GreekRussian (CIS)
Επιστολές Πάυλου - Α' Προς Κορινθίους (Κεφαλαιον 13)

Τὸ μεγαλύτερο χάρισμα εἶναι ἡ ἀγάπη

1 Ἐὰν μιλῶ τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, ἔγινα χαλκὸς ποὺ δίνει ἤχους ἢ κύμβαλον ποὺ βγάζει κρότους.

2 Καὶ ἐὰν ἔχω χάρισμα προφητείας καὶ γνωρίζω ὅλα τὰ μυστήρια καὶ ὅλην τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω ὅλην τὴν πίστιν, ὥστε νὰ μεταθέτω βουνά, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, δὲν εἶμαι τίποτε.

3 Καὶ ἐὰν μοιράσω σὲ ἐλεημοσύνες ὅλην μου τὴν περιουσίαν, καὶ ἐὰν παραδώσω τὸ σῶμά μου διὰ νὰ καῇ, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, καμμίαν ὠφέλειαν δὲν ἔχω.

4 Ἡ ἀγάπη εἶναι μακρόθυμη, εἶναι γεμάτη ἀπὸ εὐμένειαν, ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι ζηλότυπη, ἡ ἀγάπη δὲν καυχᾶται, δὲν εἶναι ὑπερήφανη,

5 δὲν κάνει ἀσχήμιες, δὲν ζητεῖ τὸ συμφέρον της, δὲν ἐρεθίζεται, δὲν λογαριάζει τὸ κακόν,

6 δὲν χαίρει διὰ τὸ κακόν, ἀλλὰ συγχαίρει εἰς τὴν ἀλήθειαν,

7 ὅλα τὰ ἀνέχεται, ὅλα τὰ πιστεύει, ἐλπίζει γιὰ τὸ κάθε τι, ὑπομένει τὸ κάθε τι.

8 Ἡ ἀγάπη ποτὲ δὲν θὰ παύσῃ νὰ ὑπάρχῃ. Ἐὰν εἶναι προφητεῖαι, θὰ καταργηθοῦν· ἐὰν εἶναι γλῶσσαι, θὰ παύσουν· ἐὰν εἶναι γνῶσις, θὰ καταργηθῇ.

9 Διότι μερικὴν γνῶσιν ἔχομεν καὶ μερικὴν προφητείαν.

10 Ἀλλ’ ὅταν ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ μερικὸν θὰ καταργηθῇ.

11 Ὅταν ἤμουν νήπιον, ἐμιλοῦσα σὰν νήπιον, ἐσκεπτόμουν σὰν νήπιον, ἐσυλλογιζόμουν σὰν νήπιον. Ὅταν ἔγινα ἄνδρας, κατήργησα τοὺς νηπιακοὺς τρόπους.

12 Τώρα βλέπομεν σὰν σὲ καθρέφτη ἀμυδρῶς, τότε ὅμως θὰ βλέπωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Τώρα γνωρίζω μερικῶς, ἀλλὰ τότε θὰ ἔχω πλήρη γνῶσιν, ὅπως εἶναι καὶ ἡ γνῶσις τοῦ Θεοῦ δι’ ἐμέ.

13 Ὥστε αὐτὰ τὰ τρία μένουν: πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη· μεγαλύτερη ὅμως ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ ἀγάπη.

Το αρχαίο κείμενο

1 Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.

2 Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι.

3 Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.

4 Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται,

5 οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν,

6 οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ·

7 πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

8 Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται.

9 Ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν·

10 ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται.

11 Ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου.

12 Βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.

13 Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

Για εβδομαδιαία ενημέρωση με τα κυριότερα θέματα:

Αγία Γραφή

Καινή Διαθήκη
Τετάρτη
22
Δεκεμβρίου
Ανατ.: 07.50
Δύση: 17.01
Σελήνη
16 ημερών
Αναστασίας της φαρμακολυτρίας, Χρυσογόνου και Θεοδότης των μαρτ.
1867
Ο οπλαρχηγός Γογονής εξοντώνει την οπισθοφυλακή του Χουσεΐν Αβνή πασά, κοντά στον Φρε Χανίων.
1940
Ο Ελληνικός Στρατός εισέρχεται απελευθερωτής στη Χειμάρρα της Β. Ηπείρου.
Το υποβρύχιο "Παπανικολής" βυθίζει το ιταλικό πετρελαιοφόρο "Αντουανέτα", έξω από τον Αυλώνα.
Πότε πιστεύετε ότι θα εμφανιστεί ο αντίχριστος;
 
Το κήρυγμα του Ευαγγελίου της Κυριακης ΙΓ' Ματθαίου
Κηρύγματα

«Ἐγενόμην ἐν Πνεύματι ἐν τῇ Κυριακῇ ἡμέρᾳ καὶ ἤκουσα φωνὴν ὀπίσω μου μεγάλην ὡς σάλπιγγος» (Ἀπ. 1,10) ΑΚΟΥΣΑΤΕ, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐαγγέλιο. Ἁπλᾶ πράγματα λέει. Ἀλλὰ κάτω ἀπὸ τὰ ἁπλᾶ λόγια του κρύβονται νοήματα θεϊκά, ἀλήθειες αἰώνιες, θησαυρὸς ἀνεκτί μητος. Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο φέρνει παράδειγμα τὸ ἀμπέλι, ποὺ εὐδοκιμεῖ καὶ στὴν πατρίδα μας. Ποιός δὲν εἶδε ἀμπέλι; ποιός δὲν ἔφαγε σταφύλι; ποιός δὲν ἤπιε κρασί; Ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέει σὲ ἕνα μαθητή του· «Οἴνῳ ὀλίγῳ χρῶ διὰ τὸν στόμαχόν σου καὶ τὰς πυκνάς σου ἀσθενείας» (Α΄ Τιμ. 5,23).

Λίγο κρασὶ ὠφελεῖ, τὸ παραπάνω προκαλεῖ μέθη. Δύο φορὲς εὐλογεῖ ὁ Χριστὸς τὸ ἀμπέλι. Τὸ κρασί, ὅπως καὶ τὸ ψωμί, εἶνε ἀπαραίτητα στοιχεῖα γιὰ τὴ θεία λειτουργία· τὸ κρασὶ γίνεται αἷμα καὶ τὸ ψωμὶ σῶμα Χριστοῦ, γιὰ νὰ κοινωνοῦν οἱ πιστοὶ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον» (θ. Λειτ.). Καὶ πρέπει νὰ κοινωνοῦν ὅλοι μετὰ ἀπὸ προετοιμασία διὰ τοῦ ἄλ λου μυστηρίου, τῆς μετανοίας καὶ ἱερᾶς ἐξομολογήσεως τῶν ἁμαρτημάτων τους στὸν κατάλληλο πνευματικὸ πατέρα. Δυστυχῶς δὲν γίνεται αὐτό,καὶ γι᾿ αὐτὸ ἡ ᾿Εκκλησία μας, ἐξ΄αἰτίας ὅσων δὲν κοινωνοῦν, ἐπέ τρεψε ἀντὶ τοῦ δώρου νὰ παίρνουν τὸ ἀντίδωρο, ποὺ μοιράζεται σὲ ὅλους ὅσοι ἐκκλησιάζονται. Μέγα θαῦμα ἡ μεταβολὴ τοῦ οἴνου σὲ αἷμα Χριστοῦ· ἀλλὰ θαῦμα, μικρότερο βεβαίως, εἶναι καὶ ὁ τρόπος ποὺ λειτουργεῖ τὸ ἀμπέλι ὡς φυτό. Τί εἶνε ἡ ῥίζα τοῦ κλήματος;

Ὁλόκληρο ἐργοστάσιο. Τί κάνει ἡ ῥίζα; ῾Ρουφάει νερό, καὶ τὸ νερὸ αὐτὸ μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ γίνεται κρασί. Πῶς; Ρωτῆστε τοὺς γεωπόνους καὶ ἄλλους επιστήμονες πῶς τὸ κλῆμα ῥουφάει νερὸ καὶ τὸ νερὸ γίνεται κρασί. Μυστήριο· κανένας ἐπιστήμονας δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἐξηγήσῃ. Καὶ μέχρι σήμερα ἡ ἐπιστήμη δὲν μπόρεσε νὰ φτειάξῃ μιὰ ῥίζα. Μιὰ ῥίζα φτάνει νὰ ἀποδείξῃ ὅτι ὑπάρχει Θεός. Ἐγὼ ἀπορῶ πῶς ὑπάρχουν ἄπιστοι καὶ ἄθεοι. Μιὰ φορὰ λοιπὸν εὐλογεῖται τὸ νερὸ καὶ γίνεται κρασί, κι ἄλλη μιὰ φορὰ εὐλογεῖται τὸ κρασὶ μέσα στὸ ἅγιο ποτήριο καὶ γίνεται αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνος ποὺ κάνει τὸ νερὸ κρασί, αὐτὸς μπορεῖ καὶ τὸ κρασὶ νὰ τὸ κάνῃ αἷμα του. Γιὰ ἀμπέλι λοιπὸν ὁμιλεῖ σήμερα τὸ εὐαγγέλιο.

Παραβολὴ εἶνε. Τί λέει; Ὅτι ἕνας ἀφέντης - ἰδιοκτήτης φύτεψε ἀμπέλι, τὸ ἔφραξε ἀπὸ παντοῦ, καὶ ἔφτειαξε μέσα πατητήρι καὶ πύργο γιὰ τὸ προσωπικό. Κατόπιν, ἐπειδὴ ἐπρόκειτο νὰ πάῃ σὲ μακρινὸ μέρος, παρέδωσε τὸ ἀμπέλι σὲ γεωργούς, μὲ τὸν ὅρο νὰ τὸ καλλιεργοῦν γιὰ νὰ ζοῦν καὶ νὰ δίνουν σ᾽ αὐτὸν ἕνα μέρος ἀπὸ τοὺς καρπούς. Ἔφυγε, μὰ δὲν ξέχασε τὸ ἀμπέλι του. Κι ὅταν ἔφτασε ὁ καιρὸς τοῦ τρύγου, ἔστειλε ἕναν ὑπηρέτη του νὰ πάρῃ σταφύλια. Ὅταν ὅμως ὁ ἀπεσταλμένος πῆγε στὸ ἀμπέλι, οἱ γεωργοὶ τὸν ἁρπάζουν, τὸν δέρνουν καὶ τὸν στέλνουν πίσω μὲ ἄδεια τὰ χέρια.

Στέλνει δεύτερο· τὸν παίρνουν μὲ τὶς πέτρες καὶ γυρίζει κι αὐτὸς πίσω μὲ ματωμένο τὸ κεφάλι. Στέλνει τρίτο· τὸν συλλαμβάνουν καὶ τὸν σκοτώνουν. Στέλνει τέλος τὸ μονάκριβο γυιό του λέγοντας· Ἐλπίζω νὰ ντραποῦν τὸ παιδί μου. Ἐκεῖνοι ὅμως εἶπαν μὲ τὸ νοῦ τους· Αὐτὸς εἶ νε ὁ αὐριανὸς κληρονόμος, ἂς τὸν σκοτώσουμε γιὰ νὰ πάρουμε ἐμεῖς τὴν κληρονομία του. Τὸν πιάνουν λοιπόν, τὸν βγάζουν ἔξω ἀπὸ τὸ ἀμπέλι καὶ τὸν θανατώνουν. Τί σημαίνουν αὐτά; Ποιό εἶνε τὸ ἀμπέλι; Ὁ Χριστὸς ἐδῶ δὲν μιλάει γιὰ τὸ φυσικὸ ἀμπέλι. Ὑπάρχει κ᾽ ἕνα ἄλλο ἀμπέλι. Καταλαβαίνετε ποιό εἶνε; Θυμηθῆτε· ὅταν λειτουργῇ ἀρχιερεύς, προτοῦ νὰ διαβαστῇ ὁ ἀπόστολος ὁ δεσπότης βγαίνει στὴν ὡραία πύλη, κρατᾷ στὰ χέρια του δικηροτρίκηρα καὶ κάνει τρεῖς φορὲς τὴν ἴδια δέησι.

Τὴν πρώτη φορὰ στρέφεαι στὸ δεξὶ μέρος τοῦ ναοῦ (πρὸς τὰ ᾽κεῖ ποὺ εἶνε ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ), τὴ δεύτερη στὸ κέντρο, καὶ τὴν τρίτη στὸ ἀριστερὸ (πρὸς τὰ ᾽κεῖ ποὺ εἶνε ἡ εἰκόνα τῆς Παναγί ας). Ἡ δέησις εἶνε· «Κύριε Κύριε, ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ καὶ ἴδε καὶ ἐπίσκεψαι τὴν ἄμπελον ταύτην καὶ κατάρτισαι αὐτήν, ἣν ἐφύτευσεν ἡ δεξιά σου» (Ψαλμ. 79,15-16). Παρακαλεῖ δηλαδὴ τὸ Θεὸ νὰ φροντίσῃ τοῦτο τὸ ἀμπέλι, ποὺ ὁ ἴδιος φύτεψε μὲ τὸ παντοδύναμο χέρι του, καὶ νὰ τὸ καλλιεργή σῃ. Ποιό εἶνε τὸ ἀμ πέ λι τοῦ Θεοῦ; Ἡ Ἐκκλησία του, ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ ὁ ἄνθρωπος βαπτί ζεται «εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος» (Ματθ. 28,19), φυτεύεται σὰν κλῆμα.

Ὁ Χριστὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο τὸν φυτεύουν μέσα στὴν Ἐκκλησία σὰν μιὰ ῥίζα. Ναί, κάθε Χριστιανὸς εἶνε μιὰ ῥίζα· κι ὅπως ἀπὸ τὸ κλῆμα ὁ ἀμπελουργὸς περιμένει καρπό, ἔτσι καὶ ὁ κάθε Χριστιανὸς πρέπει νὰ φέρῃ καρπό. Καὶ οἱ γεωργοὶ ὅμως ἔχουν χρέος νὰ φροντίζουν τὸ ἀμπέλι τοῦ Θεοῦ. Κάθε ἀμπέλι γιὰ ν᾽ ἀποδώσῃ στὸν τρύγο θέλει προηγουμένως σκάψιμο, πότισμα, ῥάντισμα, λίπασμα, κλάδεμα. Καὶ ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὰ θέλει ἀ σφαλῶς φύλαγμα. Ἂν μείνῃ ἀφύλαχτο, θὰ μποῦν μέσα ζῷα. Τὰ σταφύλια ἀρέσουν σὲ δύο ἄγρια ζῷα, στὴν ἀρκούδα καὶ στὸν ἀγριόχοιρο.

Ἂν μπῇ ἀρκούδα στὸ ἀμπέλι, δὲν ἀφήνει τίποτα. Κι ἂν μπῇ ἀγριόχοιρος, αὐτὸς ὄχι μόνο τρώει τὰ σταφύλια, ἀλλὰ μὲ τὸ ῥύγχος - τὴ μουτσούνα του σκάβει καὶ τὶς ῥίζες ἀκόμα καὶ κάνει μεγαλύτερη καταστροφή. Αὐτὰ ἰσχύουν καὶ γιὰ τὴν ἄμπελο τοῦ Θεοῦ, τὴν Ἐκκλησία. Ὁ ἀφέντης Χριστὸς ἐμπιστεύθηκε τὸ ἀμπέλι του σὲ γεωργούς, ποὺ πρέπει νὰ φροντίζουν νὰ τὸ καλλιεργοῦν. Ἔδωσε κάθε ἐπισκοπὴ σ᾽ ἕναν ἐπίσκοπο καὶ κάθε ἐνορία σ᾽ ἕναν ἱερέα, καὶ πρέπει αὐτοὶ νὰ φροντίζουν τὸ ἀμπέλι τοῦ Χριστοῦ.

Ὅπως ὁ γεωργὸς εἶνε συνεχῶς στὸ ἀμπέλι, διότι πάντα κάποια ἐργασία ἔχει νὰ κάνῃ σ᾽ αὐτό, ἔτσι καὶ οἱ ποιμένες πρέπει νὰ μένουν στὴν ἐπισκοπὴ ἢ στὴν ἐνορία τους· νὰ μὴ λείπουν ποτέ ἀπὸ ᾽κεῖ. Μπορεῖ σὲ μιὰ ἐνορία τὴ νύχτα - τὰ μεσάνυχτα, σὲ ὥρα ἄγνωστη, νὰ πεθάνῃ ἄνθρωπος· δὲν πρέπει νὰ φύγῃ ἀπ᾽ τὴ ζωὴ αὐτὴ χωρὶς νὰ κοινωνήσῃ τὰ ἄχραντα μυστήρια· ἂν δὲν προλάβῃ ὁ παπᾶς νὰ πάῃ νὰ τὸν κοινωνήσῃ, ἔχει εὐθύνη ἀπέναντι στὸ Θεό. Ἢ μπορεῖ νὰ κινδυνεύῃ κάποιο βρέφος καὶ ἐπείγει νὰ τὸ βαπτίσουν· ἂν ὁ παπᾶς λείπῃ καὶ φύγῃ τὸ παιδάκι ἀβάπτιστο, εἶνε μεγάλο κακό. Αὐτὰ εἶνε καθήκον τα τοῦ ἱερέως.

Στὰ παλιὰ τὰ χρόνια τὸ σπίτι τοῦ παπᾶ ἦταν δίπλα στὴν ἐκκλησία, καὶ μποροῦσαν κάθε στιγμὴ καὶ ὥρα νὰ τὸν βρίσκουν. Ὅπως ὁ γιατρὸς εἶνε ὑποχρεωμένος νὰ τρέχῃ σὲ ὁποιαδήποτε στιγμὴ ποὺ θ᾽ ἀρρωστήσῃ κάποιος, ἔτσι κι ὁ ἱερεύς. Φροντίδα τοῦ κληρικοῦ εἶνε νὰ καλλιεργῇ καὶ νὰ φρουρῇ τὸ ἀμπέλι τοῦ Χριστοῦ. Νὰ τὸ τρέφῃ καὶ νὰ τὸ λιπαίνῃ μὲ τὰ θεόπνευστα λόγια τῆς Γραφῆς καὶ τῶν ἁγίων πατέρων. Νὰ τὸ ποτίζῃ καὶ νὰ τὸ ζωογονῇ μὲ τὰ ἱερὰ μυστήρια καὶ τὴν θεία παρηγορία.

Νὰ κρατάῃ κλαδευτήρι, νὰ χρησιμοποιῇ δηλαδὴ μετὰ συνέσεως καὶ τὸν ἔλεγχο, γιὰ νὰ κλαδεύῃ περιττὰ ἢ ἄρρωστα βλαστήματα, κακὲς συνήθειες, πάθη καὶ ἐλαττώματα, ὥστε οἱ ῥίζες ν᾽ ἀποδίδουν καρπὸ καθαρό. Νὰ ῥαντίζῃ μὲ θεραπευτικὰ φάρμακα τὰ κλήματα καὶ νὰ ἐνισχύῃ τὴν ἄμυνά τους, νὰ προλαμβάνῃ δηλαδὴ καὶ νὰ ὁπλίζῃ τοὺς πιστοὺς μὲ τὰ ὀρθὰ δόγματα, ὥστε νὰ μὴ τοὺς προσβάλλουν νοσηρὲς ἰδεολογίες καὶ καινοτομίες. Φροντίδα του ἐπίσης εἶνε ν᾽ ἀπο διώκῃ κάθε ἄλλον ἐξωτερικὸ κίνδυνο, τὶς ἀρκοῦδες τῆς ἀθεΐας καὶ τὰ ἀγριογού ρουνα τῶν αἱρέσεων, ὅπως εἶνε π.χ. ὁ χιλιασμός. Ὅπου ὑπάρχει τέτοιος φύλακας καὶ καλλιεργητής, ποὺ μοχθεῖ καὶ θυσιάζεται, ἐκεῖ τὰ κλήματα προκόβουν.

Ὅταν ὑπάρχῃ κληρικὸς μὲ φόβο Θεοῦ καὶ ἀγάπη, περι ορίζονται οἱ βλασφημίες, οἱ ὅρκοι, οἱ ψευδορκίες, ἡ ἀδικία, ἡ σκληρο καρδία, ἡ ἀποσύνθεσι τῆς οἰκογενείας, τὰ διαζύγια, τὸ κακὸ ἐν γένει. Δῶστε μου ἕνα τέτοιο παπᾶ, καὶ θὰ δῆτε πῶς τὸ χωριὸ ἀλλάζει ὅλως διόλου. Ὑπάρχουν σήμερα τέτοιοι παπᾶδες; Ὑπάρχουν δόξα τῷ Θεῷ. Ἀλλ᾽ ὑπάρχουν καὶ Ἰοῦδες ποὺ λερώνουν τὸ ῥάσο. Κι ἀλλοίμονο σὲ ὅ ποιον φόρεσε τὸ πετραχήλι κι ἀπ᾽ τὸ λαιμό του κρέμονται ψυχές, καὶ δὲν τὸ συναισθάνεται. Γι᾽ αὐτοὺς ἰσχύει αὐτὸ ποὺ λέει σήμερα ἡ παραβολή˙ «κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς» (Ματθ. 21,41). Ἡ τιμωρία θὰ εἶνε μεγάλη, ἀνάλογη μὲ τὴ θέσι τους. Καὶ ὁ λαϊκὸς εἶνε ῥίζα· καὶ ἂν δὲν κάνῃ καρπό, θὰ ξερριζωθῇ.

«Πᾶν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται» (ἔ.ἀ. 3,10)· φωτιὰ καὶ τσεκούρι περιμένει τὸ ἄκαρπο δέντρο. Ἀλλὰ πολὺ περισσότερο θὰ τιμωρηθῇ ὁ κληρικός. Ὁ λαϊκὸς θὰ δώσῃ λόγο γιὰ τὸν ἑαυτό του, τὴ γυναῖκα καὶ τὰ παιδιά του· ὁ παπᾶς θὰ δώσῃ λόγο γιὰ ὅλες τὶς ψυχὲς ποὺ ἀνέλαβε. Εἶνε μεγάλη ἡ εὐθύνη του. Χειροτόνησα, ἀγαπητοί μου, καὶ ἐγὼ πολλοὺς κληρικούς. Προσευχηθῆτε νὰ φανοῦν ἀντάξιοι τῶν ἐλπίδων μας, νὰ καλλιεργήσουν ἐντατικὰ καὶ μὲ εὐλάβεια τὴν θεϊκὴ ἄμπελο, καὶ οἱ ἐνορίες τους νὰ γίνουν ὑπόδειγμα χριστιανικῆς ζωῆς καὶ πολιτείας˙ ἀμήν. † ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος