GreekRussian (CIS)
Επιστολές Πάυλου - Α' Προς Κορινθίους (Κεφαλαιον 13)

Τὸ μεγαλύτερο χάρισμα εἶναι ἡ ἀγάπη

1 Ἐὰν μιλῶ τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, ἔγινα χαλκὸς ποὺ δίνει ἤχους ἢ κύμβαλον ποὺ βγάζει κρότους.

2 Καὶ ἐὰν ἔχω χάρισμα προφητείας καὶ γνωρίζω ὅλα τὰ μυστήρια καὶ ὅλην τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω ὅλην τὴν πίστιν, ὥστε νὰ μεταθέτω βουνά, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, δὲν εἶμαι τίποτε.

3 Καὶ ἐὰν μοιράσω σὲ ἐλεημοσύνες ὅλην μου τὴν περιουσίαν, καὶ ἐὰν παραδώσω τὸ σῶμά μου διὰ νὰ καῇ, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, καμμίαν ὠφέλειαν δὲν ἔχω.

4 Ἡ ἀγάπη εἶναι μακρόθυμη, εἶναι γεμάτη ἀπὸ εὐμένειαν, ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι ζηλότυπη, ἡ ἀγάπη δὲν καυχᾶται, δὲν εἶναι ὑπερήφανη,

5 δὲν κάνει ἀσχήμιες, δὲν ζητεῖ τὸ συμφέρον της, δὲν ἐρεθίζεται, δὲν λογαριάζει τὸ κακόν,

6 δὲν χαίρει διὰ τὸ κακόν, ἀλλὰ συγχαίρει εἰς τὴν ἀλήθειαν,

7 ὅλα τὰ ἀνέχεται, ὅλα τὰ πιστεύει, ἐλπίζει γιὰ τὸ κάθε τι, ὑπομένει τὸ κάθε τι.

8 Ἡ ἀγάπη ποτὲ δὲν θὰ παύσῃ νὰ ὑπάρχῃ. Ἐὰν εἶναι προφητεῖαι, θὰ καταργηθοῦν· ἐὰν εἶναι γλῶσσαι, θὰ παύσουν· ἐὰν εἶναι γνῶσις, θὰ καταργηθῇ.

9 Διότι μερικὴν γνῶσιν ἔχομεν καὶ μερικὴν προφητείαν.

10 Ἀλλ’ ὅταν ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ μερικὸν θὰ καταργηθῇ.

11 Ὅταν ἤμουν νήπιον, ἐμιλοῦσα σὰν νήπιον, ἐσκεπτόμουν σὰν νήπιον, ἐσυλλογιζόμουν σὰν νήπιον. Ὅταν ἔγινα ἄνδρας, κατήργησα τοὺς νηπιακοὺς τρόπους.

12 Τώρα βλέπομεν σὰν σὲ καθρέφτη ἀμυδρῶς, τότε ὅμως θὰ βλέπωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Τώρα γνωρίζω μερικῶς, ἀλλὰ τότε θὰ ἔχω πλήρη γνῶσιν, ὅπως εἶναι καὶ ἡ γνῶσις τοῦ Θεοῦ δι’ ἐμέ.

13 Ὥστε αὐτὰ τὰ τρία μένουν: πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη· μεγαλύτερη ὅμως ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ ἀγάπη.

Το αρχαίο κείμενο

1 Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.

2 Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι.

3 Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.

4 Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται,

5 οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν,

6 οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ·

7 πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

8 Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται.

9 Ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν·

10 ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται.

11 Ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου.

12 Βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.

13 Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

Για εβδομαδιαία ενημέρωση με τα κυριότερα θέματα:

Αγία Γραφή

Καινή Διαθήκη
Πότε πιστεύετε ότι θα εμφανιστεί ο αντίχριστος;
 
Τι να κάνουμε όταν η κατώτερη θέληση υπερισχύει της λογικής(Από τον αόρατο πόλεμο του Αγίου Νικοδήμου Κεφ. 14)
Αόρατος Πόλεμος Μέρος 1 Κεφάλαιο 14

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  Ι∆΄: Τί πρέπει να γίνεται, οταν η ανώτερη λογική θέλησις φαίνεται νικηµένη από την παράλογη και κατώτερη και απο τους εχθρούς.
 
Αν καµµία φορά σκεφθής ότι η λογική σου θέλησις δεν µπορεί να αντισταθή  ποτέ  καθόλου  στην  παράλογη  επιθυµία  και  στους  εχθρούς που  σε  πολεµούνε,  επειδή  και  δεν  αισθάνεσαι  να  έχης µία προθυµία ζωντανή  εναντίον  τους· συ  όµως,

να παραµείνης,  αδελφέ µου, σταθερός και µην εγκαταλείψης τον πόλεµο, γιατί θα θεωρήσαι ως νικητής,  εφόσον  δεν  βλέπης  φανερά  νικηµένο  τον  εαυτό  σου.  ∆ιότι όπως  η  ανώτερη  θέλησί µας  δεν  έχει  ανάγκη  από  τις  κατώτερες επιθυµίες, για να προσβάλλη τις πράξεις της, έτσι αν αυτή η  ίδια δεν θέλη,  δεν µπορεί  να  πιεσθή  ποτέ  και  να  νικηθή  από  αυτές µε  όσο σκληρό πόλεµο και αν της κάνουν.

Γιατί, ο Θεός χάρισε στη θέλησί µας  τόση  ελευθερία  και  δύναµι, ώστε  και  αν  όλες  οι αισθήσεις,  και όλοι  οι  δαίµονες  και  όλος  ο  κόσµος µαζί  οπλισθούν  εναντίον  της  και
την  πολεµούν  δυνατά,  παρόλα  αυτά, µπορεί  η  θέλησί µας µε  κάθε  ελευθερία,  να  τα  περιφρονήση  και  να  θέλη  εκείνο,  που  θέλει,  ή  να µη θέλη εκείνο, που δεν θέλει και όσες φορές θέλει και για το σκοπό εκείνο που της αρέσει καλύτερα.

Εάν  δε  και  καµιά  φορά  οι  νοητοί  εχθροί  και  η  παράλογή  σου επιθυµία,  τόσο  δυνατά  σε  πολεµούνε  και  σε  καταπιέζουν,  ώστε αποδυναµωµένος,  δεν µπορείς  να  κάνης  εναντίον  τους  κανένα  έργο πνευµατικό για να βοηθηθής, σου λέω, να µη δειλιάσης ούτε σε αυτή την περίπτωσι, ούτε να ρίξης στη γή τα άρµατα· άλλα χρησιµοποίησε αυτό  το  όχηµα, εναντίον  αυτών  και  λέγε  προς  τους  εχθρούς· «δεν υποχωρώ  από  τον  πόλεµο,  δεν  θα  σας  αφήσω  ούτε  τώρα απλήγωτους». «Ο Κύριος  είναι  το  φως  και  η  σωτηρία µου,  ποιόν  θα φοβηθώ;  Ο  Κύριος  το  καταφύγιο  της  ζωής µου,  από  ποιόν  θα πανικοβληθώ;» (Ψαλµ. 26,1). «Εγώ  στο  όνοµα  του  θα  εξουθενώσω τους εχθρούς µου» (Ψαλµ. 43,7)· και αν τώρα δυναµωθής, αλλά πάλι νικηθής,  όπως  γράφτηκε· «Όσο  και  αν  συνασπίζεσθε,  θα συντριβήτε·  εξοπλισθήτε  όσο  θέλετε,  πάλι  θα  συντριβήτε» (Ησ. 8,9).

Οπότε όπως κάνει εκείνος που έχει εναντίον του τον εχθρό και τον  καταδυναστεύει·  ο  οποίος, µη µπορώντας  να  τον  χτυπήση  κατ' ευθείαν,  τον  χτυπά  πλάγια  και  δοκιµάζει  να  κάνη  ένα  πήδηµα παραπίσω,  για  να µπορέση  να  τον  πληγώση  και  κατ’  ευθείαν  έτσι κάνε  και  συ· µάζεψε  τους  λογισµούς  σου µέσα  στον  εαυτό  σου  και σκέψου  ότι  δεν  έχεις  καµµία  δύναµι  και  έτσι  καταφεύγοντας  στο Θεό, που µπορεί τα πάντα, κάλεσέ τον µε θερµή ελπίδα και δάκρυα, ενάντια  στο  πάθος  που  σε  πολεµεί,  λέγοντας· «Κύριε,  βοήθησέ µε·Θεέ µου, Θεέ µου, βοήθησέ µε·  Ιησού µου, βοήθησέ µε· πολέµισε τους πολεµούντας µε· πάρε ασπίδα και όπλο και  έλα βοήθησέ µε» (Ψαλµ. 34,1). «Θεοτόκε Παρθένε, βοήθησέ µε, για να µην αφήσω τον εχθρό να µε νικήση».

Εάν δε  το πάθος και ο  εχθρός σου δίνη χρόνο, µπορείς ακόµη να βοηθήσης  την αδυναµία  της θελήσεώς σου κατά  του πάθους, µε  τους στοχασµούς  και  αυτές  τις  ασκήσεις.  Παραδείγµατος  χάριν,  όταν  εσύ πέσης σε καµία δυσκολία ή άλλη κάποια τιµωρία και η επιθυµία σου δεν µπορή ή δεν θέλη να την υποµείνη, βοήθησέ την µε αυτά.

Α'. Σκέψου, ότι η δοκιµασία αυτή που υποφέρεις, πρέπει να την πάθης άξια,  γιατί  εσύ  έδωσες  την  άφορµή  και µε  κάθε  δίκαιο  χρωστάς  να υποφέρης εκείνην την πληγή, που εσύ µε τα χεριά σου έδωσες στον εαυτό σου.

Β'. Εάν εσύ δεν εχης στη δοκιµασία αυτή κανένα φταίξιµο, γύρισε τον λογισµό σου στα πολλά άλλα και µεγάλα σου σφάλµατα και σκέψου, πως για αυτά δεν σου εδωσε ακόµη ο Θεός την τιµωρίαν που σου αρµόζει, αλλά ούτε εσύ τα σωφρόνισες καθώς πρέπει· οπότε η ευσπλαγχνία του Θεού σε ελέησε και για να µη βασανισθής αιώνια, σου έστειλε την προσωρινή αυτή
δοκιµασία· και λοιπόν πρέπει να την δεχθής µε χαρά και ευχαριστία.

Γ'.  Σκέψου,  ότι  αν  και  πρόλαβες  και  έκανες  αρκετό  κανόνα  για  τα αµαρτήµατα σου εκείνα µε τα οποία λύπησες την µεγαλειότητα του Θεού (το οποίο δεν πρέπει ποτέ να σκεφθής)· σκέψου όµως πως στην βασιλεία των ουρανών  δεν µπαίνει  κανείς  άλλος,  παρά µέσα  απο  την  στενή  πύλη  των δοκιµασιών  και  των  θλίψεων. «Πρέπει  να  περάσουµε από  πολλές  θλίψεις για να µπούµε στην Βασιλεία του Θεού» (Πράξ. 14,21).

∆'. Οτι αν και σύ µπορείς να µπής σε αυτή την βασιλεία µέσα απο άλλο δρόµο, δηλαδή µέσα απο την αγάπη του Θεού, όµως αυτό δεν πρέπει ούτε καν να το σκεφθής· επειδή και ο Υιός του Θεού µε όλους του τους φίλους, µπήκε σε αυτή µέσα απο αγκάθια και σταυρούς.

Ε'.  Σκέψου  πως  αυτή  η  δοκιµασία  που  υποφέρεις,  είναι  κατά  το θέληµα  του  Θεού (το  οποίο  πρέπει  να  σκέφτεσαι  στην  αρχή  κάθε  σου πράξεωςς και θλίψεως που θα σου συµβαίνη, όπως σου είπα πιό πριν, στο ι΄ και  ια΄ κεφάλαιο, δηλαδή το να θέλης να γίνεται σε κάθε σου έργο και σε κάθε  άλλο  γεγονός  το  θέληµα  του Θεού),  ο  οποίος  για  την  αγάπη  που σου  έχει,  εύχαριστιέται και  χαίρεται  να σε βλέπη να υποφέρης ως πιστός του και γενναίος πολεµιστής.

Λοιπόν και συ για να ανταποκριθής σε αυτή του την αγάπη, οσο  είναι άδικη και βαριά η δοκιµασία που υποφέρεις,  τόσο αγωνίσου να την υποµένης µε ευχαριστία. Γιατί κάνοντας έτσι, φαίνεσαι πως υποµένεις στην πράξι και αγαπάς και σε αυτά ακόµη τα σκληρότατα βασανιστήρια µόνον  την  θεία  του  θέλησι,  για  την  οποία  και  κοντά  στην οποία, κάθε τι πικρό φαίνεται γλυκό και κάθε άτακτο έχει τάξι και κανόνα τέλειο.