματική του υγεία και να οδηγείται πρόωρα στον τάφο.
Και δυστυχώς, όπου υπάρχει φθόνος, έχθρα, κακία, ζήλος και φιλονικία εκεί υπάρχει ακαταστασία και κάθε φαύλο πράγμα· «όπου ζήλος και εριθεία, εκεί υπάρχει και ακαταστασία και πάν φαύλον πράγμα».
Ο μνησίκακος άνθρωπος δεν είναι αληθινός χριστιανός, αν και προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις κινείται πολλάκις και προσπαθεί μεν να φαίνεται ωσάν καλός χριστιανός, όμως  η καρδία και η ψυχή του πόρρω απέχουν από την αλήθεια.
Τα έργα και οι πράξεις του μνησίκακου ανθρώπου δεν είναι έργα αγάπης προς πάντα άνθρωπο ακόμα και προς τον φίλο του, αλλά είναι έργα μίσους, κακίας, έργα και πράξεις αντίθετες με τις αλήθειες του ευαγγελίου.
Η μνησικακία είναι κακία στυγερή και φοβερή, η οποία φθείρει την ψυχή και το σώμα και απομακρύνει τον άνθρωπο από την χάρη και τις ενέργειες του αγίου Πνεύματος· και όπως το σκουλήκι κατατρώγει το εύρωστο και ωραίο δένδρο, έτσι και ο μνησίκακος πληγώνει και μολύνει την ψυχή του και φθείρει το σώμα του.
Ο Θεός είναι Θεός της αγάπης και απείρως αγαθός και συγχωρεί τα αναρίθμητα και φοβερά αμαρτήματα των ανθρώπων, ακόμα και την σκληρότητα και την μνησικακία, όμως πρέπει και ο άνθρωπος να συγχωρεί και να ξεριζώνει από τη καρδιά του την μνησικακία, λέγει ο Κύριος.
«Εάν μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο Πατήρ ημών αφήσει τα παραπτώματα υμών».
Ο Θεός είναι δίκαιος και εύσπλαγχνος  και θέλει  και τον άνθρωπο, τον οποίο έπλασε κατά την δική του εικόνα, να εξομοιωθεί με Αυτόν, να γίνει δίκαιος, ελεήμων, εύσπλαγχνος, άνθρωπος της αγάπης και της συγχώρησης.
Ο Θεός δεν συγχωρεί εκείνον τον άνθρωπο που διακατέχεται από μίσος, κακία, έχθρα, και όχι μόνο δεν συγχωρεί τα παραπτώματά του, αλλά τούναντίον  τον τιμωρεί και σ΄αυτόν αλλά και στο άλλο κόσμο.
Δεν υπάρχει φοβερότερη τιμωρία από εκείνη την οποία αισθάνεται ο μνησίκακος. Η ψυχή του δεν βρίσκει ανάπαυση, δεν έχει ησυχία και ειρήνη, άλλα συνεχώς βρίσκεται σε μία αναστάτωση και ομοιάζει ως την τρικυμισμένη θάλασσα.
Ο Θεός της αγάπης, του ελέους και των οικτιρμών απαιτεί από τον άνθρωπο της σημερινής ευαγγελικής περικοπής να συγχωρεί τον αδελφό του και όχι να επιζητεί το κακό του, την εκδίκηση, την μνησικακία, την εξουδένωση, την καταστροφή του.
Αγαπητοί μου,
Οφείλουμε και εμείς να υπακούσουμε και να συμμορφωθούμε προς το θείο θέλημα και να αποβάλουμε το ρυπαρό μίσος, την εκδίκηση, την μνησικακία από τις καρδιές μας, να αποβάλουμε του μίσους και της έχθρας τον μαύρο χιτώνα και να ενδυθούμε με τον χιτώνα της αγάπης, της ευσπλαγχνίας, της επιείκειας, της συγχώρησης.
Δια να μη ακούσουμε και εμείς την ημέρα εκείνη την μεγάλη και φωταυγή το «δούλε πονηρέ, όλο το χρέος εκείνο σου το χάρισα, διότι με παρακάλεσες· δεν έπρεπε και εσύ να ελεήσεις τον σύνδουλό σου, ως και εγώ σε ελέησα;», ας καλλιεργήσουμε την ψυχή μας με τα αιώνια ρήματα του Σωτήρος Χριστού και να προσφέρουμε αγάπη προς τους αδελφούς μας και όχι μνησικακία, έχθρα, μίσος εκδίκηση.
Εάν θέλουμε και ποθούμε το αιώνιο αλλά και επίγειο συμφέρον μας, πρέπει να αποβάλλουμε το μίσος, την κακία, τον φθόνο, την μνησικακία από την ψυχή μας και να δώσουμε αγάπη, αγάπη Χριστού στον σύνδουλό μας, στον αδελφό μας ακόμα και στον εχθρό μας· αυτό απαιτεί από εμάς τους χριστιανούς ο Εναθρωπήσας Υιός και Λόγος του Θεού.
Οι ημέρες του δεκαπενταυγούστου, οι ημέρες του καλοκαιρινού Πάσχα είναι ημέρες δια μετάνοια και καθαρισμό της ψυχής μας δια της προσευχής και της εξομολόγησης.
Καιρός, λοιπόν, να προστρέξουμε εν μετανοία στο μυστήριο του λουτρού των δακρύων, στην ιερά εξομολόγηση και εκεί ενώπιοι ενωπίω του Πνευματικού Πατρός να ξετυλίξουμε μετά δακρύων το νήμα των αμαρτιών μας, δια να λάβουμε συγχώρηση παρά του Σωτήρος Χριστού.
Αυτό ζητά από εμάς αυτές τις άγιες ημέρες ο «εν τω όρει το Θαβώρ Μεταμορφωθείς» Κύριος, ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Υιός της Παρθένου, της Οποίας την Κοίμηση και την Μετάσταση στους ουρανούς εορτάζουμε, όπως ξένοι από τα μίση, τα πάθη τις κακίες, να προσέλθουμε προ του Αγίου Ποτηρίου - μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης - δια να γίνουμε σύσσωμοι και σύναιμοι Χριστού.
Ας επικαλεστούμε, λοιπόν, αδελφοί μου, τις άγιες αυτές ημέρες την προστασία, την μεσιτεία, την ευλογία της Αειπαρθένου Μαρίας, της Βασίλισσας των ουρανών, και μεταμορφούμενοι και εμείς με την χάρη του Παναγίου Πνεύματος και φωτιζόμενοι με το Θαβώριο Φως - όπως φωτίστηκαν οι μαθητές του Κυρίου – ας γίνουμε μέτοχοι και κληρονόμοι της αιωνίου Βασιλείας την οποίαν ἐχει προετοιμάσει προ των αιώνων δια τους πιστούς ο Τριαδικός Θεός. ΑΜΗΝ.

Ο.Λ.Κ.Α.Π