GreekRussian (CIS)
Επιστολές Πάυλου - Α' Προς Κορινθίους (Κεφαλαιον 13)
There are no translations available.

Τὸ μεγαλύτερο χάρισμα εἶναι ἡ ἀγάπη

1 Ἐὰν μιλῶ τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, ἔγινα χαλκὸς ποὺ δίνει ἤχους ἢ κύμβαλον ποὺ βγάζει κρότους.

2 Καὶ ἐὰν ἔχω χάρισμα προφητείας καὶ γνωρίζω ὅλα τὰ μυστήρια καὶ ὅλην τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω ὅλην τὴν πίστιν, ὥστε νὰ μεταθέτω βουνά, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, δὲν εἶμαι τίποτε.

3 Καὶ ἐὰν μοιράσω σὲ ἐλεημοσύνες ὅλην μου τὴν περιουσίαν, καὶ ἐὰν παραδώσω τὸ σῶμά μου διὰ νὰ καῇ, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, καμμίαν ὠφέλειαν δὲν ἔχω.

4 Ἡ ἀγάπη εἶναι μακρόθυμη, εἶναι γεμάτη ἀπὸ εὐμένειαν, ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι ζηλότυπη, ἡ ἀγάπη δὲν καυχᾶται, δὲν εἶναι ὑπερήφανη,

5 δὲν κάνει ἀσχήμιες, δὲν ζητεῖ τὸ συμφέρον της, δὲν ἐρεθίζεται, δὲν λογαριάζει τὸ κακόν,

6 δὲν χαίρει διὰ τὸ κακόν, ἀλλὰ συγχαίρει εἰς τὴν ἀλήθειαν,

7 ὅλα τὰ ἀνέχεται, ὅλα τὰ πιστεύει, ἐλπίζει γιὰ τὸ κάθε τι, ὑπομένει τὸ κάθε τι.

8 Ἡ ἀγάπη ποτὲ δὲν θὰ παύσῃ νὰ ὑπάρχῃ. Ἐὰν εἶναι προφητεῖαι, θὰ καταργηθοῦν· ἐὰν εἶναι γλῶσσαι, θὰ παύσουν· ἐὰν εἶναι γνῶσις, θὰ καταργηθῇ.

9 Διότι μερικὴν γνῶσιν ἔχομεν καὶ μερικὴν προφητείαν.

10 Ἀλλ’ ὅταν ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ μερικὸν θὰ καταργηθῇ.

11 Ὅταν ἤμουν νήπιον, ἐμιλοῦσα σὰν νήπιον, ἐσκεπτόμουν σὰν νήπιον, ἐσυλλογιζόμουν σὰν νήπιον. Ὅταν ἔγινα ἄνδρας, κατήργησα τοὺς νηπιακοὺς τρόπους.

12 Τώρα βλέπομεν σὰν σὲ καθρέφτη ἀμυδρῶς, τότε ὅμως θὰ βλέπωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Τώρα γνωρίζω μερικῶς, ἀλλὰ τότε θὰ ἔχω πλήρη γνῶσιν, ὅπως εἶναι καὶ ἡ γνῶσις τοῦ Θεοῦ δι’ ἐμέ.

13 Ὥστε αὐτὰ τὰ τρία μένουν: πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη· μεγαλύτερη ὅμως ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ ἀγάπη.

Το αρχαίο κείμενο

1 Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.

2 Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι.

3 Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.

4 Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται,

5 οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν,

6 οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ·

7 πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

8 Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται.

9 Ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν·

10 ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται.

11 Ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου.

12 Βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.

13 Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

Подписаться на еженедельные новости:

Αγία Γραφή

Καινή Διαθήκη
Τετάρτη
22
Δεκεμβρίου
Ανατ.: 07.50
Δύση: 17.01
Σελήνη
16 ημερών
Αναστασίας της φαρμακολυτρίας, Χρυσογόνου και Θεοδότης των μαρτ.
1867
Ο οπλαρχηγός Γογονής εξοντώνει την οπισθοφυλακή του Χουσεΐν Αβνή πασά, κοντά στον Φρε Χανίων.
1940
Ο Ελληνικός Στρατός εισέρχεται απελευθερωτής στη Χειμάρρα της Β. Ηπείρου.
Το υποβρύχιο "Παπανικολής" βυθίζει το ιταλικό πετρελαιοφόρο "Αντουανέτα", έξω από τον Αυλώνα.
Πότε πιστεύετε ότι θα εμφανιστεί ο αντίχριστος;
 
Το κήρυγμα του Ευαγγελίου της Κυριακης Έ Λουκά
Κηρύγματα
There are no translations available.

«και επί πάσι τούτοις μεταξύ ημών και υμών  χάσμα μέγα εστήρικται»

Αγαπητοί μου Χριστιανοί,
Ο πλούσιος της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, πορφυροστόλιστος και σαρκικός άνθρωπος, «ηυφραίνετο καθ΄ημέραν λαμπρώς», ενώ ο πτωχός Λάζαρος δεν είχε πού την κεφαλήν κλίνη, ασθενής, πεινασμένος, πονεμένος, εθεωρείτο από τους ανθρώπους ως ζώο  ακάθαρτο  και περιφρονημένο.

Οποία κοινωνική αντίθεση μεταξύ των δύο αυτών ανθρώπων· όμως πέθαναν και οι δύο. Πέθανε ο πτωχός Λάζαρος και υπό των αγίων αγγέλων οδηγήθηκε στους κόλπους του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ και πέθανε και ο πλούσιος και ετάφη, πού; στα του άδη  βασίλεια.

Ὀμως, μεταξύ του φτωχού Λαζάρου και του πλούσιου  υπάρχει ένα  μεγάλο χάσμα, «και επί πάσι τούτοις, μεταξύ ημών και υμών μέγα χάσμα εστήρικται», «που να μη μπορούν να το  περάσουν εκείνοι που θέλουν να διαβούν απ΄ εδώ  σ΄ έσας, ούτε οι από εκεί σ΄εμάς».

Αυτά είπε ο γενάρχης Αβραάμ, του οποίου την βοήθεια ζήτησε ο πλούσιος, που  βρισκόμενος  στα βασίλεια του παμφάγου άδη «ωδυνάτο».

Η παραβολή, λοιπόν, του πλούσιου και του πτωχού Λαζάρου που ακούσαμε σήμερα μας διδάσκει ότι η ζωή του ανθρώπου στον κόσμο αυτόν, τον πρόσκαιρο και μάταιο, αλλά και αλλοπρόσαλλο, είναι γεμάτη από θλίψεις, στενοχώριες, πόνους, πείνα, δυστυχία, κακουχίες και προπάντων επικρατεί η δύναμη και η κυριαρχία του ισχυρού επί του αδυνάτου.

Όμως, ο χρόνος έρχεται και παρέρχεται και πρέπει να σκέπτεται ο άνθρωπος ότι γρήγορα ή αργά θα φύγει από αυτό τον κόσμο δια έναν άλλο κόσμο, και ότι υπάρχει η πέρα του τάφου ζωή, και επομένως, σ΄αυτήν την ζωή πρέπει ο κατ΄εικόνα Θεού άνθρωπος να εργαστεί ώστε να αυξήσει το κατ΄εικόνα Θεού και να το μεταβάλει στο καθ΄ομοίωση.

Στην σύντομη αυτήν οδοιπορία της επιγείου ζωής ο άνθρωπος θα πρέπει να επιζητήσει και να εξασφαλίσει τα αναγκαία εκείνα πνευματικά και ηθικά εφόδια δια να μπορέσει να εισέλθει στους γάμους του Κυρίου και να γευθεί την χαρά του Νυμφίου, όπως οι φρόνιμες εκείνες Παρθένες.

Ο χρόνος της παρούσης ζωής είναι χρόνος χάριτος, αγαθότητας και τελείωσης κατά Χριστόν, ο δε μετά τον θάνατο είναι χρόνος κρίσης και ανταπόδοσης.

΄Απαξ διαπαντός γίνεται σαφές ότι ο πλούσιος του ευαγγελικού αναγνώσματος - και κατά συνέπεια αυτός που ζεί μακριά από την πατρική αγκαλιά και εστία του Θεού Πατρός και δεν μετανοεί ειλικρινά - μετά θάνατον δεν δύναται να επιστρέψει στην γή, ούτε έργα αρετής να πράξει προς ίδιον όφελος, ούτε δια να γνωρίσει στους συγγενείς και φίλους του την οδυνηρή κατάσταση που βρίσκεται εκεί στα του ΄Αδου βασίλεια.

Ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ο Μονογενής Υιός και  Λόγος του Θεού Πατρός, « ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου», ήλθε, δίδαξε και έπαθε - ο απαθής την θεότητα - επάνω στον Σταυρό του Μαρτυρίου του με μοναδικό σκοπό να σώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία και τον αιώνιο θάνατο και να ενώσει τα διεστώτα, να ενώσει τον άνθρωπο με το Θεό Πατέρα.

«Επεφάνη η χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις». Φανερώθηκε και ξεχύθηκε η αγάπη, η αγαθότητα, η φιλανθρωπία,η ευσπλαγχνία του Θεού Πατρός και δι΄ αυτής της Πατρικής στοργής ο άνθρωπος, ο καθήμενος  εν σκότει και σκιά  θανάτου,  δια της πίστεώς του  γίνεται μέτοχος της χάριτος της εν Χριστώ Ιησού και δικαιούται, αγιάζεται και εισέρχεται στην αιώνια ζωή και μακαριότητα, ως  ο πτωχός Λάζαρος.

Ο Απόστολος των Εθνών Παύλος μας λέγει: «μη πλανάσθε, ο Θεός ου μυκτηρίζεται, ό γάρ εάν σπείρει άνθρωπος, τούτο και θερίσει».

Η Ορθόδοξος αυτή διδασκαλία στηριζομένη επί της θεόπνευστης Αγίας Γραφής και της Ιερής Παράδοσης μας ενισχύει στην κατά Χριστό ζωή, και έτσι, «αρνησάμενοι την ασέβειαν και τας κοσμικάς επιθυμίας σωφρόνως και δικαίως  και ευσεβώς ζήσωμεν εν τω νυν αιώνι».

Αγαπητοί αδελφοί,
Ως αληθινοί χριστιανοί και αγνοούντες την ημέρα και την ώρα του θανάτου, δεν πρέπει να  αναβάλλουμε την πνευματική μας κατάρτιση, αλλά να μελετάμε την Αγία Γραφή, και εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου να επιζητούμε, ουχί τα του κόσμου τούτου πρόσκαιρα και μάταια, αλλά τα επουράνια τα θεία και σωτήρια.

Ω! πόσο ευτυχείς, αδελφοί μου, είναι εκείνοι οι χριστιανοί που πιστεύουν στην μέλλουσα ζωή. Αυτοί οι χριστιανοί, ζώντες και κινούμενοι εν Χριστώ Ιησού, δεν αποβλέπουν στα του κόσμου τούτου μάταια και ψευδή  και στις απολαύσεις των προσκαίρων αγαθών, που «σής και βρώσις αφανίζει και κλέπται διορίσουσι και κλέπτουσι», αλλά έχουν την ελπίδα τους στην ουράνιο βασιλεία.

Οι άνθρωποι αυτοί - ως χρυσός εν χωνευτηρίω δοκιμασθέντες και άξιοι του Θεού αναδειχθέντες, εν λόγοις και έργοις αγαθοίς - «λήψονται το βασίλειον της ευπρεπείας και το διάδημα του κάλλους εκ χειρός Κυρίου».

Υπάρχουν, βεβαίως, και εκείνοι οι άνθρωποι οι οποίοι φλογίζονται  από την επιθυμία τους  για τον ουρανό, αλλ΄όμως οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν ελευθερωθεί από τους πειρασμούς και την  επιζήτηση των αγαθών του κόσμου τούτου.

Οι άνθρωποι αυτοί, ό,τι ζητούν από τον Θεό - έστω και με πολύ πάθος - πολλές φορές, αυτό δεν το κάνουν προς δόξα Θεού και δικής πνευματικής των ανύψωσης, αλλά προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις, προς επίδειξη του εγωισμού, της υπεροψίας τους και της κοινωνικής τους προβολής.

Ο ζήλος των ανθρώπων αυτών είναι ζήλος «ού κατ΄επίγνωση», και μάλιστα είναι  ανακατεμένος με ανησυχίες και συμφέροντα και έτσι, όταν αναμιγνύεται το συμφέρον και η ιδιοτέλεια, τότε κανένα  από τα έργα τους  δεν είναι έργα αγάπης, δεν είναι καθαρά, δεν είναι έργα του ευαγγελίου, είναι έργα ουχί ευάρεστα στον Θεό.

Αγαπητοί μου αδελφοί,
Η ζωή μας στον κόσμο αυτόν τον πρόσκαιρο και μάταιο δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός, και επιδίωξη το πώς να περάσουμε καλά επιζητούντες πλούτη, δόξες μεγαλεία, με τελικό σκοπό να φανούμε ωραίοι τοις ανθρώποις. Ουδόλως πρέπει να λανθάνει της σκέψης και  προσοχής μας ότι εδώ κάτω στην γή δεν είναι το τέρμα της οδοιπορίας μας, αλλά ότι από εδώ αρχίζει ένα  ταξείδι· ένα  ταξείδι που  δεν θα  έχει επιστροφή  και το τέρμα του θα είναι ο ουρανός, εκεί που δεν υπάρχει ούτε λύπη ούτε στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος, δια τους αγαπώντας τον Θεό.

Δι΄αυτό το ταξείδι, όμως, χρειάζεται προετοιμασία, χρειάζεται αγώνας συνεχής, αγώνας πνευματικός, αγώνας κατά της αμαρτίας και πάλη κατά τις πονηρίες του κοσμοκράτορα του αιώνος  τούτου, του Διαβόλου.

Ο Λάζαρος του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος στην επί γης ζωή του  αγωνίστηκε, πόνεσε, πείνασε, δίψασε, ταπεινώθηκε, και όμως, τα πάντα υπέμενε αγογγύστως και πάντοτε  έλεγε «δόξα τῶ Θεῶ».

Οι κόποι του στην παρούσα ζωή πέρασαν, ο χειμώνας έφυγε  δι΄αυτόν ανεπιστρεπτί και τώρα απολαμβάνει το έαρ της θείας μακαριότητας· «νυν δε ώδε παρακαλείται» - τώρα αυτός εδῶ παρηγορείται».

Ας αγωνιστούμε, λοιπόν, και εμείς, αδελφοί μου, εν τω κόσμω τούτω, τον αγώνα τον καλό,  δια να παρηγορηθούμε πλησίον του Θεού Πατρός την ημέρα εκείνη που θα μας καλέσει κοντά Του, στους ουρανίους θαλάμους του.

Ας μη αναβάλουμε δια την αύριο, και τούτο γιατί αγνοούμε την ώρα και την ημέρα του θανάτου μας, ο οποίος θάνατος ως κλέπτης έρχεται να μας αφαρπάξει από την ζωή αυτή· «και μακάριοι οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες  άρτι λέγει Κύριος ο Παντοκράτωρ.

ΑΜΗΝ.

Ο.Λ.Κ.Α.Π.