Follow @pistosgr

Βρίσκεστε εδώ:

Κηρύγματα

  • Κήρυγμα επί του Ευαγγελίου της Κυριακής (περί των συμφερόντων)

     «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως».
     
    Ονόμασαν τα λόγια αυτά του Χριστού «χρυσούν κανόνα της ηθικής» και είπαν, πολύ σωστά, πως αν οι άνθρωποι τον εφάρμωζαν στη ζωή τους δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης οι νόμοι και τα δικαστήρια. Αφού ο καθένας θα έκαμνε για τον άλλον εκείνο που θα ανέμενε απ’ αυτόν, στον κόσμο θα βασίλευαν η ειρήνη και η δικαιοσύνη.

                Είχε διαγνώσει, ο Χριστός, πως αιτία όλων των συγκρούσεων που αναστατώνουν τη ζωή των ανθρώπων είναι η τάση του καθενός να παραγνωρίζει όλους του άλλους και να θέτει το προσωπικό του συμφέρον πάνω από το συμφέρον των άλλων.

    Έρχεται, λοιπόν, σήμερα και προβάλλει ως κανόνα και νόμο της κοινωνικής ζωής την αγάπη. Κι επειδή δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από την αγάπη που τρέφει ο καθένας προς τον εαυτό του, βάση της σχέσης των ανθρώπων τίθεται, σήμερα, από τον Χριστό, ο εαυτός μας.

                Μέσα από τη σημερινή Ευαγγελική περικοπή φαίνονται τα κύρια χαρακτηριστικά της αγάπης όπως ο Χριστός επανειλημμένα την δίδαξε και όπως καλεί τον καθένα μας να την εφαρμόσει:
                Πρώτο χαρακτηριστικό της αγάπης είναι ότι δεν έχει όρια, επεκτείνεται προς όλους. Στην Παλαιά Διαθήκη αυτή η διάσταση της αγάπης είναι άγνωστη. Ένας Ιουδαίος όφειλε να αγαπά τους άλλους Ιουδαίους, δεν είχε όμως τέτοια υποχρέωση προς τους ξένους. Κάποια κείμενά τους, μάλιστα, έλεγαν «αγαπήσεις τον πλησίον σου και μισήσεις τον εχθρό σου». Ο Χριστός, όμως, σήμερα διευρύνει τα όρια της αγάπης: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών», λέγει. Είναι φυσικό η αγάπη να αρχίσει από τα πρόσωπα του οικογενειακού μας περιβάλλοντος. Θα προχωρήσει, ύστερα, στους γνωστούς, θα επεκταθεί στους ομοεθνείς και ομόπιστους, θα φτάσει, όμως, και στους ξένους, ακόμα και τους εχθρούς. Όλοι αυτοί είναι αδελφοί μας γιατί έχουμε τον ίδιο Θεό και πατέρα, έχουμε την ίδια καταγωγή από τον Αδάμ και την Εύα.
                Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι η αγάπη προς όλους είναι εύκολη υπόθεση. Είναι, όμως, εντολή του Θεού: «Ταύτην την εντολήν έχομεν απ’ αυτού, ίνα ο αγαπών τον Θεόν αγαπά και τον αδελφόν αυτού». Και κατά τη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου έδωσε ο Χριστός ως χαρακτηριστικό γνώρισμα των οπαδών του την μεταξύ τους αγάπη: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστέ, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις».
                Δεύτερο χαρακτηριστικό της αγάπης είναι η ανιδιοτέλεια. Το τόνισε ξεκάθαρα σήμερα ο Χριστός. Αν αγαπάτε μόνον εκείνους που σας αγαπούν κι αν υπηρετείτε μόνον εκείνους που θα σας ανταποδώσουν τις εξυπηρετήσεις, ποιαν ιδιαίτερη αμοιβή περιμένετε να έχετε; Κι οι αμαρτωλοί, κι οι μη Χριστιανοί, κάνουν ακριβώς το ίδιο.
                Χωρίς το στοιχείο της ανιδιοτέλειας κι οι πιο θερμές και έμπρακτες εκδηλώσεις αγάπης χάνουν τη σημασία τους. Η μόνη ικανοποίηση του ανθρώπου που προσφέρει την αγάπη του, πρέπει να είναι η μαρτυρία της συνείδησής του ότι κάμνει το καθήκον του.
                Παράδειγμα συγκλονιστικής ανιδιοτελούς αγάπης είναι η αγάπη του Θεού προς τον αμαρτωλό άνθρωπο. Χωρίς να αναμένει κανενός είδους ανταπόδοση από τους ανθρώπους, στέλλει στη γη τον Μονογενή Υιό Του ο οποίος και υφίσταται τον επονείδιστο σταυρικό θάνατο.
                Τρίτο γνώρισμα της αγάπης, όπως μας την παρουσίασε σήμερα ο Χριστός, είναι το ξεπέρασμα, η υπέρβαση, της ανθρώπινης δικαιοσύνης. Αρχή της δικαιοσύνης είναι η απόδοση των ίσων: Αν θέλω να με ευεργετούν πρέπει να ευεργετώ. Αν δεν θέλω να με αδικούν, ούτε και εγώ πρέπει να αδικώ. Είναι εξ άλλου γνωστή η πρόνοια του νόμου: «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος». Ο Χριστός, όμως, δεν περιορίζεται σ’ αυτά. Προχωρεί βαθύτερα. Το να μισούμε αυτόν που μας αγαπά είναι παρά φύσιν κατάσταση. Ακόμα και τα ζώα δεν παρουσιάζουν αυτή τη συμπεριφορά. Το να αγαπούμε αυτόν που μας αγαπά είναι φυσική κατάσταση. Το βλέπουμε και στα ζώα: Περιποιήσου ένα ζώο και θα’ χεις την αγάπη του. Αλλά το να αγαπούμε αυτόν που μας εχθρεύεται και μας καταδιώκει, συνιστά υπέρ φύσιν κατάσταση και σ’ αυτήν τη ζωή επιδιώκει να μας οδηγήσει ο Χριστός. Έτσι η Χριστιανική αγάπη είναι υπέρβαση της ανθρώπινης δικαιοσύνης. Δεν επιδιώκει την απόδοση στον άλλον της ευθύνης της ενοχής του. Παραγράφει την ενοχή και ανταποδίδει «καλόν αντί κακού».
                Έτσι σκιαγράφησε τα γνωρίσματα της αγάπης ο Χριστός. Σ’ αυτά τα επίπεδα αγάπης μάς καλεί να αναχθούμε. Σε μιαν αγάπη «άνευ όρων και ορίων». Οι Χριστιανοί μόνον με την αγάπη μπορούμε να διακριθούμε μέσα σ’ ένα κόσμο που τον χαρακτηρίζει η ιδιοτέλεια και ο υποκειμενισμός.
                Ο δρόμος της αγάπης είναι ο μόνος που μπορεί να βγάλει την ανθρωπότητα από τα απελπιστικά αδιέξοδά της. Η ανθρωπότητα στράφηκε μέχρι σήμερα σε πολλούς άλλους δρόμους κι απογοητεύτηκε. Ο δρόμος της Επιστήμης δεν της γέμισε το χαίνον ψυχικό κενό. Ο δρόμος της Οικονομίας διηύρυνε το χάσμα μεταξύ των ανθρώπων, κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους και τους πτωχούς πτωχότερους. Ο δρόμος των υλικών απολαύσεων φόρτωσε την ανθρωπότητα με ποικίλες ασθένειες, ψυχολογικές αλλά και σωματικές. Δεν μας μένει παρά ο δρόμος της αγάπης. Αυτής που μπορεί να δώσει ό,τι υπόσχεται.
    † Ο Πάφου Γεώργιος


Δημοφιλη αρθρα

Λογοι