GreekRussian (CIS)
Επιστολές Πάυλου - Α' Προς Κορινθίους (Κεφαλαιον 13)

Τὸ μεγαλύτερο χάρισμα εἶναι ἡ ἀγάπη

1 Ἐὰν μιλῶ τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, ἔγινα χαλκὸς ποὺ δίνει ἤχους ἢ κύμβαλον ποὺ βγάζει κρότους.

2 Καὶ ἐὰν ἔχω χάρισμα προφητείας καὶ γνωρίζω ὅλα τὰ μυστήρια καὶ ὅλην τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω ὅλην τὴν πίστιν, ὥστε νὰ μεταθέτω βουνά, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, δὲν εἶμαι τίποτε.

3 Καὶ ἐὰν μοιράσω σὲ ἐλεημοσύνες ὅλην μου τὴν περιουσίαν, καὶ ἐὰν παραδώσω τὸ σῶμά μου διὰ νὰ καῇ, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, καμμίαν ὠφέλειαν δὲν ἔχω.

4 Ἡ ἀγάπη εἶναι μακρόθυμη, εἶναι γεμάτη ἀπὸ εὐμένειαν, ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι ζηλότυπη, ἡ ἀγάπη δὲν καυχᾶται, δὲν εἶναι ὑπερήφανη,

5 δὲν κάνει ἀσχήμιες, δὲν ζητεῖ τὸ συμφέρον της, δὲν ἐρεθίζεται, δὲν λογαριάζει τὸ κακόν,

6 δὲν χαίρει διὰ τὸ κακόν, ἀλλὰ συγχαίρει εἰς τὴν ἀλήθειαν,

7 ὅλα τὰ ἀνέχεται, ὅλα τὰ πιστεύει, ἐλπίζει γιὰ τὸ κάθε τι, ὑπομένει τὸ κάθε τι.

8 Ἡ ἀγάπη ποτὲ δὲν θὰ παύσῃ νὰ ὑπάρχῃ. Ἐὰν εἶναι προφητεῖαι, θὰ καταργηθοῦν· ἐὰν εἶναι γλῶσσαι, θὰ παύσουν· ἐὰν εἶναι γνῶσις, θὰ καταργηθῇ.

9 Διότι μερικὴν γνῶσιν ἔχομεν καὶ μερικὴν προφητείαν.

10 Ἀλλ’ ὅταν ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ μερικὸν θὰ καταργηθῇ.

11 Ὅταν ἤμουν νήπιον, ἐμιλοῦσα σὰν νήπιον, ἐσκεπτόμουν σὰν νήπιον, ἐσυλλογιζόμουν σὰν νήπιον. Ὅταν ἔγινα ἄνδρας, κατήργησα τοὺς νηπιακοὺς τρόπους.

12 Τώρα βλέπομεν σὰν σὲ καθρέφτη ἀμυδρῶς, τότε ὅμως θὰ βλέπωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Τώρα γνωρίζω μερικῶς, ἀλλὰ τότε θὰ ἔχω πλήρη γνῶσιν, ὅπως εἶναι καὶ ἡ γνῶσις τοῦ Θεοῦ δι’ ἐμέ.

13 Ὥστε αὐτὰ τὰ τρία μένουν: πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη· μεγαλύτερη ὅμως ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ ἀγάπη.

Το αρχαίο κείμενο

1 Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.

2 Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι.

3 Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.

4 Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται,

5 οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν,

6 οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ·

7 πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

8 Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται.

9 Ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν·

10 ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται.

11 Ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου.

12 Βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.

13 Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

Για εβδομαδιαία ενημέρωση με τα κυριότερα θέματα:

Αγία Γραφή

Καινή Διαθήκη
Τετάρτη
22
Δεκεμβρίου
Ανατ.: 07.50
Δύση: 17.01
Πανσέληνος
Αναστασίας της φαρμακολυτρίας, Χρυσογόνου και Θεοδότης των μαρτ.
1867
Ο οπλαρχηγός Γογονής εξοντώνει την οπισθοφυλακή του Χουσεΐν Αβνή πασά, κοντά στον Φρε Χανίων.
1940
Ο Ελληνικός Στρατός εισέρχεται απελευθερωτής στη Χειμάρρα της Β. Ηπείρου.
Το υποβρύχιο "Παπανικολής" βυθίζει το ιταλικό πετρελαιοφόρο "Αντουανέτα", έξω από τον Αυλώνα.
Πότε πιστεύετε ότι θα εμφανιστεί ο αντίχριστος;
 
Ιούδας: Σύμβολον της ''Νέας Εποχής''
Απόψεις

Στην Ελλάδα, οι πρώτες σχετικές προσπάθειες εκστρατείας για την ηθική αποκατάσταση του Ιούδα του Ισκαριώτου εμφανίσθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990, κυρίως υπό μορφήν τηλεοπτικών συζητήσεων.

Είτε ενεπίγνωστα, είτε όχι, οι συζητήσεις αυτές εξυπηρετούσαν την εκστρατεία υπονομεύσεως των ηθικών ερεισμάτων των δυτικών κοινωνιών, την οποίαν έχουν εξαπολύσει εναντίον τους οι φορείς της Νέας Εποχής.

Οι συζητήσεις αυτές εναπέθεσαν στόχο είχαν να ρίξουν στην συνείδηση του ανυποψίαστου μέσου Έλληνα, τον σπόρο της σχετικοποιήσεως ενός συμβόλου, το οποίο αντιπροσώπευε, επί δύο χιλιετίες, τον Υπατο Προδότη.

Με την έναρξη της νέας χιλιετίας, εμφανίσθηκε το περιβόητο «Ευαγγέλιο του Ιούδα», το οποίο ανέλαβε την-ανεπίσημη και εκλαϊκευμένη, αλλά πολύ αποτελεσματική- ηθική αποκαταστάση του Ιούδα. Εν συνεχεία, την αποκατάσταση ανέλαβαν πιο επίσημα χείλη, και δη, εκπρόσωποι χριστιανικών ομολογιών. Ο Βιττόριο Μεσσόρι, επί παραδείγματι, διακεκριμένος συγγραφεύς του Βατικανού και στενός συνεργάτης των δύο τελευταίων Παπών, όχι μόνον απενοχοποίησε τον Ιούδα, αλλά έφθασε μέχρι του σημείου να τον ηρωοποιήσει: «...ο Ιούδας δεν ήταν ένοχος. Ήταν απαραίτητος. Κάποιος έπρεπε να προδώσει τον Χριστό. Ο Ιούδας ήταν θύμα(!) ενός σχεδίου μεγαλύτερου από αυτόν».

Τι, όμως, οδήγησε ακόμη και έναν εσωκατάκοιλο του Βατικανού να λησμονήσει, εν έτει 2006, το θεμελιώδες χριστιανικό δόγμα της ελευθέρας βουλήσεως -ως δώρου αγάπης και ελευθερίας του Τριαδικού Θεού προς τον άνθρωπο-και να εμφανίσει τον Ιούδα ως το άβουλο θύμα ενός στυγνού και απάνθρωπου Θεού, ο Οποίος τον χρησιμοποίησε ως εργαλείο για την πραγματοποίηση του Σχεδίου Του; Και γενικότερα, πως εξηγείται αυτή η γενικευμένη εμμονή για την απενοχοποίηση, ηθική αποκατάσταση και ηρωοποίηση -ή ακόμη και «αγιοποίηση»- του Ιούδα, με την έναρξη της Νέας Εποχής;

Το καίριο αυτό ερώτημα πρέπει να απαντηθεί για δύο λόγους.

1) Η όλη αυτού που, εν πλήρει επιγνώσει, επρόδωσε τον Ίδιον τον Θεόν προκαλεί μέσα στην συνείδηση των αποδεκτών της την εξής δραματική αλλοίωση: αντιστρέφει την ουσία αυτής καθ' εαυτής της προδοσίας, και μεταλλάσσει κάθε μορφή και έκφανσή της σε ενέργεια θετική, δικαιολογημένη, χρήσιμη και απαραίτητη, εφ' όσον, δι' αυτής, ο προδότης υπηρετεί «σχέδιο μεγαλύτερο από αυτόν».

 

2) Τ' «όραμα» της Νέας Εποχής- που οι διάφορες οργανώσεις και ομάδες αποκαλούν και Εποχή του Υδροχόου, η Χρυσό Αιώνα, η Νέο Χρυσό Αιώνα, η Νέο Κόσμο, η Νέα Αυγή, η Χρυσή Αυγή, η Νέα Γη, η Νέα Εποχή, η Νέα Βασιλεία, η Βασιλεία του Θεού, η Εποχή του  Ανθρώπου, η Εποχή του Εωσφόρου κ.α.- ενέπνευσε και κινητοποίησε εκατομμύρια ατόμων μέσα στις δυτικές κοινωνίες. Προσφέροντάς τους την «ηθική μαχητού του Νέου Κόσμου, που μάχεται για την ευτυχία της ανθρωπότητος», το όραμα της Νέας Εποχής ενστάλαξε στους οπαδούς της την ίδια αλαζονική αυτοσυνειδησία, την οποίαν είχαν ενσταλάξει στους δικούς τους οπαδούς τα δύο προηγηθέντα ομώνυμα «οράματα» των απολυταρχικών καθεστώτων του 20ού αι., ήτοι το όραμα της ναζιστικής και της κομμουνιστικής «Νέας Εποχής». Η μόνη διαφορά είναι ότι, για την πραγματοποίηση του δικού τους «οράματος», οι «μαχητές» της Νέας Εποχής εξαπέλυσαν -ενεπίγνωστα, μονομερώς και εν κρυπτώ και παραβύστω- έναν αναίμακτο πόλεμο εναντίον του συνόλου των δομών και θεσμών των ιδίων τους των κοινωνιών, καταστρέφοντάς τες εκ των ένδον. Εκτιμώμενο δεόντως, το καταστροφικό τους έργο διευκολύνεται αθέατα από τους εξουσιαστές της Νέας Τάξεως Πραγμάτων, οι οποίοι προσβλέπουν στην Νέα Εποχή ως τον «μετα - ευρωπαϊκό κόσμο», δηλαδή, ως την μεταχριστιανική, μεταθρησκευτική, ακρατική, αταξική, άνομη και χαοτική παγκόσμια κοινωνία του μέλλοντος, που οικοδομούν.

«...ουδείς προστατεύει αφιλοκερδώς τον Ιούδαν. Κάθε υπέρ αυτού απολογία αποβλέπει προς ίδιον όφελος»

Με άλλα λόγια, οι συντελεστές της Νέας Εποχής δεν ηρωοποιούν τον Ιούδα αφιλοκερδώς. Το όφελος, που αποκομίζουν -εκτός της εμπράκτου ευνοίας των εξουσιαστών- είναι ότι, εμφανίζοντας τον Ιούδα ως το «θύμα ενός σχεδίου μεγαλύτερου από αυτόν», όχι μόνον απεκδύονται της «προσωπικής τους ενοχής», αλλά ηρωοποιούν η «αγιοποιούν» εαυτούς και αλλήλους, ως τα άβουλα εργαλεία, τα θυσιασθέντα αφιλοκερδώς για την επίτευξη του Σχεδίου ενός «καλύτερου κόσμου». Ηρωοποιούν, επίσης, και τις μεθοδείες τους, μεταλλάσσοντάς τες, από προδοτικές, σε «απαραίτητες» για την επίτευξη του «Σχεδίου» αυτού.

Αντιστρέφοντας, δηλαδή, την ουσία της προδοσίας, οι συντελεστές της Νέας Εποχής επιτυγχάνουν την απενοχοποίηση του συνόλου των υπονομευτικών και καταστροφικών ενεργειών τους, παρά το γεγονός ότι τις διέπραξαν με ενδιάθετη βούληση, δηλαδή, εν πλήρει επιγνώσει. Το όφελος που αποκομίζουν από την συγκεκριμένη αντιστροφή, είναι ότι, δι' αυτής, δικαιώνονται θριαμβευτικά οι μεθοδείες τους, όπως π.χ.: χρήσις προσωπείου, συγκάλυψις προθέσεων, διείσδυσις σε οργανισμούς, δομές και θεσμούς (ακόμα και στην Εκκλησία) και εκ των ένδον υπονόμευσις, διάβρωσις, εξασθένισις και αποσάθρωσίς τους, η άλωσις, αλλοίωσις και σφετερισμός τους· υποκρισία, κρυψίνοια, ψεύδη και προσποιήσεις, συνωμοτική δράσις και επιλεκτική αλληλεγγύη, εκμετάλλευσις αδυναμιών, πρόκλησις η μεγέθυνσις προβλημάτων· παραπληροφόρησις, είτε δια της προβολής ψευδών στοιχείων και γεγονότων, είτε δια της αποκρύψεως η διαστρεβλώσεως των πραγματικών· συστηματική αποδόμησις και αντιστροφή αξιών, χειραγώγησις και εκμαυλισμός συνειδήσεων κ.ο.κ..

Απεργαζόμενη την θριαμβική αποκατάσταση του Ιούδα του Ισκαριώτη, του επί 2000 χρόνια συμβόλου της προδοσίας, η ίδια η Νέα Εποχή προσδιορίζει εαυτήν ως «Εποχή του Ιούδα». Αλλά, ως «Εποχή του Ιούδα», η Νέα Εποχή δεν αρκείται στην αποκατάσταση των συνεργών της, δια του καθαγιασμού τους και της ηθικής δικαιώσεως της δράσεώς τους. Επιλέγοντας τον Ιούδα ως τον ήρωα/άγιό της -ήτοι καθιστώντας τον το νέο πρότυπο ανθρώπου-, η Νέα Εποχή προσπαθεί να εναποθέσει στα βαθύτερα επίπεδα της ψυχής όλων μας, κατά τρόπο αδιόρατο και δόλιο, τον σπόρο της σχετικοποιήσεως των θεμελιωδών αξιών μας. Γνωρίζει ότι, ριζώνοντας εκεί, η σχετικοποίησις θα εκβλαστήσει ως αντιστροφή, η οποία, σταδιακά και εν αγνοία μας, θα κατακυριεύσει την καρδιά μας και θα συσκοτίσει τον νού μας, και, τελικώς, θα διακόψει την διαδικασία αναζητήσεως της προσωπικής ενοχής μας, που είναι το θεμέλιο της χριστιανικής αυτογνωσίας. Επιλέγοντας, δηλαδή, τον Ιούδα ως σύμβολο και «άγιό» της, η Νέα Εποχή αποκαλύπτει ότι, δεν απεργάζεται την άλωση και καταστροφή μόνον των κοινωνιών μας, αλλά του ιδίου του Προσώπου μας.

Από την Δάφνη Βαρβιτσιώτη, Ιστορικός

Σημειώσεις:

1. «Ο Ιούδας ξανά στο επίκεντρο... συνωμοσιών», της Αθηνάς Κουφοπάνου, εβδ. εφημ. «Κόσμος του Επενδυτή», 14 -15.4.2006, σ. 41.

2. Michel Heller, Ρώσος Ιστορικός, Καθηγ. στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, Ο Σοβιετικός Άνθρωπος, Έρευνα στην Διαπλαση του Homo Sovieticus, έκδ. ΘΕΤΙΛΗ, 1985 (Β/Έκδ. 1987).

3. Ιωάννης Κορναράκης,Ομότιμος Καθηγητής Ποιμαντικής Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Ο Ιούδας, ως Ομαδικός Ενοχικός Αρχέτυπος, Έκδ. Οίκος Αφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1991, σ. 140.

4.Ένθ ανωτ.

5. Δάφνη Βαρβιτσιώτη, «Νέα Εποχή»: Εξέλιξη η Χειραγώγηση, εκδ. Αθ. Σταμούλη, Αθήνα 2004.

6. Ιωάννης Κορναράκης, Ο Ιούδας, ως Ομαδικός Ενοχικός Αρχέτυπος.

Από τον Ορθ.Τύπο